Met dit geheim blijf je voor altijd jong

We moeten nieuwsgieriger zijn, steeds weer opzoek gaan naar een Eerste Keer. Als volwassene is het verleidelijk om te stoppen met de ontdekkingstocht naar jezelf en de wereld om je heen, en te denken dat je je bestemming hebt bereikt. Maar je kunt voor altijd jong zijn, zo stelt Ari Vogelaar.

Pexels pexels-photo

Als je jong bent is bijna alles wat je doet nog nieuw en onbekend. Neem je puberteit: die was vol van Eerste Keren. De Eerste Keer dat je een sigaret rookte, de Eerste Keer dat je verliefd werd, de Eerste Keer dat je iemand kuste en de Eerste Keer dat je een Hitzone-album kocht. Al die Eerste Keren werden wegwijzerborden op de landkaart van je leven, net zolang tot je de weg leerde kennen en niet meer verdwaalde. Als puber was ik bang voor dat moment. Ik hield van het onzekere van alles, van het idee dat elke weg die ik insloeg naar een onbekende plek leidde. Ik hield van de afwezigheid van het definitieve. En ik wist: hoe ouder ik word, hoe minder vaak er een Eerste Keer is.

Nu ik volwassen ben, realiseer ik me dat ik als puber makkelijk praten had. Ik had immers een vangnet. Er was altijd een bed om in te slapen en er werd elke avond een bord warm eten voor mijn neus gezet. Met andere woorden: ik had de luxe om mezelf en de wereld te verkennen, want de rest werd voor me geregeld. Het is maar goed dat ik dat als puber niet besefte; dan waren al die risico’s, vergissingen, briljante ingevingen, domme beslissingen en Eerste Keren toch beduidend minder spannend geweest. Nu ik volwassen ben, is dat wel anders. Een kleine misstap kan al catastrofale gevolgen hebben. We moeten helemaal op eigen benen staan; geen papa’s en mama’s meer die ons een warm nest bieden. Young Adult-schrijver Ned Vizzini schreef een quote die daar goed op aansluit: ‘The media present adolescence as hell on earth, chock full of evil cliques, domineering parents and wrenching decisions that will determine the rest of your life. Nah. Adolescence is a time to sit back, make some friends – and maybe discover what you’re good at. Don’t believe the hype.’

Je moet steeds langer speuren naar dat onbekende, spannende gevoel. Dat gevoel dat je leeft. Dat gevoel dat je iets ontdekt.

Als volwassene is het verleidelijk om te stoppen met die ontdekkingstocht naar jezelf en de wereld om je heen, en te denken dat je je bestemming hebt bereikt. Ik val zelf ook aan die illusie ten prooi. Als ik aan mijn Eerste Keren denk, voel ik alleen maar nostalgie; ik kan me nauwelijks recente Eerste Keren herinneren. Tijdens het schrijven van dit stuk dacht ik bijvoorbeeld terug aan mijn eerste date met een meisje van de middelbare school. Een meisje dat niet alleen veel mooier was dan ik, maar ook veel zelfverzekerder. Ik zou haar thuis ophalen en ik was zo nerveus dat ik amper recht kon fietsen. Er welde dan ook vlammende paniek in me op toen ze een drafje inzette en op mijn bagagedrager sprong, terwijl ik nog druk bezig was mijn fiets de straat op te manoeuvreren. Toen ze ook nog eens vastberaden haar armen om mijn middel sloeg, wist ik zeker dat ik nooit meer zou herstellen. De dame in kwestie had natuurlijk geen flauw benul van de epische strijd binnenin mij. Ze kwebbelde onverstoord verder over de onbenulligheden die haar bezighielden en pas toen we aan een tafeltje in het koffiehuis zaten en ze de geur van haar koffie opsnoof, pauzeerde ze haar woordentsunami. Het was de Eerste Keer dat ik een meisje in haar ogen keek en me oprecht kwetsbaar en gelukkig en bang tegelijk voelde. Maar het was ook de Eerste Keer dat ik besefte dat al die Eerste Keren het risico dubbel en dwars waard zijn, want je kunt ze nooit meer opnieuw doen.

Naarmate je ouder wordt, wordt het aantal Eerste Keren steeds minder. Je moet steeds langer speuren naar dat onbekende, spannende gevoel. Dat gevoel dat je leeft. Dat gevoel dat je iets ontdekt. Vroeger dacht ik dat dat volwassenheid was; een leven zonder Eerste Keren. Gelukkig heb ik me daarin vergist, want dat de Eerste Keren zich niet langer voor je voeten werpen, betekent niet dat je er niet naar op zoek kunt gaan. Ze zijn er nog steeds, maar subtieler, beter verscholen, onvindbaar voor zij die er niet meer naar zoeken.

Deze week ga ik weer op zoek naar zo’n Eerste Keer. Het hoeft niks bijzonders te zijn; gewoon iets kleins en nieuws. Een verjongingskuur voor mijn saaie, volwassen leventje. Een willekeurige plek op de kaart prikken en daarnaartoe rijden bijvoorbeeld. En misschien, als ik dat vaak genoeg probeer, dat ik voor altijd jong blijf. Doe je mee?

Macbook Pro
* Intel Core i7 (3.8GHz, 6MB cache)
* Retina Display (2880 x 1880 px)
* NVIDIA GeForce GT 750M (Iris)
* 802.11ac Wi-Fi and Bluetooth 4.0
* Thunderbolt 2 (up to 20Gb/s)
* Faster All-Flash Storage (X1)
* Long Lasting Battery (9 hours)
Help ons groter worden!
Onze site is gratis voor iedereen en dat willen we graag zo houden. Graag willen we je vragen onze facebookpagina leuk te vinden. Zo kunnen wij blijven groeien en mis jij geen van onze artikelen! Alvast bedankt en veel leesplezier, het Young Critics-team :-)
YOUNG CRITICS
Non-actief
Op dit moment wordt geen nieuwe content geplaatst op de site. We zijn op de achtergrond bezig met reorganiseren van onze redactie- en publicatiestructuur. In de tussentijd kun je uiteraard onze oude stukken gewoon op de site lezen. Tot snel! Het YC-team.
Bedankt, we nemen z.s.m. contact met je op.