Ooit was ik doodsbang voor de dood

Als klein meisje dacht columniste Laura Boog al na over de dood. Jaren later, tijdens een treinreis vlak na de aanslagen in Parijs, vallen de puzzelstukjes plotseling op hun plek. Een column waarin terreur, angst en vergankelijkheid op wonderlijke wijze samenkomen.

Renaud Chodkowski SONY DSC

Trillend lag ik in mijn bed wanneer ik eraan dacht. Aan het ondenkbare; hier ooit niet meer zijn. Als ik lief ben kom ik in de hemel, vertelde ik mijzelf terwijl ik naar de sterren keek. Helaas wist ik toen al beter. Niet dat ik dacht dat ik naar de hel ging, ik wist – of geloofde, hoe je het ook wil noemen – dat er iets anders veel gruwelijkers op mij te wachten stond; het donkere betekenisloze niets. Net als Achilles die angstig was voor het verdwijnen van deze wereld, was de angst voor het missen van alles wat er nog komen zou gaan, alles ná mij, nog veel gruwelijker dan een bestaande betekenisvolle hel. Het besef dat ik ooit niks dan een „vroeger” of een „jouw over-over-overgrootmoeder” zou zijn, beangstigde mij tot op het bot. Ik wou nooit verdwijnen. Ik wou hier blijven. Want hoe zou er iets zonder mij bestaan, als de wereld pas voor mij geboren was toen ik ben ontstaan? Ik kon niet begrijpen hoe mensen zich er ooit bij neer zouden kunnen leggen te vergaan.

‘Zo beginnen oorlogen,’ vertel ik mijzelf.

Tien jaar later zit ik in de trein. Het is 19 november. Ik kijk om mij heen en zie dat de coupé belachelijk leeg is voor een donderdagmiddag. Ik denk aan de angst die er heerst door de wereld door het toedoen van een paar gekken, ik denk aan de verkeerde informatie, en de helaas correcte informatie die op televisie te volgen was. Ik denk aan de onzinnigheid van de discussies op Facebook waarin iedereen uit alle macht zijn gelijk probeert te halen. Begrijpen mensen dan niet dat er bij zoiets geen gelijk bestaat? En nog belangrijker; er niet toe doet? Dat het in de storm onmogelijk is een richting te kiezen, vanwege een gebrek aan zicht? En dat het, wanneer het opklaart, de storm is die de nieuwe paden heeft belegd, en niet de mensen.

Ik kijk naar de verschrikkelijke foto’s van gemartelde mensen en vermoorde kinderen die wanhopig worden gedeeld. Ik zie een stukje langskomen over een meisje dat oproept tot ‘likes’ om respect te betogen voor de slachtoffers van alle oorlogen. Ik zie een discussie over ‘welk onrecht in de wereld het ergst is’. Ik wil me erin mengen, maar kan mezelf nog net op tijd tegenhouden. ‘Zo beginnen oorlogen,’ vertel ik mijzelf.

Ik heb een flashback naar hoe ik vroeger in mijn bed lag. Hoe ik vol onbegrip over de dood nadacht.

Ik leg mijn telefoon weg en besef mij dat we eigenlijk heel klein zijn; machteloos. Dat al het caps lock-geweld dat ik op social media tegenkom machteloosheid is, gecombineerd met een stukje grootheidswaanzin. Dat de acht mannen die besloten deze wereld een nog iets donkerdere plek te maken, uit datzelfde gevoel van machteloosheid hebben gehandeld. Dat machteloosheid een groeiende ziekte is die je pas opmerkt naarmate je ouder wordt. Dat deze ziekte net als kanker vanzelfsprekender lijkt naarmate je ouder wordt en daardoor makkelijker te accepteren is. En dat het zich steeds sneller over de bevolking verspreidt.

De trein stopt abrupt. Er welt een onheilspellend gevoel op in mijn maag. Ik kijk op Facebook en wanneer ik een doelloze discussie lees over of er wel of niet een Franse vlag als profielfoto geplaatst moet worden, roept een stem om dat er een ‚aanrijding met een persoon’ is geweest, en we wat later op de eindbestemming zullen arriveren.

Ik heb een flashback naar hoe ik vroeger in mijn bed lag. Hoe ik vol onbegrip over de dood nadacht. Dat er toen voor mij niets engers was dan het niets. Ik kijk uit het raam van de trein naar boven en probeer de sterren te zien. Ik zie slechts een kille, gele reflectie van mijn eigen gezicht en voel een nieuwe angst ontstaan. Het is niet de dood of de angst daarvoor die me bang maakt, het is niet de angst voor een aanslag; het is het besef dat ik de sprong van de machteloze plotseling begrijp.

Macbook Pro
* Intel Core i7 (3.8GHz, 6MB cache)
* Retina Display (2880 x 1880 px)
* NVIDIA GeForce GT 750M (Iris)
* 802.11ac Wi-Fi and Bluetooth 4.0
* Thunderbolt 2 (up to 20Gb/s)
* Faster All-Flash Storage (X1)
* Long Lasting Battery (9 hours)
Help ons groter worden!
Onze site is gratis voor iedereen en dat willen we graag zo houden. Graag willen we je vragen onze facebookpagina leuk te vinden. Zo kunnen wij blijven groeien en mis jij geen van onze artikelen! Alvast bedankt en veel leesplezier, het Young Critics-team :-)
YOUNG CRITICS
Non-actief
Op dit moment wordt geen nieuwe content geplaatst op de site. We zijn op de achtergrond bezig met reorganiseren van onze redactie- en publicatiestructuur. In de tussentijd kun je uiteraard onze oude stukken gewoon op de site lezen. Tot snel! Het YC-team.
Bedankt, we nemen z.s.m. contact met je op.