Waar blijft het monument voor Armand?

Ondanks dat wij een platform voor jongeren zijn, maken wij voor onze gastschrijver David Kleijwegt graag een uitzondering. Hij schrijft over het leven van Armand, zijn jaloersmakende energie en waarom hij een film verdient.

armand.nl Armand_vogelwiet

Het was niet de eerste ontmoeting met Herman George van Loenhout, maar laten we het een hernieuwde kennismaking noemen. Op Record Store Day 2015, enkele weken voordat ze samen een elpee zouden uitbrengen, trad Rotterdams beste beatgroep The Kik op in de Amsterdamse platenzaak Concerto met de zanger die zich sinds de vroege jaren zestig Armand noemde. Voor de gelegenheid had ik mijn zoontje van zes  meegenomen.

Hij bracht met The Kik een handvol liedjes, waarvan ik de meeste tot mijn schande niet kende. Bij ‘Fuck The Blues’ keek mijn zoontje mij besmuikt aan. ‘Wat zingt-ie nou, papa? Wat is fuck? En wat is de blues?’ We waren buiten toen Armand ‘Ben Ik Te Min’ inzette. Mijn zoontje plaste tegen een boom op de gracht, en zei: ‘Dit is het leukste liedje. Kom, snel terug.’

Bij ‘Fuck The Blues’ keek mijn zoontje mij besmuikt aan. ‘Wat zingt-ie nou, papa?

Na afloop wilde hij vooral alles weten over het haar van Armand. ‘Nee, dat is geen pruik, dat is echt’, bezwoer Lucky Fonz hem, als groot fan natuurlijk ook aanwezig. Op de weg terug naar huis bleef mijn zoontje er maar op terug komen. ‘Jullie proberen me in de maling te nemen. Maar het is een pruik, hoor, ik weet het zeker.’

Een maand later reden Vrij Nederland-collega Sander Donkers en ik naar Eindhoven voor een interview. Het was de toon van Armand die me had getroffen. ‘Ik werk niet aan een comeback, ik herinner me niet ooit weg te zijn geweest’, zingt hij onder veel meer op Armand & The Kik (en niet andersom). Beiden hadden we Armand nooit eerder gesproken, we kenden hem alleen uit de media. Protestzanger, blowen, ‘Ben Ik Te Min’ – het was grofweg onze bagage. Dat beeld hadden we, geholpen door de overhemden met bloemetjesmotief en de oranje sjaals, voor het gemak zelf ingekleurd met hippie-vaagheid en de bijbehorende idealen.

Niets van dat alles. Als het niet zo ongepast was voor verslaggevers van een tijdschrift met een zekere reputatie hadden we die paar uur met wijd open mond naar hem geluisterd. Oké, de hippie-idealen waren intact, maar wat bracht hij ze met een jaloersmakende energie. Verder was hij onthutsend open, over alles wat je maar kon bedenken. Maar het meest verrast waren we door hoe scherp en hoe helder hij was. Cocaïne gebruikte hij bijna twintig jaar niet, nee, ‘van 25 augustus 1979 tot 6 september 1998’. Als we het hem gevraagd hadden was hij ook nog met het exacte tijdstip op de proppen gekomen, zo was ons vermoeden. En hij had onmiskenbaar humor. Hij vertelde dat de legendarische platenbaas Johnny Hoes hem destijds  studiotijd had beloofd, ‘plus afzuigkap’. Superieure glimlach. Voor zijn rokertje, begrijpen we wel?

Armand verdient een film.

Het mooist waren de drie kwartier die hij in detail praatte over zijn modelspoorbaan. Met het antwoord op de prangende vraag: hoe maak je de beste berg? Vijf jaar lang werkte hij eraan, op de zolder bij zijn ouders. Obsessief, van negen uur ’s ochtends tot half twaalf ’s avonds. Hij creëerde ermee zijn eigen wereld, met diverse verwijzingen naar geestverruimende middelen. Het uitgangspunt was eenvoudig: geen uniformen, geen kerken.

Sinds die dag heb ik gedacht: iemand moet dit artiestenleven op beeld vastleggen. Armand verdient een film. Nu het nog kan, want toen al kwakkelde hij met zijn gezondheid. Zijn longen he? Zelfs in het ziekenhuis rookte hij zijn blow gewoon door. Echt, ik heb geprobeerd mensen enthousiast te krijgen voor het idee. Misschien niet hard genoeg, maar toch. En misschien hadden zij last waar ik eerder ook last van had. Protestzanger, blowen, ‘Ben Ik Te Min’ – einde verhaal. Terwijl ik sinds die ene dag weet: daar begon het pas.

Vorige maand draaide er een documentaire op het Idfa over Boudewijn de Groot, dat andere muzikale icoon uit de jaren zestig. Typerend. De Groot was altijd al salonfähiger, meer in tune met de mainstream. Ik had het hem zo gegund, een monument voor Armand. En het komt er vast ooit, op een dag. Maar het mist nu al een belangrijk element: Armand zelf. ‘We leven in een nieuwe truttigheid, en hij staat er als een bloem tussen,’ merkte Lucky Fonz eerder dit jaar in VN op. Wat een rake woorden. Ach, Armand. Zelfs zijn haar was echt.

Macbook Pro
* Intel Core i7 (3.8GHz, 6MB cache)
* Retina Display (2880 x 1880 px)
* NVIDIA GeForce GT 750M (Iris)
* 802.11ac Wi-Fi and Bluetooth 4.0
* Thunderbolt 2 (up to 20Gb/s)
* Faster All-Flash Storage (X1)
* Long Lasting Battery (9 hours)
Help ons groter worden!
Onze site is gratis voor iedereen en dat willen we graag zo houden. Graag willen we je vragen onze facebookpagina leuk te vinden. Zo kunnen wij blijven groeien en mis jij geen van onze artikelen! Alvast bedankt en veel leesplezier, het Young Critics-team :-)
YOUNG CRITICS
Non-actief
Op dit moment wordt geen nieuwe content geplaatst op de site. We zijn op de achtergrond bezig met reorganiseren van onze redactie- en publicatiestructuur. In de tussentijd kun je uiteraard onze oude stukken gewoon op de site lezen. Tot snel! Het YC-team.
Bedankt, we nemen z.s.m. contact met je op.