De voetbalhelden van mijn jeugd

Deze week overleed de grootste voetballer die ons land ooit heeft gekend. Columnist Ari Vogelaar is te jong om Cruijff als jeugdheld te beschouwen, maar denkt met weemoed terug aan de voetbalhelden van zijn eigen jeugd. Een column over de jaren negentig, toen de zomers nog voor altijd duurden en het leven draaide om vakantie, voetbal en de meisjes uit zijn klas.

jarmoluk the-ball-stadion-football-the-pitch-39562

Deze week overleed Johan Cruijff. Niet alleen zijn kwaliteiten op het veld, maar ook zijn onnavolgbare, markante wijsheden maakten hem tot een cultuuricoon. Ik ben te jong om Cruijff een jeugdheld te kunnen noemen, maar dat hij een legende is, staat buiten kijf. Zijn dood doet me met weemoed terugdenken aan mijn kindertijd. Ik groeide op in een klein dorpje in de Bible Belt; een jeugd vol voetbal, meisjes en muziek. Aan de muur van mijn slaapkamer hingen ze: mijn helden. Stuk voor stuk Nederlandse voetballers, want het was een tijd waarin de Eredivisie nog internationaal van betekenis was. Ajax won in één jaar tijd de Schaal, de Beker en de Europa Cup. De sterspelers uit ons land verkasten in de jaren erna weliswaar bij bosjes naar FC Barcelona, maar dat was niet erg. Met Van Gaal aan het roer en een grotendeels Nederlandse opstelling was Barça immers ook een beetje van ons.

Elke middag na schooltijd speelden mijn beste vriend en ik het computerspel Championship Manager 2, waar we met clubs als Roda JC en De Graafschap alles wonnen wat er te winnen viel. Urenlang bespraken we de opstelling van onze clubs. Zo waren ook wij een beetje trainer. Meesterlijk vonden we dat. Na het avondeten voetbalden we op een veldje aan de overkant van de sloot. Weer of geen weer, we waren er elke dag te vinden. ‘Wij zijn niet van suiker,’ zeiden we dan. En daar gingen we: in een kort broekje de stromende regen in. Slidings maken. Onder de modder thuiskomen. Mama boos natuurlijk, maar daar gaven we niet om. Daar op dat veldje waren wij immers de legendes.

In magie geloof ik niet, maar dat de helden van mijn jeugd magiërs waren, daar twijfel ik geen moment aan.

Nu, meer dan twintig jaar later, zijn mijn voetbalhelden trainers geworden en is mijn passie voor de sport verdwenen. En toch, nu de anekdotes over Cruijff de media overspoelen, welt de nostalgie in me op. Dan denk ik aan de eindeloze zomers op dat voetbalveldje. Aan Marc Overmars die met veertig kilometer per uur over de flanken sprintte. Aan dat doelpunt van Bergkamp tegen Argentinië, met op de achtergrond dat fenomenale commentaar van Jack van Gelder: ‘DENNIS BERGKAMP! DENNIS BERGKAMP! JAAAA!’ Het kippenvel staat meteen weer op mijn armen.

In magie geloof ik niet, maar dat de helden van mijn jeugd magiërs waren, daar twijfel ik geen moment aan. Dus Frank, Ronald, Dennis, Edgar en alle anderen: bedankt voor een jeugd vol passie en plezier. Jullie hebben mijn jongensjaren van kleur voorzien.

Macbook Pro
* Intel Core i7 (3.8GHz, 6MB cache)
* Retina Display (2880 x 1880 px)
* NVIDIA GeForce GT 750M (Iris)
* 802.11ac Wi-Fi and Bluetooth 4.0
* Thunderbolt 2 (up to 20Gb/s)
* Faster All-Flash Storage (X1)
* Long Lasting Battery (9 hours)
Help ons groter worden!
Onze site is gratis voor iedereen en dat willen we graag zo houden. Graag willen we je vragen onze facebookpagina leuk te vinden. Zo kunnen wij blijven groeien en mis jij geen van onze artikelen! Alvast bedankt en veel leesplezier, het Young Critics-team :-)
YOUNG CRITICS
Non-actief
Op dit moment wordt geen nieuwe content geplaatst op de site. We zijn op de achtergrond bezig met reorganiseren van onze redactie- en publicatiestructuur. In de tussentijd kun je uiteraard onze oude stukken gewoon op de site lezen. Tot snel! Het YC-team.
Bedankt, we nemen z.s.m. contact met je op.