Down to earth: mijn ervaring met hypnose

Het aantal zelfhulpboeken en zelfverbeteringstechnieken van tegenwoordig staat ongeveer gelijk aan de hoeveelheid onkruid in mijn achtertuin. Op zich wel een mooie metafoor, aangezien ik werkelijk waar gruwel van die boeken om ‘jezelf gelukkig te maken en het beste uit jezelf te halen!’. Als je precies volgt wat de zoveelste psycholoog in een boek geschreven heeft, word je gelukkig, zeggen ze.

Er zijn echter een hoop mensen die wel de hulp en inspiratie vinden in boeken zoals ‘Dromen, Durven, Doen!’ van Ben Tiggelaar en ik hoop ook oprecht dat mensen de hulp vinden die ze zoeken in dat soort werken. Ik sta echter vrij sceptisch tegenover dat soort manieren om jezelf ‘gelukkig te maken’, sinds ik er van overtuigd ben dat zoiets waardevols niet in een boekje beschreven kan worden, maar iets is wat in jezelf zit en niet daarbuiten.

Ook ik heb mijn zwaktes, onzekerheden en dingen die ik graag aan mezelf wil verbeteren. Tevens ben ook ik constant op zoek om mezelf in een plaatje te wringen waarmee ik tevreden en gelukkig ben en ben ook ik constant op zoek naar nieuwe invalshoeken om dat te doen. Zoals boeken? Werken niet. Psycholoog? Been there, done that. Wat dacht je van hypnose dan?

Zoals boeken? Werken niet. Psycholoog? Been there, done that. Wat dacht je van hypnose dan?

Wacht, wat? Hypnose? Kan je daarmee jezelf verbeteren en zwaktes bestrijden? Klaarblijkelijk wel. Onlangs ben ik langs een getrainde hypnosetherapeut gegaan met het doel me minder zorgen te maken, minder angstig te zijn en een veilige plek in mijn hoofd te creëren tussen de duizenden invloeden die dagelijks op me inslaan en het eeuwige gepieker van binnenin. Graag neem ik u mee in mijn persoonlijke ervaring.

Hypnose, een gebied waar ik altijd (en nu ten onrechte) sceptisch tegenaan heb gekeken en in hetzelfde rijtje plaatste als Uri Geller, reality-tv en de waarzegster op de kermis op vakantie; allemaal nep en acteerwerk. Echter had ik een tijd geleden een bijzonder boeiend college van een professionele hypnotherapeut. Die had er haar werk van gemaakt mensen met hypnose te helpen in een breed scala aan zelfverbeteringsaspecten: meer zelfvertrouwen, angsten overwinnen, onzekerheden te lijf gaan, een rustig hoofd creëren – kortom dingen waarom je ook naar de psycholoog zou stappen of in de zelfhulpboeken duikt. De manier waarop deze therapeute vertelde was bijzonder intrigerend en na als gehypnotiseerd proefkonijn gefungeerd te hebben in de klas was ik overtuigd: het werkt, het is geen show, en nee ik was niet in ene een kip of ander raar dier veranderd.

Ik ben tot nu toe twee keer echt onder hypnose geweest. De eerste keer was ik dus een proefkonijn in een klas vol studenten. De tweede keer was ik zelf bij een therapeut met het werkelijke doel persoonlijke aspecten te verbeteren. Bij die twee keer ben ik ook op verschillende manieren onder hypnose gebracht – de eerste keer snel, de andere keer langzaam. Graag vertel ik over de tweede keer, sinds die me echt geholpen heeft en ik de effecten ervan nog steeds voel.

De essentie van werkelijk onder hypnose gaan is dat je je er zelf comfortabel bij voelt en het toelaat.

De therapeut die mij onder hypnose bracht is tevens een goede kennis van me. Iets wat me erg hielp om me comfortabel te voelen. De essentie van werkelijk onder hypnose gaan is dat je je er zelf comfortabel bij voelt en het toelaat. Open-minded zijn, het willen en er open in gaan, zijn hierbij de belangrijkste aspecten. Een hypnotherapeut is dus niet in staat je iets te laten doen wat je niet wilt of je om te toveren tot iets of iemand die je niet bent.

Eén van mijn zwakheden is dat ik een enorme piekeraar ben. Dit heeft als gevolg dat ik mijzelf gek kan maken met denkbeelden die constant van hak op de tak springen, doemdenk scenario’s en zelfs angst. Nadat we dit ‘probleem’ uitvoerig hadden besproken was de therapeut in staat er een doel uit te destilleren voor de betreffende hypnosesessie. Dit besprak ze uitvoerig met mij aangezien ik diegene ben die het toe moet laten en er volledig achter moet staan. Uiteindelijk kwamen we er beiden uit dat het tijd werd om een soort safe haven in mijn hoofd te creëren waar ik me terug kan trekken en waar dat doemdenken mij niet schaadt.

“Oké Wilco, ga maar op bed liggen.” Terwijl ik op bed lag kreeg ik de opdracht de ogen te sluiten en me te ontspannen. De therapeut praatte voortdurend op me in over mijn ademhaling en liet me stapsgewijs naar een ultiem ontspanningsgevoel brengen. Het grappige hierbij was dat mijn lichaam totaal geen zin meer had om te bewegen, maar mijn geest was nog volledig scherp en gefocust op de stem van de therapeut. Op het hoogtepunt van ontspanning bevond ik mij in een soort gefocuste, meditatie slaap waarbij mijn dromen geleid werden door de woorden van de therapeut. Dit werd het onderbewuste genoemd.

Geleid door haar woorden bouwde ik in mijn geest een bos met bergen waar ik over uit keek.

Nog steeds lag ik op bed in de relaxtheid zelve toen ik van de therapeut de volgende opdracht kreeg. Aangezien mijn geest altijd een wirwar van gepieker en overspringende gedachten is moest ik voor mijzelf een plek of beter gezegd een landschap creëren waarin ik het overzicht had en tot rust kwam. Geleid door haar woorden bouwde ik in mijn geest een bos met bergen waar ik over uit keek. Dat bos met bergen stond representatief voor alles wat buiten mij ligt en waar ik dus geen controle over had. Mijn piekeren ging ook altijd vooral over hetgeen ik zelf geen controle over heb en wat buiten mij ligt, dus dit was een mooie manier om het piekeren en de daarbij gepaarde vaak terugkomende angst te visualiseren.

Op die manier is het me gelukt om ook in dat landschap een open plek te creëren die van mij is. Daar kan niets of niemand invloed op me uitoefenen en daar kom ik tot rust. Door de leidende woorden van de therapeut werd ik in een staat van meditatieve ontspanning en focus gebracht en werd er tevens heel geleidelijk weer uit gehaald. Geen moment heb ik het gevoel gehad dat het ‘zweverig’ was, dat ik mijzelf verloor, of dat ik iets deed wat ik niet wilde. Het is moeilijk de ervaring van het onder hypnose te zijn op papier te zetten. Zeker omdat dit in een hoop oren ‘zweverig’ zal klinken, zoals het ook zo bij mij klonk.

Eén van de bijzondere dingen die ik nu ervaar is het snelle effect ervan. Bij veel psychologen of andere psychische hulpverleners is er vaak een lang traject nodig om verbetering te zien. Echter heb ik nu nog steeds het gevoel van een veilig rustig punt in mijn chaotische hoofd en ik zie nog steeds het landschap voor me wat ik tijdens de sessie gebouwd heb. Hypnose is in mijn ogen veranderd van een hoop show naar een legitieme manier om jezelf naar een hoger plan te tillen en in aspecten te verbeteren. Het enige is dit: je moet het zelf willen en er voor open staan.

 

Young Critics draait volledig op donaties. Vond je dit artikel van Wilco Mellema de moeite waard? En wil je graag meer van deze schrijver lezen? Steun ons dan in de vorm van een donatie.

Hieronder kun je iets bijdragen aan het artikel of de discussie aangaan. Ben je het met Wilco eens? Waarom wel/niet?