Mag ik een portie cognitieve dissonantie bij mijn cheeseburger?

Waarom keuren we het eten van hondenvlees af maar leggen we vervolgens zelf wel een speklap op de barbecue? Waarom zijn we tegen bont, maar kopen we tegelijk wel die mooie leren laarzen? Nina Adel snapt deze tegenstrijdigheden niet. Volgens haar is een veganistische leefwijze de meest rationele en logische uitkomst.

Seniju afbeeldingartikelnina

Cognitieve dissonantie is een psychologische term voor de onaangename spanning die ontstaat bij het kennisnemen van feiten of opvattingen die strijdig zijn met een eigen overtuiging of mening, of bij gedrag dat strijdig is met de eigen overtuiging, waarden en normen. – Wikipedia.

Elk jaar worden er wereldwijd demonstraties gehouden tegen het hondenvleesfestival in Yulin. Jaarlijks worden er miljoenen handtekeningen verzameld tegen de stierenvechten in landen als Spanje, (Zuid-)Frankrijk, Portugal en Latijns-Amerika. Komt een dierenbeul in het nieuws vanwege het mishandelen van een dier, dan stromen de doodsbedreigingen aan diens adres massaal binnen. Draagt iemand echt bont, dan kijken we met afschuw naar die persoon. Mensen of volkeren die niet aan onze morele verwachtingen voldoen en dieren uitbuiten en mishandelen, bestempelen we als barbaars en hun cultuur als onbeschaafd. We houden namelijk van dieren en kunnen de onrecht waartoe sommige mensen deze onschuldige wezens aan onderwerpen niet verdragen. Maar misschien is het ook goed om kritisch te zijn over hoe we zelf op verschillende manieren bijdragen aan dierenleed. Want ook al zeggen we dat we van dieren houden, in veel gevallen zou het correcter zijn om te zeggen: “ik houd van huisdieren”.

Het verzet tegen hondenvlees in China heeft er met name mee te maken dat we honden zien als gezelschapsdieren, en de manier waarop Chinezen die aan deze praktijken meedoen met honden omgaan. Maar hoe gaat dat in een beschaafd land als Nederland? In Nederland slachten we per jaar bijna 15 miljoen varkens voor consumptie in eigen land. Deze dieren, die intelligenter zijn dan honden, kunnen dezelfde leeftijd bereiken als onze trouwe viervoeters, circa 15 jaar. Echter nadat ze 4 tot 6 maanden in gruwelijke omstandigheden hebben geleefd worden ze gedood. Miljoenen varkens per jaar halen de slacht niet eens, door de sector de zogenaamde ‘uitval’ genoemd. 2 miljoen biggetjes worden dood geboren. Nog eens 3 miljoen sterven in de eerste levensweken. En zo’n 550.000 volwassen varkens sterven op de boerderij. De reden? Een moederzwijn in de natuur werpt per jaar vijf biggen, in de vee-industrie moeten de zeugen dertig tot veertig biggen werpen en voeden.

De biggetjes zijn daardoor kleiner en zwakker, en de moeder is onvoldoende in staat om al haar biggen te voeden. Die zieke of zwakke biggetjes worden door de varkenshouder in een apart hokje gehouden om te zien of ze herstellen, waardoor deze baby’s soms dagenlang liggen te creperen terwijl de moedervarken van een afstandje alleen maar kan toekijken omdat ze vastgeklemd staat. De biggetjes die niet goed genoeg herstellen worden door de varkenshouder tegen de muur doodgeslagen en op een kruiwagen gegooid. Deze methode wordt door de industrie als de meest ‘humane’ manier beschouwd om deze biggen af te maken, een spuitje kost immers geld. Helaas is soms één klap niet altijd fataal met als gevolg dat sommige biggen zwaar gewond en half levend op hun dode broertjes en zusjes belanden en zo een langzame en pijnlijke dood sterven. Volwassen varkens hebben niet het ‘geluk’ dat ze (half) dood geslagen worden, maar moeten wachten tot ze vanzelf doodgaan. Iets dat dagen tot weken kan duren, omdat dat goedkoper is dan een dierenarts laten langskomen. Dit is de normale gang van zaken bij alle veehouderijen in Nederland. Met de omstandigheden van andere dieren die we gebruiken voor hun vlees, melk of eieren is het net zo slecht gesteld.

Als we aan het dineren zijn bestempelen we de Chinezen als een barbaars volk, terwijl we onze vork in een varken prikken.

Is dan in dit geval de ene vorm van dierenuitbuiting erger dan het andere? Sommige mensen die protesteren tegen bont hebben er geen moeite mee om vervolgens een winkel binnen te stappen en leren schoenen te kopen, terwijl in leer net zo veel leed schuilt als in bont. Als we aan het dineren zijn bestempelen we de Chinezen als een barbaars volk, terwijl we onze vork in een varken prikken. We roepen op om Spanje te boycotten zolang ze nog aan stierenvechten doen omdat alleen wrede mensen er plezier aan ontlenen om naar een dier te kijken dat duidelijk lijdt. Maar de enige rechtvaardiging die we zelf hebben om dieren te eten die net zo veel leed en wreedheid hebben doorstaan als de dieren die we proberen te beschermen, is dat ze ‘lekker smaken’. We ontlenen er plezier aan om ze te eten. Het zou onvoorstelbaar zijn voor ons dat wat wij met deze dieren doen, ooit gepraktiseerd zou worden op mensen. Maar ook al plegen we al die praktijken niet zelf, we betalen iemand om het voor ons te doen en houden met ons koopgedrag tevens die industrie in stand. Is er niet een inconsistentie in de manier waarop we denken?

Het is prijzenswaardig en barmhartig dat we ons inzetten voor het leed van andere wezens die aan onze lot overgelaten zijn en zich niet kunnen verweren tegen het onheil dat ze wordt aangedaan. Maar waarom zouden we een willekeurige lijn trekken tussen welke wezens wél en welke wezens níet voor onze mededogen in aanmerking komen en onszelf beperken in ons gevoel van mededogen? Sinds wanneer hebben we in de wereld last van zóveel compassie dat het goed is om een beetje gas terug te nemen?

Professor Gary L. Francione werpt twee simpele vragen op: Vinden we dat het nodig is dat we een dier onnodig pijn en lijden berokkenen en zijn leven ontnemen? De meeste mensen zullen zeggen van niet. Maar wanneer vinden we het wél nodig dat dieren lijden en afgemaakt worden voor ons? Op het moment dat het gaat om redenen als plezier, gemak of vermaak? Ook bij deze vraag zal bijna iedereen het erover eens zijn dat dit niet een afdoende reden is, en toch dient praktisch alles waar we dieren voor gebruiken geen enkel ander doel. Of het nu gaat om voedsel met dierlijke ingrediënten, het bezoeken van een dierentuin, het kopen van kleding afkomstig van de huid van dieren; we hebben altijd de keus om deze handelingen achterwege te laten en voor (plant)aardige alternatieven te kiezen. Francione stelt het volgende: “Als we werkelijk waarde hechten aan wat we zeggen, namelijk dat het verkeerd is om een dier onnodig pijn en lijden te berokkenen en zijn leven te ontnemen enkel voor redenen als plezier, gemak of vermaak, dan volgt hieruit dat een veganistische leefwijze de enige rationele en logische uitkomst is.”

“Niemand kan een groot denker worden, als hij niet inziet dat het als denker zijn eerste plicht is om zijn verstand te volgen tot elke conclusie waartoe het hem brengt.” – John Stuart Mill

Macbook Pro
* Intel Core i7 (3.8GHz, 6MB cache)
* Retina Display (2880 x 1880 px)
* NVIDIA GeForce GT 750M (Iris)
* 802.11ac Wi-Fi and Bluetooth 4.0
* Thunderbolt 2 (up to 20Gb/s)
* Faster All-Flash Storage (X1)
* Long Lasting Battery (9 hours)
Help ons groter worden!
Onze site is gratis voor iedereen en dat willen we graag zo houden. Graag willen we je vragen onze facebookpagina leuk te vinden. Zo kunnen wij blijven groeien en mis jij geen van onze artikelen! Alvast bedankt en veel leesplezier, het Young Critics-team :-)
YOUNG CRITICS
Werkzaamheden
Op dit moment werken we hard aan onze site. We zullen vandaag (27-11) en morgen (28-11) dan ook geen nieuwe content plaatsen en de site zal misschien niet helemaal optimaal werken. Excuses voor het ongemak!
Bedankt, we nemen z.s.m. contact met je op.