Tijdens het uitgaan zijn we allemaal trofeeën

Een avondje stappen deed Ari Vogelaar beseffen dat we niet alleen de ander maar ook onszelf als trofee beschouwen. We willen immers allemaal de nummer één zijn voor iemand. We zoeken allemaal naar die ene persoon die in ons de hoofdprijs ziet. Een column over liefde, eenzaamheid en de constante zoektocht naar bevestiging.

Chris JL fotoooo

‘Zestien vrouwen,’ zei hij met een bloedserieus gezicht. Hij was dronken, dat zag ik meteen, maar hij presteerde het om met enige hulp van de bar rechtop te blijven staan. ‘Ja, het ligt eraan hoe je het bekijkt hoor,’ ging hij met een afwegend gebaar verder. ‘Een handjob is natuurlijk wat anders dan een potje seksen, dus in dat opzicht liggen de aantallen wel wat hoger.’ Hij trok zijn schouders op en voor even leek hij weer op de hardwerkende collega die hij normaal was.

Ik wilde hem graag van repliek voorzien, maar het was half drie ’s nachts en ik was al evenmin nuchter als hij. ‘Dus vrouwen zijn trofeeën,’ concludeerde ik na enig dronken denkwerk. ‘Vind je dat niet een beetje seksistisch?’ Zelfs in mijn dronken toestand wist ik dat ik hypocriet bezig was, want een dag eerder had ik mijn vrienden nog in geuren en kleuren ingelicht over de kwantiteiten van mijn seksleven.

We willen allemaal bevestigd zien dat we de moeite waard zijn.

Maar dit ging niet om mij – dit ging om hem. ‘Als we uitgaan zijn we allemaal trofeeën,’ zei hij, terwijl hij me op de schouder sloeg. Hij mompelde iets over morele superioriteit (maar dan in beduidend minder diepgravende bewoordingen) en zette koers richting het toilet. Ik keek hem na, mezelf afvragend waarom ik me zo aan hem ergerde terwijl ik zelf geen haar beter was. Ik had verdomme over elk meisje in deze ruimte al gefantaseerd.

Naarmate ik ouder word, doe ik dat steeds vaker: iemand veroordelen zonder enige vorm van zelfreflectie. Waarom? Ik weet het niet. Misschien omdat andere mensen me confronteren met mijn eigen morele gebreken. Misschien gewoon omdat ik zelfzuchtig en ook een beetje arrogant ben.

Het meisje droeg een legging, een crop top en hoge hakken – ze zag er in elk geval uit als een trofee.

Vreemd eigenlijk dat je kortzichtiger wordt naarmate je zekerder wordt van je eigen gelijk. Hoe beter je weet wie je bent, hoe kleiner je wereld wordt. Je herkent het ongetwijfeld: je hebt minder vrienden dan voorheen, minder vrije tijd, minder horizon, minder dat gevoel dat de wereld aan je voeten ligt en je overal kunt gaan waar je maar wilt.

Ik stond aan de bar en keek naar buiten. Half drie ’s nachts. Rotterdam in de regen. Rokende mensen om de terraswarmer. Gezichten verscholen achter capuchons. Ik luisterde naar het gesprek tussen de jongen en het meisje naast me aan de bar. Het meisje droeg een legging, een crop top en hoge hakken – ze zag er in elk geval uit als een trofee. ‘Zullen we ergens gaan dansen?’ hoorde ik de jongen zeggen. Het meisje antwoordde: ‘We kunnen ook gelijk naar jouw huis gaan…’ Haar zwoele stem kon de drang naar bevestiging in haar woorden niet verhullen. De jongen stemde nonchalant in, maar de schittering in zijn ogen sprak boekdelen. Vanavond had hij de race tegen de eenzaamheid gewonnen.

We zoeken allemaal naar die ene persoon die in ons de hoofdprijs ziet.

Terwijl het tweetal de kroeg verliet, zocht ik oogcontact met een meisje aan de andere kant van de bar. Ik glimlachte subtiel, maar mijn flirtpoging bleef onbeantwoord. Ze keek weg en zou die avond geen enkele keer meer naar me kijken.

En terwijl ik daar zat, wetend dat ik die avond moederziel alleen naar huis zou gaan, drong het plotseling tot me door: we willen allemaal bevestigd zien dat we de moeite waard zijn. We willen allemaal de nummer één zijn voor iemand. We zoeken allemaal naar die ene persoon die ons het gevoel geeft dat we onbetaalbaar zijn, al is het maar heel even. En we zijn allemaal bang. Bang om ons te binden, bang om verlaten te worden, bang om lelijk en saai te zijn, bang om niet genoeg te zijn. We zoeken allemaal naar die ene persoon die ons voor zich wil winnen, die ene persoon die in ons de hoofdprijs ziet.

Mijn collega kwam zwalkend het toilet uit. Wij waren niemands trofee vanavond. Dat wist hij en dat wist ik. En terwijl hij naast me neerplofte en we ons laatste biertje van die avond dronken, zei ik: ‘Zestien vrouwen. Goed gedaan, man.’

Macbook Pro
* Intel Core i7 (3.8GHz, 6MB cache)
* Retina Display (2880 x 1880 px)
* NVIDIA GeForce GT 750M (Iris)
* 802.11ac Wi-Fi and Bluetooth 4.0
* Thunderbolt 2 (up to 20Gb/s)
* Faster All-Flash Storage (X1)
* Long Lasting Battery (9 hours)
Help ons groter worden!
Onze site is gratis voor iedereen en dat willen we graag zo houden. Graag willen we je vragen onze facebookpagina leuk te vinden. Zo kunnen wij blijven groeien en mis jij geen van onze artikelen! Alvast bedankt en veel leesplezier, het Young Critics-team :-)
YOUNG CRITICS
Non-actief
Op dit moment wordt geen nieuwe content geplaatst op de site. We zijn op de achtergrond bezig met reorganiseren van onze redactie- en publicatiestructuur. In de tussentijd kun je uiteraard onze oude stukken gewoon op de site lezen. Tot snel! Het YC-team.
Bedankt, we nemen z.s.m. contact met je op.