Dit wil ik doen als eindredacteur Mens & Samenleving

Wie kent ze niet, de Delfts blauwe boertjes en boerinnetjes die schuchter naar voren hangen en elkaar een bescheiden kusje op de mond geven. Hét boegbeeld van Hollands glorie. Al op jonge leeftijd vroeg ik me af waarom deze beeldjes niet bestonden in een uitvoering met gelijke seksen. Pas vorig jaar wist ik er één met twee kussende boertjes te bemachtigen.

Nederland profileert zichzelf als tolerant land en vergeleken met andere landen is dit misschien ook wel het geval. Maar wie goed kijkt, zal zien dat Nederland op veel gebieden nog niet tolerant genoeg is. Zo vindt fractievoorzitter Sybrand van Haersma Buma (CDA) dat ‘de Nederlander’ een ‘doorgeslagen drang naar gelijkheid’ kent. Maar hoe kan deze drang ‘doorgeslagen’ zijn, als er nog geen gelijkheid heerst?

Een recente illustratie van ongelijkheid in onze samenleving is de ophef rond de daden van filmproducent Harvey Weinstein. Honderden verhalen over seksueel misbruik en ongewenste intimiteiten kwamen vervolgens boven water, voornamelijk geschreven door vrouwen. Ik wil mannen niet als boeman afschilderen, integendeel, maar als gekeken wordt naar de frequentie van seksueel ongewenst gedrag zijn vrouwen daarvan veel vaker het slachtoffer dan mannen. Hanneke Groenteman wist dit heel treffend te verwoorden tijdens een uitzending van DWDD over dit onderwerp: “Het gaat niet om seks, het gaat om machtsmisbruik.” Deze ongelijkheid, die ook in Nederland voorkomt, wil ik kritisch blijven beschouwen en aankaarten.

Een ander voorbeeld is ons parlement, waarvan de fractievoorzitters, Marianne Thieme uitgezonderd, stuk voor stuk (heteroseksuele) mannen zijn. Het nieuwe kabinet bestaat zelfs uitsluitend uit witte mensen. Onder zo’n kabinet is het niet meer dan logisch dat er minderheidsgroepen zijn die onder het beleid zullen lijden, zij hebben immers geen vertegenwoordiger.

Graag zou ik hier verandering in zien. Ik wil een stem bieden aan de mensen die niet genoeg gehoord worden. Dat er eenzijdig geluisterd wordt in debatten is terug te zien in diverse situaties. Onlangs is er bijvoorbeeld een omstreden beeld weggehaald uit Hoorn. Het betrof een beeld van een boom gemaakt van botten. Misschien was de plaatsing van het kunstobject, naast een verzorgingstehuis voor ouderen, confronterend. Het verwijderen ervan vind ik daarom ook goed te begrijpen. Echter is er al een aantal jaren discussie gaande over een ander beeld, dat prominent in het centrum van Hoorn staat. Het gaat om een beeld van Jan Pieterszoon Coen. Zonder teveel uit te wijden over wat voor wreedheden Coen heeft begaan, kan inmiddels wel gesteld worden dat het beeld aanstootgevend is. Er is meermalig, door verschillende mensen onvrede over uitgesproken. Toch weigert de gemeente het weg te halen. Het standbeeld is zelfs eens van zijn sokkel gevallen tijdens de jaarlijkse kermis en is ondanks groot protest weer terug op zijn sokkel geplaatst.

Wat maakt het verschil, dat het ene standbeeld zonder pardon bij de geringste klacht wordt verwijderd, maar dat het andere standbeeld behouden blijft?

Is er een verband tussen dit beeld, dat maar niet uit het straatbeeld verdwijnt en het gegeven dat Dorien uit Duitsland wél, maar Rachid uit Gambia niet zijn therapie vergoed krijgt in Nederland?

Waarom komt de verdwijning van Anne Faber gedurende twee weken iedere dag in het nieuws, maar horen we vervolgens niets over de gruwelijke moord van Bianca, de transgender persoon die volgens de Gelderlander (de enige krant die de moord wel heeft genoemd) op ‘gruwelijke wijze’ om het leven kwam?

Dit soort vragen zou ik graag meer gesteld en beantwoord zien. Als eindredacteur bij Young Critics wil ik de jongeren die hier een kritische kijk op hebben een platform bieden om nieuwsgierig te zijn en hun kennis en ervaringen te delen. Want een samenleving en de identiteit daarvan verandert voortdurend. Alleen door de juiste vragen te stellen kunnen we verandering bewerkstelligen. We hebben jonge critici nodig om die vragen te stellen en mogelijk ook te beantwoorden, want wie doet het anders?

Bij dezen wil ik dan ook een oproep doen aan alle jongeren die zich ook druk maken over bovenstaande en hierover willen schrijven. Ik wil een netwerk creëren van kritische jongeren die dit soort thema’s in de maatschappij in de gaten houden en taboes aan de kaak stellen. Ben je geïnteresseerd? Stuur mij dan een mailtje of contacteer ons via deze pagina. Bekijk hier de algemene inleiding van het nieuwe Young Critics.

Young Critics draait volledig op donaties. Vond je dit artikel van Lieke bij 't Vuur de moeite waard? En wil je graag meer van deze schrijver lezen? Steun ons dan in de vorm van een donatie.

Hieronder kun je iets bijdragen aan het artikel of de discussie aangaan. Ben je het met Lieke eens? Waarom wel/niet?