Hollywood, typecasting en personages met een functiebeperking

In veel populaire films staan personages centraal die een functiebeperking hebben, meestal een spierziekte. Ze zitten in een rolstoel, kunnen bepaalde dingen niet, hebben een andere kwaliteit van leven en hun relaties met anderen zijn veel minder vanzelfsprekend. Maar zijn de acteurs zelf dan ook gehandicapt? Welnee, en dat moet veranderen. 

Champard 6329538242_c1bcf09ed2_o

De laatste jaren is het een trend in Hollywood: sinds het immense succes van de Franse film Intouchables met François Cluzet en Omar Sy in de rollen van een gehandicapte man en zijn onorthodoxe verzorger worden er enorm veel soortgelijke films én tv-series gemaakt. Denk aan de recente Netflix Original-film The Fundamentals of Caring met Paul Rudd en Selena Gomez, denk aan Me Before You met Sam Claflin en Emilia Clarke, maar denk ook aan tv-series als Glee, met gehandicapt personage Artie. De films verkopen goed, misschien omdat ze inspelen op de ooh- en aah-gevoelens van het publiek. Maar met deze films is iets raars aan de hand, en hoe meer je erover nadenkt, hoe oneerlijker het eigenlijk is. En het heeft alles te maken met typecasting.

Acteurs zonder functiebeperking

In deze films staan personages centraal die een functiebeperking hebben, meestal een spierziekte. Ze zitten in een rolstoel, kunnen bepaalde dingen niet, hebben een andere kwaliteit van leven en hun relaties met anderen zijn veel minder vanzelfsprekend. Allemaal leuk en aardig, maar de acteurs die verantwoordelijk zijn voor de vertolking van deze personages, zijn zij dan ook gehandicapt?

Welnee. François Cluzet (Intouchables), Sam Claflin (Me Before You), Craig Roberts (The Fundamentals of Caring) en Kevin McHale (Glee) kunnen gewoon lopen, met het grootste gemak. En tóch spelen ze een personage met een ernstige functiebeperking. En dáár zit ‘m de kneep. Want waarom in godsnaam worden er kerngezonde Hollywood-acteurs gecast voor personages die allesbehalve gezond zijn?

Waarom worden er in godsnaam kerngezonde Hollywood-acteurs gecast voor personages die allesbehalve gezond zijn?

Oké, natuurlijk snap ik wel waarom: getalenteerde én aantrekkelijke acteurs die ook nog eens bij de personages passen zijn makkelijker te vinden dan mensen die kunnen acteren, er goed uitzien op het grote scherm én eenzelfde beperking hebben als hun personage. Maar toch voel ik me steeds vaker berooid als ik een film kijk terwijl ik weet dat de acteur in kwestie tijdens het filmen gewoon vrolijk rondhuppelde. Je zou zelfs kunnen zeggen dat het voor die acteurs ‘lekker makkelijk is, de hele tijd comfortabel zitten.’ Zover wil ik zelf niet gaan, want eerlijk is eerlijk: de rollen worden goed neergezet en ook de beperkingen zijn geloofwaardig en dat is écht zo makkelijk niet. Maar toch vind ik het een kwalijke zaak dat Hollywood de glamour van films belangrijker vindt dan… transparantie.

Emancipatie

Want er zíjn acteurs met een functiebeperking, echt wel. Je moet goed zoeken, maar ze zijn er ongetwijfeld en boy, wat willen ze graag aan de bak. En boy, wat wil ík graag dat zij aan de bak komen. Oké, het is hartstikke goed dat er in de eerste plaats aandacht wordt besteed aan personages met een functiebeperking en hun verhaal en hoe het voor hen is en zo, maar het is ook zó belangrijk dat getalenteerde mensen die toevallig in een rolstoel zitten, ook de kansen krijgen die ze verdienen – en die ze wél zouden krijgen als ze hadden kunnen lopen.

Kunnen lopen wordt overschat, trouwens: wat je waard bent is vele malen belangrijker dan wat je fysiek kunt. Het is gewoon een stukje emancipatie wat heel vanzelfsprekend lijkt, maar waar nog behoorlijk in gediscrimineerd lijkt te worden. Eigenlijk is het precies zoals TED-spreekster Maysoon Zayid een keer zei: als een rolstoelgebruiker geen rolstoelgebruiker kan spelen, dan kan niemand het! En zo is het: alleen iemand met een beperking weet precies hoe het is om die beperking te hebben én kan dat goed overbrengen.

Toch wel goed bezig

De eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat er óók producenten zijn, daar in Hollywood, die het wél goed aanpakken. Zo is er de serie Switched at Birth, die in het teken staat van dove mensen en ook echt dove acteurs die dove personages laat spelen: heel erg goed voor de emancipatie van mensen met een gehoorprobleem, die ook gewoon een leven kunnen leiden. En Glee mag dan de plank misslaan met Artie, ze hebben wél het personage Becky, dat het Downsyndroom heeft en gespeeld wordt door actrice Lauren Potter – die het Downsyndroom heeft.

Daarnaast is er actrice Ali Stroker, die tweede werd in het tweede seizoen van The Glee Project en een kleine rol in de serie won, met rolstoel en al. En laten we Michael Patrick Thormton niet vergeten, die een rol speelde in ziekenhuisserie Private Practice. Toegegeven: ze zijn er wel, die gehandicapte acteurs die ook daadwerkelijk rollen krijgen. Maar krijgen ze rollen van personages met een functiebeperking in de grote Hollywood-producties? Nee. Het feit dat Colin Firth verbonden zou zijn aan een Amerikaanse Intouchables-remake in de rol van François Cluzet, bewijst dat maar al te goed.

Typecasting

Wat heeft dit alles met typecasting te maken? Heel simpel. Onder typecasting verstaan we het fenomeen waarbij bepaalde acteurs voor steeds dezelfde soort rollen worden gecast: de rol van bad guy, mean girl, high school sweetheart enzovoorts. Over het algemeen wordt dit niet gezien als iets positiefs, maar voor acteurs met een functiebeperking zou het juist positief kunnen zijn: natuurlijk is het goed als zij gewoon ‘’zomaar een personage’’ spelen, maar het is toch uiteindelijk veel beter als zij daadwerkelijk gekozen worden voor de rollen van beperkte mensen.

Positieve typecasting, positieve discriminatie. Ik hoop in ieder geval dat producers op een dag eerst naar de acteurs mét functiebeperking zullen kijken als ze de volgende Intouchables gaan maken en pas daarna naar wat Hollwyood te bieden heeft. Maar ik blijf erbij: als een rolstoelgebruiker geen rolstoelgebruiker kan spelen, dan kan niemand het.

Macbook Pro
* Intel Core i7 (3.8GHz, 6MB cache)
* Retina Display (2880 x 1880 px)
* NVIDIA GeForce GT 750M (Iris)
* 802.11ac Wi-Fi and Bluetooth 4.0
* Thunderbolt 2 (up to 20Gb/s)
* Faster All-Flash Storage (X1)
* Long Lasting Battery (9 hours)
Help ons groter worden!
Onze site is gratis voor iedereen en dat willen we graag zo houden. Graag willen we je vragen onze facebookpagina leuk te vinden. Zo kunnen wij blijven groeien en mis jij geen van onze artikelen! Alvast bedankt en veel leesplezier, het Young Critics-team :-)
YOUNG CRITICS
Werkzaamheden
Op dit moment werken we hard aan onze site. We zullen vandaag (27-11) en morgen (28-11) dan ook geen nieuwe content plaatsen en de site zal misschien niet helemaal optimaal werken. Excuses voor het ongemak!
Bedankt, we nemen z.s.m. contact met je op.