Maar wij hebben de zeldzaamste krokodil ter wereld

Natuurbehoud is niet alleen een hobby van de westerse wereld, het gaat iedereen aan vindt Anneroos Dijkstra. Wie denkt dat ontwikkelingslanden niet geven om hun omgeving denkt eurocentrisch en is kortzichtig.

Bergadder crocodile-681273_1920

Terwijl ik dit schrijf ben ik net terug uit Dunoi, een klein plaatsje op 4000 meter hoogte in de Filipijnen. In Dunoi is geen internetconnectie, vaak ook geen belsignaal, geen stromend water en ga zo maar door. Maar er is wel een kraakheldere rivier, bergen bekleed met rode klei en de meest gastvriendelijke dorpsbewoners die je je maar kunt voorstellen. Oh, en niet te vergeten, het is ook het thuis van een van de zeldzaamste reptielen ter wereld: de Filipijnse zoetwaterkrokodil!

Tijdens mijn minor Sustainable Development in Nederland maakte ik kennis met de Mabuwaya foundation, die in samenwerking met de Universiteit Leiden een cursus over watermanagement in Fillipijnen faciliteert waar ik momenteel aan mag deelnemen. Mabuwaya is een samenstelling van de woorden Mabuhay (wat ´lang leve´ betekent) en Buaya (krokodil). De organisatie is opgericht in 2006 en staat relatief gezien nog in de kinderschoenen als je kijkt naar grootschalige internationale NGO´s.

Je hebt immers niet iedere dag een zeldzaam inheems roofdier in je hand.

Ondanks het feit dat de organisatie nog niet zo heel oud is, zijn ze tot nu toe wel succesvol in het behalen van hun voornaamste doel: het conserveren van biodiversiteit en habitat, met als boegbeeld de zeer zeldzame Filipijnse krokodil. Dit is een inheemse soort waar nog maar 30 individuen van over waren toen Mabuwaya werdt opgericht. Inmiddels lopen, of moet ik zeggen zwemmen, er nu zo´n tweehonderd van rond in de meren en rivieren in de bergen van de Siera Madre.

Na het uitzetten van een van de jonge krokodillen in ´het wild´ (ik verzeker je, het vergt een behoorlijk lange en modderige klim om bij het meer te komen) waren ik en mijn medestudenten in een bijzondere stemming. Je hebt immers niet iedere dag een zeldzaam inheems roofdier in je hand. Maar terwijl wij aan onze avondmaaltijd zaten en de vuurvliegjes zichtbaar werden in de nacht, ontstond er een interessante discussie. Waarom kijken wij eigenlijk naar dit dier op deze manier? Waarom zou je een dier dat mogelijk dodelijk is voor vee en in heel zeldzame gevallen ook wel eens gevaarlijk is voor mensen willen conserveren? En hoe staat de lokale bevolking hiertegenover, denken zij net zo over een bedreigde krokodil als wij?

De discussie over natuurconservatie is complex en omvangrijk, met een lange geschiedenis waarin zowel individuen als complete landen hun stempel hebben gedrukt. In het huidige tijdperk blijkt de neoliberale visie op natuurconservatie echter nog steeds de boventoon te voeren. Men gaat uit van de dominante redenering dat lokale bevolking, met name in ontwikkelingslanden, slechts bij zal dragen aan natuurconservatie wanneer zei hier economisch profijt van hebben en hun natuur op monetaire waarde kan schatten.

Het is niet alleen kortzichtig om te denken dat mensen in ontwikkelingslanden alleen aan natuurbehoud willen meewerken als er iets te halen valt, het is ook nog een eurocentrisch en denigrerend tegenover de lokale bevolking.

Het idee dat wij natuur willen behouden zodat we gebruik kunnen maken van haar ´diensten´ vormt de fundamentele basis voor het fondsensysteem van internationale ontwikkelingssamenwerking op het gebied van natuur en biodiversiteit.

Natuurlijk schuilt er waarheid in het feit dat wij als mensen een basisniveau van welvaart moeten hebben om onszelf in leven te kunnen houden, en dat wij de natuur hiervoor zullen uitputten als dat nodig is. Maar deze visie op natuurbehoud heeft ook zijn beperkingen. Het is niet alleen kortzichtig om te denken dat mensen in ontwikkelingslanden alleen aan natuurbehoud willen meewerken als er iets te halen valt, het is ook nog een eurocentrisch en denigrerend tegenover de lokale bevolking.

Wanneer men de hobbelige weg naar het kleine dorpje in de bergen aflegt, kan men met eigen ogen aanschouwen hoe de dorpelingen uit eigen beweging een enorme muurschildering van hun krokodil hebben gemaakt. Natuurlijk doet de Mabuwaya foundation alles om mensen in te laten zien dat zij iets bijzonders in hun wateren hebben leven, en blijkbaar zien de mensen in dat dit iets is om trots op te zijn.

Echter, dit is alleen mogelijk wanneer men gelooft dat mensen, waar ook ter wereld, samen kunnen leven met dieren en de natuur omdat zei deze ook op intrinsieke waarde weet te schatten. Ook de mensen hier, zonder signaal en dus haast onbereikbaar voor ´de moderne wereld´, kunnen pootjebaden in de rivier en genieten van de vogels die over hun hoofd scheren. Niet omdat ze nooit honger voelen, maar omdat ´zij´ helemaal niet zoveel van ons verschillen als wij vaak te snel aannemen.

Macbook Pro
* Intel Core i7 (3.8GHz, 6MB cache)
* Retina Display (2880 x 1880 px)
* NVIDIA GeForce GT 750M (Iris)
* 802.11ac Wi-Fi and Bluetooth 4.0
* Thunderbolt 2 (up to 20Gb/s)
* Faster All-Flash Storage (X1)
* Long Lasting Battery (9 hours)
Help ons groter worden!
Onze site is gratis voor iedereen en dat willen we graag zo houden. Graag willen we je vragen onze facebookpagina leuk te vinden. Zo kunnen wij blijven groeien en mis jij geen van onze artikelen! Alvast bedankt en veel leesplezier, het Young Critics-team :-)
YOUNG CRITICS
Non-actief
Op dit moment wordt geen nieuwe content geplaatst op de site. We zijn op de achtergrond bezig met reorganiseren van onze redactie- en publicatiestructuur. In de tussentijd kun je uiteraard onze oude stukken gewoon op de site lezen. Tot snel! Het YC-team.
Bedankt, we nemen z.s.m. contact met je op.