Geef je Kamerlid wel genoeg te eten en Jesse Klaver in platte pixels

Een game met Jesse Klaver, de Kamergotchi en een partijleider die Twitter verkiest boven normale debatten, het internet is nog nooit zo belangrijk geweest als tijdens deze verkiezingen. Maar het heeft ook keerzijden, vindt Tiewen Visser.

superjesse

Vandaag ben ik druk bezig geweest met het te eten geven van Henk Krol, hoewel ik de lijsttrekker van 50Plus al (naar ik schat) zo’n twintig keer een bord eten naar binnen heb laten werken, plus een hoop liefde en ideeën heb toegestopt, hij blijft mopperen.

Als je op dit moment geen flauw idee hebt waar ik het over heb, Arjen Lubach lanceerde gisterenavond de Kamergotchi, want Kamerleden moet je kunnen vertrouwen als je huisdier en hoe kan de millennial-generatie dat beter ervaren dan met een revival van de Tamagotchi?

Toegegeven, de app is aardig infantiel, mede door het hoogst irritante deuntje, maar daarom juist zo hilarisch. Bovendien, zo bedacht ik me vandaag, geeft het een keerpunt aan in de campagne van 2017. Want nog nooit gebeurde er zoveel op het wereldwijde web als in de Tweede Kamerverkiezingen van 2017.

Niet alleen Arjen Lubach wil ons op een ludieke en digitale manier met de politiek om laten gaan, ook de vlog Pollertiek van Tim Hoffman en, om wat lichte zelfbevlekking te plegen hier, onze eigen helden van #VOOT proberen via YouTube de politiek op geheel eigen wijze te presenteren.

De politiek zelf worstelt echter nog wel met deze nieuwe digitale wereld. We zagen de ongemakkelijke vlogs van onze premier Mark Rutte, waarin hij, semi-cool, met hippe vloggers babbelt. Maar er was ook een game waarin Jesse Klaver het opneemt tegen Geert Wilders en steenkoolfabrieken.

Voor de bovenstaande mensen is het internet een warm bad, zij kennen er de weg en weten wat mensen willen zien en doen. De politiek zelf worstelt echter nog wel met deze nieuwe digitale wereld. We zagen de ongemakkelijke vlogs van onze premier Mark Rutte, waarin hij, semi-cool, met hippe vloggers babbelt. Maar er was ook een game waarin Jesse Klaver het opneemt tegen Geert Wilders en steenkoolfabrieken.

Vooral die laatste partij, GroenLinks, lijkt het voortouw te nemen in de nieuwe digitale campagne. GroenLinks lanceerde de apptivisten, activisten op de social media. Een fenomeen dat direct met gefronste wenkbrauwen in ontvangst werd genomen, maar, naast de welhaast vergoddelijking van de persoon Klaver zelf, de partij geen windeieren legt in de peiling.

Hoewel het internet een goudmijn kan zijn om jonge kiezers en andere kiezers te bereiken die je niet bereikt met een tenenkrommend spotje over ‘waarom je de maatschappij niet meer aan je kinderen kunt uitleggen’, lijkt er ook een probleem mee te zijn. Dat probleem is tweeledig: enerzijds vallen politici in een filterbubbel. Om even te chargeren: Jesse Klaver en Alexander Pechtold bereiken online vooral de Correspondent-lezer en Thierry Baudet, Jan Roos en Jan Dijkgraaf zitten in de tijdlijn van de Dagelijkse Standaard en GeenStijl-lezer. Dat zorgt ervoor dat je politiek niet echt verbreed wordt en vooral wordt overgelaten aan online bevestiging van je partijvoorkeur(en).

Vergis je niet, ik geloof niet dat debatten perse een meerwaarde hebben, maar het is wel een moment om je als partij te positioneren tussen de anderen. Wilders grijpt die kans niet omdat hij via Twitter lekker kan roeptoeteren.

Een tweede probleem is de ontzettend versimpelde boodschap. Het vreemde aan sociale media en internet is dat we denken dat de lezer wel minder intelligent zal zijn dan in de papieren krant of tijdschrift. Hier komt met name Wilders om de hoek kijken (sorry ik kan er niet omheen). Wilders zei namelijk dit weekend wéér een debat af. Vergis je niet, ik geloof niet dat debatten perse een meerwaarde hebben, maar het is wel een moment om je als partij te positioneren tussen de anderen. Wilders grijpt die kans niet omdat hij via Twitter lekker kan roeptoeteren.

Misschien is voor mij de wens de vader van de gedachten, maar ik hoop dat deze ridicule tactiek van Wilders een klap in het gezicht zal zijn voor de beter geïnformeerde kiezer. Hoe je ook denkt over zijn plannen, door alleen via Twitter gefotoshopte plaatjes te delen en suffe oneliners en intussen elk debat af te zeggen geef je het idee dat niks er toe doet en de kiezer niet geïnformeerd hoéft te worden.

Het internet is met andere woorden geen vrijbrief om een eenzijdige en stompzinnige boodschap te verspreiden. Politici moeten begrijpen dat ook daar de kiezer serieus genomen moet worden én, ook niet onbelangrijk, dat je alleen maar op internet je verhaal gaat doen als Wilders en je volledig isoleert. Mocht internet de rol van tv en geprinte media overnemen, wat snel gaat gebeuren, moeten politici ook snel kunnen schakelen. Maar goed, ik ga nu weer snel Henk Krol wat liefde, eten en food for thought geven, want hij wordt ongeduldig.

Macbook Pro
* Intel Core i7 (3.8GHz, 6MB cache)
* Retina Display (2880 x 1880 px)
* NVIDIA GeForce GT 750M (Iris)
* 802.11ac Wi-Fi and Bluetooth 4.0
* Thunderbolt 2 (up to 20Gb/s)
* Faster All-Flash Storage (X1)
* Long Lasting Battery (9 hours)
Help ons groter worden!
Onze site is gratis voor iedereen en dat willen we graag zo houden. Graag willen we je vragen onze facebookpagina leuk te vinden. Zo kunnen wij blijven groeien en mis jij geen van onze artikelen! Alvast bedankt en veel leesplezier, het Young Critics-team :-)
YOUNG CRITICS
Non-actief
Op dit moment wordt geen nieuwe content geplaatst op de site. We zijn op de achtergrond bezig met reorganiseren van onze redactie- en publicatiestructuur. In de tussentijd kun je uiteraard onze oude stukken gewoon op de site lezen. Tot snel! Het YC-team.
Bedankt, we nemen z.s.m. contact met je op.