Gasten en goden in India

In India worden toeristen als goden behandeld, maar voor een cultuur waarin talloze goden worden vereerd, betekent dat vrij weinig, aldus Jelmer Birkhoff. Hij bracht een bezoek aan India en zette zijn ervaringen op papier. Zet je schrap voor een vermakelijke column over sluwe scholieren, cynische gastheren en beruchte sekstempels.

Arian Zwegers Khajuraho, dancers waiting to perform

‘We treat guests like gods,’ zegt de receptionist van het hotel. Hij lacht er zelf om. In India telt wat je zegt, niet wat je doet. Bovendien, hindoes hebben nogal wat goden, die kun je nooit allemaal even goed dienen; dat geldt dus ook voor gasten.

Via het hotel heb ik een ticket gekocht voor een trein die niet rijdt op de dag die op het ticket staat. Als ik daar iets van zeg kijkt iedereen me aan alsof ik het probleem veroorzaakt heb. In India bestaan problemen pas als je ze benoemt, verzwijgen is de beste oplossing. Daarbij heb ik Indiërs de afgelopen weken leren kennen als een volk met een chronisch gebrek aan verantwoordelijkheidsgevoel, in ieder geval als het gaat om de problemen van een westerling met schone overhemden. India is één groot complot tegen de toerist. En gelijk hebben ze, natuurlijk, maar frustrerend is het wel.

De receptionist aan wie ik mijn verhaal vertel, legt zijn hand op zijn hart, buigt licht en belooft het probleem op te lossen.

India is één groot complot tegen de toerist.

Khajuraho is een stadje met ongeveer 20.000 inwoners. Het is er opvallend rustig en de lucht is fris. Maar hoe mooi en fris het er op dit moment ook is, de attractie van het stadje is haar verleden. In het tijdperk van de Chandela dynastie (grofweg van de 9e tot de 13e eeuw na Christus) werden in en rond Khajuraho ongeveer vijfentachtig tempels gebouwd. Het grootste deel daarvan onder de heerschappij van Maharadja Vidyadhara. Bij elkaar vormen de tempels het grootste hindoeïstische tempelcomplex ter wereld.

Sommige van de tempels zijn versierd met reliëfs die gebaseerd lijken te zijn op de Kama Sutra. Hele rijen aan erotische afbeeldingen zijn uit de muren gehouwen. Dat er naast deze Kamasutra-figuurtjes ook beelden van strijders, dieren en goden te zien zijn, heeft niet kunnen verhinderen dat de tempels bekend zijn geworden als ‘de sekstempels van Khajuraho’.

Om me in te lezen over de tempels ga ik aan de rand van een grasveldje zitten waar een schoolklas cricket speelt. Zodra ik zit, trek ik meer publiek dan het spel. Alle schoolkinderen willen me door het dorp wegwijzeren. De aanwezige docent kent als professional het belang van contextrijk leren en hecht waarde aan het oefenen van Engels in de praktijk. Vermoedelijk hecht hij nog veel meer waarde aan zijn rust. In ieder geval kijkt hij gelaten toe als een paar leerlingen het spel verlaten en met mij meelopen.

Met mijn rust is het dan gedaan. Het afwimpelen van de meelopers is lastig. Als je zegt ‘ik ga links,’ zeggen ze ‘we lopen mee, daar kennen wij een mooie plek.’ Als je zegt: ‘Ik wil graag alleen lopen,’ verstaan ze plots geen Engels meer. De tactiek is doorgaan tot ze ‘tip’ ontvangen.

Iedereen in India is hardnekkig gids.

‘You know the temples of the boomboom?’

‘My friend, you know the sexy temples?’ vragen de kinderen. ‘You know the temples of the boomboom?’ Ze giechelen en als ik ze probeer te negeren eisen ze mijn aandacht op door met zijn drieën schaterend standjes uit te beelden. Toegegeven: lenig zijn ze wel.

Een reisgids schrijft dat jonge mannen tijdens de Chandela dynastie leefden als kluizenaars tot ze volwassen waren. Door te kijken naar de erotische afbeeldingen op de tempels konden zij zich voorbereiden op hun taak als gezinshoofd. Het kluizenaarschap wordt niet langer gepraktiseerd (nergens heb je zo weinig rust als in India) maar het bestuderen van de afbeeldingen heeft, getuige deze ventjes, nog steeds het beoogde educatieve effect.

‘You like the sexy?’ vraagt één van mijn gidsjes als ze weer normaal staan?

‘I like the sexy,’ zeg ik.

‘You pay for the sexy, my friend?’

Het is de onschuldigste manier van hoereren die ik ooit zag.

Als ik terugkom in het hotel blijkt de dienst van de begripvolle receptionist afgelopen en staat een collega achter de balie die nergens van weet. Hij luistert rustig naar mijn verhaal en stelt mij vervolgens keurig volgens de protocollen gerust met de belofte dat hij mij als een god zal behandelen.

Goed, ik heb nog een volle dag.

De tempels zijn versierd met beelden van krijgers die al duizend jaar onvermoeid marcheren.

De volgende dag ga ik naar het complex van de ‘temples of the boomboom‘. De tempels zijn van boven tot onder versierd met beelden van dieren en krijgers die al duizend jaar onvermoeid marcheren. Na al die eeuwen kijken de soldaten nog steeds strijdlustig uit hun ogen – mannen met een hart van steen.

Toch, de sensuele afbeeldingen trekken het meest de aandacht. En eerlijk is eerlijk: de jongetjes van gisteren hebben een aantal standjes met opvallende accuraatheid nagebootst. Het verhaal gaat dat de Chandela’s nieuwe standjes bedachten als ze niet verwikkeld waren in een oorlog. Gezien de opzienbarende orgiën op de tempelwanden, zou er niet veel oorlog gevoerd zijn, maar dat is niet waar: Sultan Mahmud van Ghazni en zijn moslimstrijders uit het Ghaznavidisch Rijk lagen op ramkoers en waren uit op de rijkdom van de Chandela’s.

Ik luister een gids af die aan zijn groep een andere verklaring geeft voor de beelden. ‘De afbeeldingen zijn een geschiedenisboek in steen, waarbij zowel aandacht gegeven wordt aan de geleverde strijd, als aan het genot dat aan het hof werd genoten. De seksuele panelen beelden tantrische seks uit, iets waarmee de Chandela-elite zich graag bezighield.’

Seks is geen taboe maar juist iets natuurlijks, iets harmonieus.

Om Verlichting te bereiken moeten gelovigen volgens Hindoe doctrines zich toewijden aan Dharma (het goede doen), Artha (het verwerven van Aardse rijkdom) en Kama (zoeken naar bevrediging van liefde en plezier). Daardoor is seks geen taboe maar juist iets natuurlijks, iets harmonieus. Tantrische seks krijgt hierdoor een religieuze betekenis: seks is het samenkomen van het mannelijke potentieel en de vrouwelijke energie. De juiste verhouding tussen deze elementen is een vereiste voor een harmonieus bestaan binnen het universum. Hoe met deze uitleg het beeld verklaard moet worden van een man die zich verenigd met een paard, blijft onduidelijk.

De ober van het café aan de overkant heeft geen behoefte aan diepzinnige uitleg: ‘Ze waren gewoon geil. Veel is er niet veranderd,’ lacht hij. Waar of niet, zijn uitleg is de enige uitleg die geen nieuwe vragen oproept.
Als ik ‘s avonds terugkom in het hotel staat er een nieuwe receptionist. Hij vraagt of ik de man van het treinticket ben.

Dat ben ik.

‘Dan blijft u nog één nacht langer hier,’ vertelt hij, ‘zodat u de daarop volgende dag verder kunt met de trein. Een tuktuk zal u naar een kruising brengen waar een bus stopt waarmee u kunt meereizen tot aan het treinstation. Dit alles op kosten van het hotel, natuurlijk.’ Hij legt zijn hand op zijn hart en buigt.

Ik bedank hem hartelijk.

Hij knikt nederig: ‘We treat our guests like gods.’ En als ik me al heb omgedraaid tegen mijn rug: ‘My friend, if you like my service, you give me little tip?’

Macbook Pro
* Intel Core i7 (3.8GHz, 6MB cache)
* Retina Display (2880 x 1880 px)
* NVIDIA GeForce GT 750M (Iris)
* 802.11ac Wi-Fi and Bluetooth 4.0
* Thunderbolt 2 (up to 20Gb/s)
* Faster All-Flash Storage (X1)
* Long Lasting Battery (9 hours)
Help ons groter worden!
Onze site is gratis voor iedereen en dat willen we graag zo houden. Graag willen we je vragen onze facebookpagina leuk te vinden. Zo kunnen wij blijven groeien en mis jij geen van onze artikelen! Alvast bedankt en veel leesplezier, het Young Critics-team :-)
YOUNG CRITICS
Non-actief
Op dit moment wordt geen nieuwe content geplaatst op de site. We zijn op de achtergrond bezig met reorganiseren van onze redactie- en publicatiestructuur. In de tussentijd kun je uiteraard onze oude stukken gewoon op de site lezen. Tot snel! Het YC-team.
Bedankt, we nemen z.s.m. contact met je op.