De dood van de nuanceneuker

Ze komen je vast wel bekend voor, van die mensen die fysiek opgewonden raken op het moment dat ze ergens het onderscheid in kunnen maken, of denken verduidelijking te kunnen bieden voor anderen. Van die mensen waarbij je in eerste instantie denkt dat ze wel redelijk goed zouden kunnen functioneren in de politiek. In tweede instantie besef je je dat de huidige politiek juist de omgeving is waar deze mensen tegenwoordig ver te zoeken zijn. De politiek waar het nu, meer dan ooit, om beeldvorming draait. Waar ik op een zaterdag moet aanhoren hoe Nederland door een Turkse premier wordt uitgemaakt voor een “overblijfsel van de nazi’s” en “fascistisch land”.

Terwijl ik vol verbazing naar de samenvatting van voetbalwedstrijden kijk, staat er een ongewenste vreemdeling voor het Turks consulaat in Rotterdam. Ik kijk met verbazing, niet vanwege de uitslag, maar omdat ik geen situatie kan bedenken waar de nederlaag van FC Utrecht belangrijker is dan het gesprek van het moment.

Deze Turkse minister van familiezaken was onderweg naar Nederland om het komende Turkse referendum te promoten. Een Turkse minister die het Turks consulaat niet in mag zijn waarschijnlijk obstakels die zij in eigen land zelden ervaart. Want dat was de situatie. Even in het kort: na overleg over de activiteiten die de Turkse minister wou ondernemen (propaganderen), had het Nederlandse kabinet (na gevolg van dreiging met sancties van de Turkse kant) het de Turkse minister verboden deze activiteiten uit te voeren.

Het weren van een minister uit een ander land, ware het ‘Nederlands ongekend’, was in deze situatie geen vreemde stap. Wat volgde was een soap die mij nog enige tijd van mijn slaap onthield. Verbazing was de voornaamste emotie die zich de kop op stak. Het feit dat Turks beleid op z’n zachtst gezegd verschilt van dat van Nederland, deed mij niet geruststellen dat er bijna duizend Nederlanders met Turkse achtergrond de moeite hadden genomen de straat op te gaan, om hun ongenoegen te laten blijken.

Fijn dat zij hun ongenoegen laten blijken, mits vreedzaam. Alhoewel de logica bij mij op dit moment een beetje ontgaat. Deze minister, die naar Nederland komt als voorbereiding op het komende referendum, met als doel zieltjes te winnen voor haar premier Erdogan. Deze premier die Nederland fascistisch noemt, terwijl het een referendum betreft waar hij juist aanstuurt richting een wat meer fascistisch beleid in Turkije. Een situatie die Nederland weigert en vervolgens staan er, pak hem beet, duizend Turkse Nederlanders te scanderen voor het Turks consulaat in Rotterdam.

Goed, laat ik even rustig de tijd nemen om hier de nuance in aan te brengen. De grond waarop de Turkse minister geweigerd werd was ten eerste dat het kabinet niet achter de grondwetswijziging staat die Erdogan met het referendum probeert te verwezenlijken. En ten tweede, wat in trant is met de Duitse weigering van dit manifest, dat het toespreken van de Nederlandse burgers, met als middel ‘vrijheid van meningsuiting’, maar als doel een eenzijdige politieke voorkeur verspreiden, niet getolereerd wordt. Sterker nog, dit is verboden in Nederland. Dat zijn wat mij betreft twee redelijke punten.

Het gevolg hiervan? Een Turkse premier die Nederland uitmaakt voor ‘overblijfsel van de Nazi’s’ en ‘fascistisch land’. Ik weet nog niet helemaal zeker of we dit nu moeten opvatten als een belediging, aangezien Erdogan met zijn referendum zelf afstevent op een soort neo-fascisme, wellicht is hij simpelweg jaloers. Of misschien was het wel een belediging, het is niet ongewoon dat een politicus zichzelf tegenspreekt. Dit is natuurlijk wat kort door de bocht, dat besef ik, maar dit baart mij nog niet zo veel zorgen.

Het lijkt alsof de nuance uitsterft en alsof de hypocrisiezaaiers bezig zijn als konijnen.

Vooralsnog lijkt het erop dat beide politici er op nationaal gebied op vooruit gaan. Erdogan heeft weer wat nieuwe munitie voor zijn populistische gedoe in Turkije. En Rutte (het kabinet) heeft laten zien dat hij wat ‘cojones’ heeft hangen. Wat mij wél verontrust is die groep mensen voor het Turks consulaat wat daar als een menigte Utrechtse voetbalhooligans die tijdens hun jaarlijkse uitje in Almelo wat sfeer staat te creëren. Vraagt nu niemand van die demonstranten zich af waarvoor ze daar staan, wat de inhoud is, wat er nu specifiek gebeurd is? Je staat daar steun te betuigen aan een man, die Nederland uitmaakt voor fascistisch land omdat Nederland het propaganderen van een referendum, met een doel wat fascistische trekjes laat zien, niet toestaat.

Het lijkt alsof de nuance uitsterft en alsof de hypocrisiezaaiers bezig zijn als konijnen. De val van weldenkend Nederland en de opkomst van de op zichzelf staande beeldvorming. Contextloos. De val van het inhoudelijk debat en de opkomst van Henk Krol.

Het ergste is nog, het lijkt alsof dit simpelweg is, hoe het gaat zijn. Dat je morgen aan een stemmer vraagt “waar gaat u op stemmen?” en dat er vervolgens een soort breindiarree als antwoord volgt wat enkel geïnterpreteerd kan worden als “ja ik kies gewoon degene met de mooiste naam, tenzij Henk of Ingrid dit jaar wel meedoet natuurlijk”.

Vervolgens, als je in de avond het journaal kijkt, dat dan dit stukje pure interviewkunst voorbij komt, niet omdat het scoort, maar omdat het oprecht de meest weloverwogen reactie was die ze konden vinden. Ik overdrijf, zeker, maar het gaat de frustratie voorbij. Ik vraag me af, zie ik nu als enige wat er gebeurt, of juist als enige niet. Zijn er simpelweg mensen die de straat op gaan en denken “vandaag ga ik eens even lekker een avondje polariseren, fijn, hele gezin mee, leuk!”.

Uiteraard komt dan uiteindelijk iemand aanzetten met de planning van dit hele voorval. “Het kan geen toeval zijn dat dit precies voor de verkiezingen gebeurt, Rutte probeert simpelweg nog wat PVV kiezers te scoren”. Zou zomaar kunnen, absoluut. Echter weten we dit niet en het doet er ook niet toe. Een kabinet heeft nu eenmaal dergelijke privileges, als ik het zo mag noemen, echter heeft de media deze ook.

Deze kunnen tijdens de verkiezingscampagne de zittende minister president uitnodigen, een menigte boze boeren met hooivorken tegenover hem zetten en er wat camera’s op richten. Hem vervolgens verantwoordelijk te houden voor de afgelopen zes jaar dat hij op het pluche zat en hem subtiel nog even een moord in de schoenen schuiven. Een goed voorbeeld hiervan is afgelopen week vormgegeven bij Pauw & Jinek.

Een andere reden waarom het er niet toe doet is omdat er in deze situatie alleszins redelijk gehandeld is. Er was voldoende reden om de Turkse minister te verzoeken haar manifest op Turks grondgebied te houden en hier werd niet mee ingestemd. Ik vraag me af wat er in Turkije zou gebeuren wanneer je je niet aan de door de overheid opgelegde regels houdt.

Is dit wel een stunt geweest van de VVD om wat kiezers van de PVV over te hevelen, dan is dit naast zeer gedurfd, waarschijnlijk ook nog redelijk onsuccesvol. Die mensen hebben toch enkel maar een tweet meegekregen waar Geert al hashtaggend de Turkse minister uitzwaait. Goed, dan ga ik nu weer lekker verder met uitsterven.

De foto komt van Recep Tayyip Erdoğan.


Young Critics draait volledig op donaties. Vond je dit artikel van Stefan Burger de moeite waard? En wil je graag meer van deze schrijver lezen? Steun ons dan in de vorm van een donatie of een kopje ☕ (€3,50)!

Alvast bedankt, door jou kunnen we blijven publiceren ☺

Hieronder kun je iets bijdragen aan het artikel of de discussie aangaan. Ben je het met Stefan eens? Waarom wel/niet?