De bitch-slap voor zijn

Joyce Kamerbeek bracht laatst de bitch-slap van het universum naar boven. Die klap heeft Wilco Mellema ook gehad en in dit artikel zoekt hij een manier om die klap voor te zijn. Naast doen wat je leuk vindt voor jezelf is het stimuleren bij anderen even belangrijk vind hij. De sleutel hiervan ligt in het onderwijs.

photodune-1199048-depressed-s

Op 21 september ’16 bracht Joyce Kamerbeek een artikel uit over de wake-up bitch-slap van het universum. Joyce, je hebt me geïnspireerd! Meer dan eens gniffelde ik vanwege de herkenbare punten in je artikel.

Een jaar geleden ben ik afgestudeerd aan het HBO en was het voor mij tijd om het studentenleven vaarwel te zeggen en als jongvolwassene de arbeidsmarkt te betreden. Het is nogal een gat waar je in valt dan. Veel studenten doen naast hun reguliere studie nog allerlei randactiviteiten; studie-/studentenvereniging, roeien, allerlei commissies, dingen ondernemen en organiseren. En dan wordt er van je verwacht met je kersverse diploma op zoek te gaan naar een fulltime baan.

Ik heb de mazzel dat ik in relatief korte tijd (vijf maanden) een baan vond in mijn vakgebied en het geluk is dusdanig goed voor me geweest dat ik het er nog naar me zin heb ook. Maar hoeveel mensen hebben dat niet? Of hoeveel mensen zijn na één studie nog lang niet klaar met leren? Goed nadenken over je toekomst is belangrijk, en tegenwoordig verlangen we steeds eerder van jongeren en schoolkinderen dat ze het antwoord al weten. Ik ben 25, heb een baan, en nog steeds geen idee hoe ik de komende jaren voor me zie.

Mijn stiefbroertje doet komend jaar eindexamen voor zijn VWO. Ik vroeg laatst naar wat hij voor vervolgstudie zou willen doen; hij had zelf nog geen enkel idee. Ik vroeg een beetje naar hoe de rest van zijn klas erover dacht en het bleek dat slechts twee mensen van de hele klas wisten wat ze wilden gaan doen. Hoe komt het dat maar twee mensen daar zekerheid over hebben? En de rest niet?

Kiezen is lastig. En hoe meer keuze je hebt, des te lastiger de keus is.

Kiezen is lastig. En hoe meer keuze je hebt, des te lastiger de keus is. Het maakt niet uit welk onderwerp je aantikt; overal is er een gigantisch keuzeaanbod. Vakanties, reisbureaus, televisies, hypotheken, verzekeringen, en ook opleidingen. We zijn gek op een uitgebreid keuzeaanbod, maar hoeveel van de überhaupt al 1900 bachelor-opleidingen mogen we doen en afmaken van de overheid voordat er een financiële strop om onze nek gelegd wordt? 1, of misschien 2 als je een vervolgstudie doet in hetzelfde vakgebied.

In augustus dit jaar berichtten meerdere mediasites dat het aantal studenten die een tweede studie doet fors is afgenomen sinds de overheid gestopt is met de financiering daarvan in 2011. Universiteiten en onderwijsinstellingen mogen zelf bepalen wat het collegegeld wordt voor studenten met al een studie op zak. Conclusie: de bedragen die universiteiten vragen slaan de pan uit en beginnen bijna op de bedragen te lijken die Amerikaanse universiteiten vragen. Het feit dat we zo goed als gedwongen worden maar één studie te doen en dat er weinig ruimte gegeven wordt ons verder te ontwikkelen, is wat mij betreft een belangrijk deel van de bitch-slap waar Joyce het over heeft.

We willen een kenniseconomie stimuleren, maar tegelijkertijd ondermijnen we de mogelijkheden daartoe. We zien de laatste jaren een shift van een kenniseconomie, naar eentje van de massaproductie. Een massaproductie van studenten in vakgebied X. Elk jaar wordt weer een nieuwe batch frisse jonge geesten afgeleverd die niets liever willen dan hun ambities omtoveren tot werkelijkheid. “Doe vooral wat je leuk vind”, de zin die oh zo belangrijk is, wordt gestigmatiseerd als zijnde naïef en krijgt als weerwoord dat ‘je vooral realistisch moet blijven’.

Wat betekent dat realistisch blijven? Mark Zuckerberg gaf laatst in een speech aan dat hij een visie heeft om ‘alle ziektes op te lossen’. Met zijn miljarden dollars wil hij instituten opzetten om deze eeuw nog de grootste boosdoeners zoals kanker, aids, en andere nare ziektes voorgoed te tackelen. Naïef? Misschien. Bewonderingswaardig? Zeker!

Realistisch blijven werkt op een praktisch niveau, maar wat je gauw merkt is dat het realisme omslaat naar pessimisme en kortzichtigheid. En je ziet het al bij middelbare scholieren als zij hun grote dromen uiten. Ga niet schrijven, je wordt geen schrijver. Ga niet schilderen, je wordt geen kunstenaar. Kies iets realistisch. En jaren later hoor je die oude middelbare scholieren hetzelfde zeggen tegen andere scholieren met grote dromen.

Nieuwsgierigheid is niet voor één gat te vangen en het is juist één van de drijfveren om mensen te laten floreren.

Ik zeg niet dat we allemaal in een grote droom moeten gaan leven en dat in één klap alles mogelijk is. Maar ik wil wel pleiten voor meer stimulans van de dromen van scholieren en studenten. Die dromen worden vaak geboren uit nieuwsgierigheid; om dingen te leren. Nieuwsgierigheid is niet voor één gat te vangen en het is juist één van de drijfveren om mensen te laten floreren.

Nieuwsgierigheid is niet voor één gat te vangen omdat mensen niet voor één gat te vangen zijn. Een andere eigenschap die mensen doet floreren is diversiteit. De afgelopen jaren heb ik deel uit mogen maken van het Honoursprogramma van de Hogeschool Leiden; een programma waarin studenten van alle studies die de hogeschool rijk is samenkomen in één programma om zo maatschappelijke vraagstukken te tackelen. De samenwerking die je daar zag tussen studenten Toegepaste Psychologie, ICT, Chemie, Verpleegkunde, Kunstzinnige Therapie, Fysiotherapie en nog meer is uniek. Je geeft je eigen perspectief en krijgt er 50 voor terug. Perspectieven die je vervolgens weer toe kan passen op je eigen vakgebied en wellicht vernieuwende en creatieve ideeën te weeg brengt.

Ik kan nog heel lang doorgaan over hoe een multidisciplinaire omgeving stimulerend werkt voor de mens maar de onderliggende lijn is dit: mensen zijn divers en denken dat met een enkele opleiding maar één baan uit gaat voeren, wat nu het geval is in een groot deel van het onderwijssysteem, dat noem ik naïef.

Er wordt tegenwoordig erg veel druk op ‘de juiste keuze’ maken; ook al is er geen eenzijdig antwoord over wat die juiste keuze nou eigenlijk is. Doen wat je leuk vind is één ding, elkaar stimuleren daarin de tweede.

Macbook Pro
* Intel Core i7 (3.8GHz, 6MB cache)
* Retina Display (2880 x 1880 px)
* NVIDIA GeForce GT 750M (Iris)
* 802.11ac Wi-Fi and Bluetooth 4.0
* Thunderbolt 2 (up to 20Gb/s)
* Faster All-Flash Storage (X1)
* Long Lasting Battery (9 hours)
Help ons groter worden!
Onze site is gratis voor iedereen en dat willen we graag zo houden. Graag willen we je vragen onze facebookpagina leuk te vinden. Zo kunnen wij blijven groeien en mis jij geen van onze artikelen! Alvast bedankt en veel leesplezier, het Young Critics-team :-)
YOUNG CRITICS
Non-actief
Op dit moment wordt geen nieuwe content geplaatst op de site. We zijn op de achtergrond bezig met reorganiseren van onze redactie- en publicatiestructuur. In de tussentijd kun je uiteraard onze oude stukken gewoon op de site lezen. Tot snel! Het YC-team.
Bedankt, we nemen z.s.m. contact met je op.