‘Begraafplaats van de verraders’

Na de berichten over de opstand in Turkije heeft Karine van der Perk een gesprek met haar vader. Zijn opmerkingen over de protestgeneratie zetten haar aan het denken. Lees hier haar verhaal.

Gaëtan Nerincx 1195297708_3550a39d40_o

Het is 15 juli, half 10 in de avond, wanneer mijn webbrowser zich vult met schreeuwerige koppen in felrode vlakken. Drie dagen lang heb ik me verloren in de zomer. Nu toont het wereldwijde web me de balans: er vielen 85 doden bij een aanslag in Nice en er is een couppoging gaande in Turkije.

In de weken die volgen na de neergeslagen coup buitelen de verslagleggingen en analyses over elkaar heen. In het land onder Erdogan worden tienduizenden mensen ontslagen en opgepakt. West-Europa valt over het harde optreden van Erdogan. Het merendeel van de Turkse bevolking blijkt echter eensgezind te zijn met haar leider. Alhoewel het officiële geluid van de EU is dat de couppoging wordt veroordeeld, zijn veel Turken niet blij met alle kritiek uit Europa.

‘Begraafplaats van de verraders’, zo kopt een veldje met een naamloos graf op de bouwplaats naast een zwerfhonden-opvang. Het is een foto die denk ik meer spreekt dan een analyse dat zou kunnen. Opinies over wat er precies aan de hand zou zijn in Turkije en over wie welke geheime agenda zou hebben gehad hebben onze nieuwsmedia gevuld. Tegelijkertijd zijn de kaarten geschud en gespeeld. Een winnaar is bepaald.

Het is die keerzijde van revoluties, opstanden en protesten die me intrigeert. Je kan hart hebben voor een zaak. Je hart en ziel erin stoppen. Maar dan… Of jouw poging tot verzet succesvol is, of er dingen gaan gebeuren ten goede van jouw kamp hangt helaas niet altijd af van een morele juistheid of waarheid over wat het beste is, als die al zou bestaan. De keuze tussen twee kampen met zulke grote gevolgen voor je leven lijkt in Nederland onvoorstelbaar ver weg. Ik denk aan mijn vader en aan het gesprek dat we laatst hadden. Hij uitte kritiek op de generatie die nu jong is. Mijn generatie dus.

“Vroeger lieten jongeren zich horen als ze het ergens niet mee eens waren. Toen ik jong was… gingen we protesteren op het Malieveld. En niet alleen ik. Duizenden met mij.”

Dat protesteren lijkt me een romantisch idee. Een soort linkse nostalgie naar een tijd vóór mij. Vol interesse volgen de nieuwsjunks van mijn generatie de Turkse ontwikkelingen. Ook artikelen over de Arabische Lente destijds en de recentere Amerikaanse verkiezingen hebben we verslonden. Maar ook de items dichter bij huis, zoals de Maagdenhuisbezetting vorig jaar. Graag discussiëren we erover, met argumenten afkomstig uit alles wat we hebben gelezen gecombineerd met een eigen (politieke) voorkeur. Maar de meesten van ons waren niet in dat Maagdenhuis, een actie die velen te ver vonden gaan. En ook ik stond afgelopen week niet tussen de vrouwen in Amsterdam te demonstreren tegen Trump. Nog nooit heb ik ervaren hoe het is als je ontzettend nodig moet plassen terwijl je met je blote voeten op dat groene Malieveld staat. In de praktijk ben ik qua écht protest nog steeds niet verder gekomen dan het ondertekenen van online petities, en dan alléén degene die niet te veel tijd kosten.

Is mijn vaders kritiek terecht? Behoor ik tot een generatie van apaten die beslissingen van boven liever slikt dan in protest gaat?  Durven we er niet meer voor uit te komen als we het ergens niet mee eens zijn en te ‘vechten’ voor onze idealen, of ze nu links of rechts zijn? Of hebben we in Nederland afgeleerd om écht partij te kiezen, als we de uitkomst van de discussie niet kennen?

Online lijkt dat niet op te gaan, lijkt er aan meningen geen gebrek te zijn in Nederland. In West-Europa protesteren we inmiddels graag met virtuele woorden. Feiten over gebeurtenissen vermengen zich met opinies tot één grote, schreeuwende stroom woorden die van websites spat onder de noemer ‘nieuws’. Om nog maar te zwijgen van de uitingen op sociale media.

Maar dat is de stem van hen die ofwel hard schreeuwen, ofwel heel goed zijn in het op poten zetten van een journalistiek pamflet, een geëngageerde film, een publieke lezing of debat. En deze laatstgenoemden zijn zij die de consequenties voor hun initiatief durven te dragen. Een vereiste. Niet zelden worden ze op Twitter immers graag gefileerd.

Hoe zit het dan met de ‘likers’? Misschien is het voor de jonge generatie wel niet meer van deze tijd om te protesteren op een Malieveld. Toch kan het aantal vonnissen voor mensen die hun leven hebben gewaagd voor hun idealen elders je even stilzetten. Gelukkig is kiezen voor een van twee kampen met levensbedreigende gevolgen in Nederland onvoorstelbaar ver weg. Hier is de pen oppakken en oordelen dat iets anders moet zo makkelijk. Voor mij zijn revoluties, opstanden en coups voer voor korte verhalen of een column. In het beste geval kun je een groep mensen een stem geven. Voor zoveel anderen, of ze nu links of rechts georiënteerd zijn, atheïstisch of diep gelovig, is hun ontslag hun werkelijkheid. Zij zitten nu thuis. Of erger.

Inmiddels is het februari. De media in Turkije wordt elke dag verder ingeperkt. De eerste twee vonnissen zijn geveld tegen betrokkenen van de coup. Zij krijgen levenslang. Nog zo’n 55.000 vonnissen te gaan. En de zoektocht van 110.000 ambtenaren die op een dag weer hopen op een baan.

‘Liever te vechten in de laatste loopgraven van de dingen die mijn hart hebben, al is het aan de kant van de verliezers, dan te overleven’, zo schreef W. Te Gussinklo.

Het is een uitspraak als een huis. Je er mee willen identificeren is één ding. Dat volmondig kunnen is een tweede

Macbook Pro
* Intel Core i7 (3.8GHz, 6MB cache)
* Retina Display (2880 x 1880 px)
* NVIDIA GeForce GT 750M (Iris)
* 802.11ac Wi-Fi and Bluetooth 4.0
* Thunderbolt 2 (up to 20Gb/s)
* Faster All-Flash Storage (X1)
* Long Lasting Battery (9 hours)
Help ons groter worden!
Onze site is gratis voor iedereen en dat willen we graag zo houden. Graag willen we je vragen onze facebookpagina leuk te vinden. Zo kunnen wij blijven groeien en mis jij geen van onze artikelen! Alvast bedankt en veel leesplezier, het Young Critics-team :-)
YOUNG CRITICS
Non-actief
Op dit moment wordt geen nieuwe content geplaatst op de site. We zijn op de achtergrond bezig met reorganiseren van onze redactie- en publicatiestructuur. In de tussentijd kun je uiteraard onze oude stukken gewoon op de site lezen. Tot snel! Het YC-team.
Bedankt, we nemen z.s.m. contact met je op.