Nederland: een land zonder echte baas

Hoewel Nederland een vrij individualistisch land is, is het tegelijkertijd vrij vlak wat betreft hiërarchie. De premier fietst naar zijn werk, je kan je baas tegenspreken als je het niet met hem/haar eens bent en discussies met de leraar worden gestimuleerd en niet afgestraft. Nederland is volgens Martijn van Engelenburg van het volk en dat zal na 15 maart niet heel anders zijn.

Wikimedia Bosch

Afgelopen weekend las ik het boek Two cheers for anarchism van de politicoloog James C. Scott. In dit boek bekritiseert hij de staat door voorbeelden te geven van hoe de staat het natuurlijke collectieve gedrag van de mensen in de weg staat. De staat maakt beleid afhankelijk van de cijfers van statistische bureaus. Dit is volgens Scott een groot probleem, aangezien het haast onmogelijk is om alles van waarde uit te drukken in getallen. Daarom moet er binnen het publiek en de politiek discussie plaatsvinden. Alleen op deze manier zou de maatschappij komen tot besluiten waarbij alle normen en waarden zijn meegenomen in de besluitvorming.

De premier fietst naar zijn werk, je kan je baas tegenspreken als je het niet met hem/haar eens bent en discussies met de leraar worden gestimuleerd en niet afgestraft.

Voor mij als optimist klinkt dit als iets waar wij in Nederland vrij goed in zijn. Het klassieke voorbeeld is natuurlijk het Nederlandse consensusmodel. Doordat verschillende belangengroepen met elkaar overleggen, komen zij tot een breed gedragen overeenkomst. Verbazend genoeg is dit ook (deels) de manier waarop anarchisten de maatschappij voor zich zien. Door collectieve samenwerking tot een consensus komen. Alleen verschilt Nederland wel van het anarchisme doordat hier een systeem van hiërarchie speelt. Anarchisten zijn niet zo dol op hiërarchie. Het zou de positie van het individu zwakker maken en daarmee ook zijn vermogen om onafhankelijk te oordelen wat goed is voor het collectief.

Hoewel Nederland een vrij individualistisch land is, is het tegelijkertijd vrij vlak wat betreft hiërarchie. De premier fietst naar zijn werk, je kan je baas tegenspreken als je het niet met hem/haar eens bent en discussies met de leraar worden gestimuleerd en niet afgestraft. Juist deze open maatschappij zou een voorbeeld kunnen zijn van hoe een anarchie er in de praktijk uit zou kunnen zien. Om het collectief te laten functioneren, hebben we een vrijwillige hiërarchie.

Als (delen van) het volk het niet eens zijn met besluitvorming, dan zijn er diverse mogelijkheden om in protest te gaan. Het zal niet altijd lukken om je gelijk te krijgen en er zullen ook groepen zijn die de dupe zijn van besluiten, maar zodra de staat tegen de algemene wil van het collectief in gaat, zullen er ongetwijfeld grote gevolgen zijn voor de regering.

Gevolgen zoals grootschalige protesten, kritiek vanuit de eigen politieke achterban en mogelijk ook rellen. In dit land is de regering misschien de uitvoerende macht, maar deze heeft zij alleen vanuit het mandaat van het volk.

Het volk zal rustig kunnen slapen zolang de consensuscultuur in Nederland heerst en er geen gekke dictator aan de macht komt die in een bubbel leeft en niet bereikbaar is voor commentaar. Maar dat zou hier nooit kunnen gebeuren… Toch?

Elke vier jaar wordt duidelijk hoe het mandaat verschuift door de uitslagen van de verkiezingen. Ook dit keer zullen er weer winnaars en verliezers zijn. De winnaars zullen hun winst vieren en misschien bekronen met een plekje in de felbegeerde regeerpositie. De verliezers zullen hun wonden moeten likken en misschien wel het meest belangrijke: zij zullen te raden moeten gaan bij hun achterban. Datgene waar zij in het verleden voor stonden, komt blijkbaar niet meer zoveel overeen met het electoraat als vroeger.

Ze zullen hun boodschap moeten herzien en analyseren welke richting het volk is ingeslagen. De partijen, de politici, dragen uit dat zij de winnaar zijn, maar het is eigenlijk een kwestie van wie het volk het beste heeft gevolgd en daarop heeft ingespeeld. Politiek leiderschap in Nederland is dus eigenlijk in handen van het volk. Politici zijn de delegatie die het vuile werk van het volk opknappen. Het volk zal rustig kunnen slapen zolang de consensuscultuur in Nederland heerst en er geen gekke dictator aan de macht komt die in een bubbel leeft en niet bereikbaar is voor commentaar. Maar dat zou hier nooit kunnen gebeuren… Toch?

Macbook Pro
* Intel Core i7 (3.8GHz, 6MB cache)
* Retina Display (2880 x 1880 px)
* NVIDIA GeForce GT 750M (Iris)
* 802.11ac Wi-Fi and Bluetooth 4.0
* Thunderbolt 2 (up to 20Gb/s)
* Faster All-Flash Storage (X1)
* Long Lasting Battery (9 hours)
Help ons groter worden!
Onze site is gratis voor iedereen en dat willen we graag zo houden. Graag willen we je vragen onze facebookpagina leuk te vinden. Zo kunnen wij blijven groeien en mis jij geen van onze artikelen! Alvast bedankt en veel leesplezier, het Young Critics-team :-)
YOUNG CRITICS
Werkzaamheden
Op dit moment werken we hard aan onze site. We zullen vandaag (27-11) en morgen (28-11) dan ook geen nieuwe content plaatsen en de site zal misschien niet helemaal optimaal werken. Excuses voor het ongemak!
Bedankt, we nemen z.s.m. contact met je op.