Een betere samenleving begint bij solidariteit

Laat de shout-outs voor Brussel niet stoppen bij Facebook en Twitter en kom achter je smartphone en tablet vandaan. En graag niet aankomen met de smoes dat mensen te druk zijn. Als we met honderden tegelijk voor de deuren van de V&D kunnen staan drommen, is het niet te verkopen dat we geen helpende hand kunnen bieden waar dat nodig is. Lees hier de oproep van Anouk Roeling. 

Anna van der Stel pexels-photo-38940

Toen afgelopen week de aanslagen in Brussel waren gepleegd zat ik in het buitenland. Het was voor mij de tweede keer dat ik niet in Nederland was op het moment dat een gebeurtenis een mokerslag toediende aan onze maatschappij. Eerst de MH17-vliegtuigramp en nu de bommen in Brussel. Beide keren was ik me nog weinig tot niet bewust van de impact van het nieuws terwijl ik mijn tijdlijn al vol zag stromen met berichten van mensen die normaal gesproken alleen zingende katten en onhandige peuters liken.

Net als na de neergehaalde MH17 zag en zie ik onder mijn vrienden grote behoefte iets te zeggen over de aanslag. Ik lees steunbetuigingen, maar ook uitingen van woede en onbegrip. In tegenstelling tot wat vaak wordt gezegd over social media – het is vooral een uithangbord voor je ego – geloof ik dat na nieuwsberichten zoals bomaanslagen die heel dichtbij komen of bijna driehonderd Nederlanders die verongelukt zijn, mijn online vrienden hun berichten en reacties uit oprechtheid plaatsen. Ik zie het als een vorm van activisme. De eerste stap is van je laten horen. Een bericht, een foto, een gedicht, een reactie; met je ene hand een peace-teken naar Brussel en met je andere hand een dikke middelvinger naar IS.

Het feit dat we het verleden niet kunnen veranderen, betekent niet dat we het los moeten laten en op dezelfde voet door moeten gaan.

Tegelijkertijd vind ik het ook wrang. Net als de Parijsfilter over de profielfoto’s; uiteindelijk verdwijnt het weer van mijn tijdlijn en komende de zingende katten en onhandige peuters terug. Ik snap dat het leven doorgaat en het niet helpt om in het verleden te blijven hangen. We hebben geen tijdmachine tot onze beschikking. Maar het feit dat we het verleden niet kunnen veranderen, betekent niet dat we het los moeten laten en op dezelfde voet door moeten gaan. Dezelfde mensen die me vertellen dat social media een egocentrisch kalkbord is, vertellen mij ook dat het onrealistisch is om te verwachten dat online activisme zich omzet naar daden. Al is een bericht nog zo emotioneel en meelevend, 99% doet er in zijn dagelijkse leven geen ruk mee.

Ik geloof zelf echter dat dit aan het veranderen is. Wat ik opmerkelijk vond aan de posts die deze week zijn geschreven en gedeeld, is de aandacht die uitgaat naar manieren om radicalisering te voorkomen. Dit heb ik in mijn tijdlijn niet eerder gezien. Er wordt een oproep gedaan tot verbintenis in plaats van verdeeldheid. Solidariteit in plaats van isolement. Wij in plaats van zij. Laten we ervoor zorgen dat boosheid, in al zijn extreme gebieden, geen kans krijgt om de boventoon te voeren. Boosheid die groepen beschuldigd, beschadigd en uitsluit.

Er lijkt een nieuw publiek gevoel te zijn ontstaan waarin vooral het begrip integratie wordt genoemd. Dat lijkt in eerste instantie een positief idee: mensen betrekken bij de samenleving om te voorkomen dat ze zich afzetten tegen hun omgeving. Wie echter ooit Willem Schinkel heeft gelezen, kan ook beamen dat integratie juist suggereert dat er twee verschillende groepen zijn. Onaangepast is problematisch, integratie is het antwoord. Maar integreren zoals het nu aan ons gepresenteerd wordt door de politiek lijkt eerder op het vormen van eenheidsworsten. (Om een voorbeeld te noemen: een integratietest met vragen over Nederlandse gebruiken en gewoontes. Deze zijn zo divers dat mensen die al hun hele leven in Nederland wonen hem niet eens voldoende kunnen maken. In wat voor zin draagt dit dan bij aan ‘integratie’?). Hoewel ik het eens ben met het idee dat we allemaal samen in Nederland zijn, moeten we voorzichtig omgaan met de veronderstelling dat de oplossing ligt in het opleggen van de Nederlandse cultuur aan ‘nieuwkomers’. Uiteindelijk maken cultuurverschillen het leven interessanter en liggen ze niet per definitie ten grondslag aan sociaal isolement en radicalisering. Het is heel goed mogelijk met elkaar in hetzelfde land te leven zonder allemaal hetzelfde te moeten zijn.

Laat het niet bij een berichtje alleen, maar zoek naar die twee uurtjes in de week die je over hebt om iets voor een ander te betekenen.

Ik schrijf dit artikel om iets toe te voegen aan de berichten van saamhorigheid op social media. Doe iets met je gevoel van onrechtvaardigheid, verdeeldheid en angst. Laat het niet bij een berichtje alleen, maar zoek naar die twee uurtjes in de week die je over hebt om iets voor een ander te betekenen. Radicalisering kan niet voorkomen worden door zogenaamde buitenstaanders te leren hoe ze compleet Nederlands moeten zijn, maar je kunt altijd iets betekenen voor de solidariteit en saamhorigheid in ons land. Zo staan de gezinnen in Rotterdam in de rij om mee te doen met een voorleesproject waarbij kinderen worden geholpen met het verbeteren van hun Nederlands. Zonder hen onder druk te zetten zich cultureel om te vormen, help je hen hun omgeving beter te begrijpen en hoe ze zich daarbinnen makkelijker kunnen uitdrukken. Binnen twintig weken zie je veel kinderen opbloeien omdat ze zich zelfverzekerder voelen en makkelijker meekomen op school. Op deze manier bied je handvaten aan hen die nog onderweg zijn om zich thuis te voelen in Nederland, zonder dat ze onderworpen worden aan testen om te zien of ze nou wel of niet ‘passen’. En zo zijn er nog vele andere projecten in ons land die niet de intentie hebben om mensen op te slokken in de Nederlandse identiteit (al weet niemand wat deze identiteit nu precies is), maar hen oprecht proberen te helpen zich thuis te voelen.

Lieve vrienden, laat de shout-outs voor Brussel niet stoppen bij Facebook en Twitter en kom achter je smartphone en tablet vandaan. En graag niet aankomen met de smoes dat mensen te druk zijn. Als we met honderden tegelijk voor de deuren van de V&D kunnen staan drommen, is het niet te verkopen dat we geen helpende hand kunnen bieden waar dat nodig is.

Macbook Pro
* Intel Core i7 (3.8GHz, 6MB cache)
* Retina Display (2880 x 1880 px)
* NVIDIA GeForce GT 750M (Iris)
* 802.11ac Wi-Fi and Bluetooth 4.0
* Thunderbolt 2 (up to 20Gb/s)
* Faster All-Flash Storage (X1)
* Long Lasting Battery (9 hours)
Help ons groter worden!
Onze site is gratis voor iedereen en dat willen we graag zo houden. Graag willen we je vragen onze facebookpagina leuk te vinden. Zo kunnen wij blijven groeien en mis jij geen van onze artikelen! Alvast bedankt en veel leesplezier, het Young Critics-team :-)
YOUNG CRITICS
Non-actief
Op dit moment wordt geen nieuwe content geplaatst op de site. We zijn op de achtergrond bezig met reorganiseren van onze redactie- en publicatiestructuur. In de tussentijd kun je uiteraard onze oude stukken gewoon op de site lezen. Tot snel! Het YC-team.
Bedankt, we nemen z.s.m. contact met je op.