Wat politiek en het Eurovisie Songfestival gemeen hebben

In zijn wekelijkse column legt Ischa Walburg opmerkelijke verbanden tussen de actualiteiten van de afgelopen week. Deze week: wat politiek en het Eurovisie Songfestival met elkaar gemeen hebben.

C-SPAN jeb

Jeb Bush komt binnenkort naar Nederland om een lezing te geven. Als een soort politieke vluchteling verlaat hij de Verenigde Staten met de staart tussen de benen. Het is triest, maar zo zal hij nu zijn leven moeten vullen. Hij zal als een gekrenkte politicus door de wereld trekken om zijn eigen falen voor een geïnteresseerd publiek uit de doeken te doen. Hij was een van de verliezers van de afgelopen tijd. Hij liet even niets meer van zich horen toen hij uit de race voor het kandidaatschap stapte. Hij was de gedoodverfde winnaar. Een man met een machtige familie, veel ervaring en relatief gematigde standpunten. Hij heeft er werkelijk alles aan gedaan. Hij liet zijn broer voor hem speechen, hij zette zijn bejaarde moeder voor de camera, hij vroeg het publiek om voor hem te applaudisseren… niets mocht baten. Hij schreef een dik boekwerk waarin zijn volledige (toekomstig-presidentiële) beleid stond uitgekiend. Maar soms doet de inhoud er niet toe – de kiezer is niet geïnteresseerd.

Hij moest vechten tegen Donald Trump, en ze vochten op een ander niveau. Jeb was dé beschaafde en conservatieve kandidaat die het moest opnemen tegen de man die duizend jaar oude verdedigingswerken gebruikt ter inspiratie voor zijn ‘BIG WALL’ tegen Mexico, maar zelf waarschijnlijk nog denkt dat de ‘Big Wall of China’ een geprivatiseerd stukje erfgoed is waar je bami-schijven uit de muur kunt trekken. Jeb Bush komt met een boodschap die zowel oude conservatieven als Hispanics aan moet spreken, maar Trump heeft een andere tactiek; hij zaait haat om er tijdens de verkiezingen de vruchten van te plukken. Bij een dergelijke zaaiing kan de oogst vele rotte appels bevatten, maar die neemt Trump op de koop toe. Hoe hij de samenleving achterlaat na zijn (mogelijke) verkiezingsoverwinning, zal hem koud laten. Jeb Bush kwam, zag en delfde het onderspit waarna hij het politieke strijdtoneel met een besmeurd blazoen verliet. Soms moet je het verlies nemen…

Zaterdag is bewezen dat politiek en het Eurovisie Songfestival onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn.

Maar Jeb staat niet alleen. Hij staat in de rouwende rij van Ajaxsupporters en Songfestival-fanaten die hun overwinning moesten laten varen. Het Eurovisie Songfestival is een megalomaan circus waarbij veel landen een artiest op het podium duwen met een kostuum aan dat, in verband met wrange esthetische normen, zeer uitgedost is. Een ongelofelijk grote zaal die tot de nok toe gevuld is met fanaten die het gehele jaar naar dit circus uitkijken. Mensen die bereid zijn om tot het einde der tijden met vlaggetjes te zwaaien en met een onvermoeibaar enthousiasme naar de nummers luisteren. Maar ik zal mij verder niet op een manier over het Eurovisie Songfestival uitweiden die door sommigen als ‘negatief’ kan worden ervaren. Ik vermijd het dan al om iets te zeggen over het falende Ajax en de scheldende Sjaak Zwart die het verlies van de club niet kan nemen, maar wanneer men iets zegt over het Songfestival… kan het de gevoelens ook hoog laten oplopen. Wanneer ik iets zeg over Douwe Bob, kan ik over een paar dagen een giftige glitterpoederbrief verwachten die begeleid wordt met een briefje waarvan de inhoud vermoedelijk aan de valsheid van het gezang grenst dat ik afgelopen zaterdag menig keer heb moeten horen.

Maar ach, hij heeft zijn best gedaan. Zo zei Douwe dat hij “alles uit de kast heeft gehaald”, dat is bij een festiviteit met een dergelijke doelgroep natuurlijk ook niet zo verwonderlijk. Het wordt misschien als een vreemde koppeling gezien; van Jeb Bush naar het Eurovisie Songfestival. Maar zaterdag is bewezen dat politiek en dit soort wedstrijden onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn. Oekraïne wint om Rusland voor het hoofd te stoten, het land dat door de Russische beer wordt gedomineerd wint. Landen die in de échte wereldpolitiek niet slagen, kunnen nog een poging wagen op het Songfestival in de hoop daar wél de overwinning te behalen. Vandaar dat Jeb Bush een campagne zal beginnen om de Verenigde Staten als westers land bij het festival te betrekken. Hij zal zijn danspasjes voorbereiden, zijn beleidsplannen van de papierversnipperaar redden en omzetten in een pakkend nummer. Dan zal hij, voor eens in lange tijd, het podium weer kunnen betreden als winnaar. Jeb Bush is back!

Macbook Pro
* Intel Core i7 (3.8GHz, 6MB cache)
* Retina Display (2880 x 1880 px)
* NVIDIA GeForce GT 750M (Iris)
* 802.11ac Wi-Fi and Bluetooth 4.0
* Thunderbolt 2 (up to 20Gb/s)
* Faster All-Flash Storage (X1)
* Long Lasting Battery (9 hours)
Help ons groter worden!
Onze site is gratis voor iedereen en dat willen we graag zo houden. Graag willen we je vragen onze facebookpagina leuk te vinden. Zo kunnen wij blijven groeien en mis jij geen van onze artikelen! Alvast bedankt en veel leesplezier, het Young Critics-team :-)
YOUNG CRITICS
Non-actief
Op dit moment wordt geen nieuwe content geplaatst op de site. We zijn op de achtergrond bezig met reorganiseren van onze redactie- en publicatiestructuur. In de tussentijd kun je uiteraard onze oude stukken gewoon op de site lezen. Tot snel! Het YC-team.
Bedankt, we nemen z.s.m. contact met je op.