Waarom ik spijt heb van de zestig euro die ik betaalde voor De Correspondent

Onafhankelijke journalistiek die voorbij de waan van de dag gaat – dat was het doel van Rob Wijnberg toen hij De Correspondent lanceerde. Onze opiniemaker Tiewen Visser had daar wel oren naar en betaalde zestig euro voor een lidmaatschap. Hij kreeg echter al gauw spijt van zijn beslissing. Waarom? Je leest het in zijn nieuwe column.

Elizadeath 8984201366_04024576cb_o

Laat ik, geheel in het thema van stompzinnig Calimero-gedrag, maar een confessie doen: Ik zou maar wat graag mijn bijdrage leveren aan het medium de Correspondent. Want, ik vind het een super sympathiek en boeiend initiatief. En juist daarom heb ik zo’n ongelofelijke spijt van mijn abonnement. En voordat we toekomen aan de kritiek, een tweede confessie: Een tijdje terug mailde ik de Correspondent met een tip over mijn nimmer aflatende interesse in religiestress (waar ik elders al mijn mening over heb gegeven). Het viel me namelijk op dat ik amper stukken zie over dit soort thema’s – het is allemaal erg sociaal-politiek en anders wel sociaal-psychologisch. En daarmee licht ik al een tipje van de sluier op waarover ik vanaf de volgende alinea mijn gal zal spuwen (oké, dat is wellicht een hyperbool, maar ik zal desalniettemin zeker genuanceerde kritiek geven). De Correspondent is gewoon niet spannend.

De correspondent te lang?

Op Facebook is een pagina opgericht door een tekstbureau: De Korte Spondent. Daar openen ze op satirische en vileine manier de aanval op De Correspondent. De veel gehoorde kritiek is daar dat de artikelen te lang zijn. Daar kan ik me deels wel in vinden, maar het is ook wel erg makkelijke kritiek. Volgens mij was het juist de bedoeling van de Correspondent om voorbij de waan van de dag te gaan. En die waan is niet altijd te vangen in een klein aantal woorden. Daarbij moet gezegd worden dat de echt zwakke stukken van de site vooral de extreem korte zijn, waarin een schijtlollige toon wordt gehanteerd die alleen past bij De Speld. Meestal betreft het dan artikelen waarin de schrijver ‘drie tips’ geeft om zogenaamd een actueel thema te ‘overleven’ of iets van dien aard.

De artikelen die alle hipsterige studentjes en D66-aanhangers met jou delen op Facebook: dat is  wel zo’n beetje wat er op de site te lezen valt.

Ik zou nu heel Hollands kunnen zeggen dat ik zestig euro heb betaald, dus ik heb (weer lekker Hollands) best recht van klagen als ik dan geen waar krijg voor m’n geld. Want wat heeft zo’n abonnement eigenlijk te bieden? Gaat er een wereld voor je open? Nee, kan ik je zeggen, de artikelen die alle hipsterige studentjes en D66-aanhangers met jou delen op Facebook: dat is wel zo’n beetje wat er op de site te lezen valt. Dat hoeft niet zo’n groot probleem te zijn als de stukken dan ook daadwerkelijk echt voorbij de waan de van de dag gaan, maar is dat ook zo?

Een eigen taal

Dat is in principe wel zo, maar De Correspondent heeft door die houding iets heel geks bereikt; ze zijn hun eigen taal gaan spreken. Om er maar een duur woord in te gooien: er is een ‘De Correspondent-discours’ ontstaan. Een wereld waarin alles een bepaalde notie en taligheid heeft. En laten we eerlijk zijn; het is een vrij links-progressief medium. En dat is zorgwekkend. Het zorgt voor vernauwing, bij de lezers, de schrijvers en de tegenstanders. De lezer krijgt zijn gelijk, hij wordt niet op andere ideeën gebracht, hooguit geef je de lezer munitie waar hij nog niet aan gedacht heeft. De schrijvers stimuleren elkaar niet, bij redactievergaderingen zullen meningsverschillen heus wel aan de orde zijn, maar alles natuurlijk binnen de kaders van De Correspondent. En dan de tegenstanders. Rechts Nederland krijgt weer het gelijk aan de zijde: de media zijn links. In plaats van een gemengde en gemixte redactie ontstaat er rechts van De Correspondent weer zoiets als Jalta, waar rechts Nederland opinie en verdieping geeft. Alles leeft langs elkaar heen in de mediawereld. Bovendien liet De Correspondent zelf weten dat ze niet gekleurd genoeg zijn – het moest minder ‘blank’ worden vonden ze, daarom zou actief gezocht worden naar ‘gekleurd’ personeel. Al zegt dat helemaal niets over hun zogenaamde rechtse diversiteit en bevestigt het enkel hun links-paternalistische houding.

#ikstapovervanbank

Dit is echter niet het hele probleem. Er kleeft nog iets vreemds aan de Correspondent. Hun streven voorbij te gaan aan de waan van de dag is dusdanig doorgeschoten dat ze nu zelf de waan zijn gaan bepalen. Een poosje geleden riep Rutger Bregman ons op van bank te switchen, want het zijn graaiers dus bij de andere bank schijnt wel de zon. An sich ben ik ook best te porren om van bank te veranderen, maar is deze oproep voorbij de waan van de dag? Out of the box? Nee, het is zelf de waan bepalen, want je zet iets op de agenda wat er niet stond. Opeens is jouw hashtag trending, kom je bij ‘Dit Is De Dag’ op Radio 1 je zegje doen, jij wórdt het nieuws, in plaats van ons te verdiepen in het nieuws. Het was een ‘geanimeerde’ discussie op de redactie, als we Rob Wijnberg moeten geloven. Maar al snel was men het erover eens: actiejournalistiek mag, journalisten mogen de ambitie hebben de wereld te veranderen in hun schrijfsels. En zo besteed je weer een artikel aan een nieuwsitem over jezelf.

De Correspondent schiet zijn doel voorbij en dat is doodzonde.

De Correspondent schiet zijn doel voorbij en dat is doodzonde. De redactie is een dorp geworden waarin iedereen elkaar kent en waar niemand elkaar lijkt uit te dagen. De onderwerpen blijven circuleren rond thema’s als oersaaie statistieken, ‘de Vrije School’, milieu, vluchtelingen en het zoveelste artikel over gratis geld van Rutger Bregman. Het mooie van deze wereld is de veelvuldigheid aan meningen. Dat zie ik niet terug bij de Correspondent. Ik mis diversiteit – de broodnodige diversiteit om voorbij de waan van de dag te gaan, om mij te inspireren. Als lezer worden we ingewijd in een ‘zelfbedachte manier van journalistiek’ bedrijven. Ik word niet uitgedaagd en om de oren geslagen met een monotone brij aan artikelen. Het zou mooi zijn als ik kon overstappen deze week, niet van bank, maar van ‘Correspondent’. Als iemand nog tips heeft?

  • Willem Massier

    Beste Tiewen,

    Ik ben sinds vandaag lid van zowel YoungCritics als De Correspondent. Ik ben weliswaar niet meer zo jong wat leeftijd betreft, maar denk, dat ik nog aardig meekan als het gaat om een open mind.
    Het vreemde is nu, dat mij als ik jouw artikel lees het gevoel bekruipt, dat mijn mind meer open staat dan de jouwe. En dat bevreemdt mij.

    Je noemt De Correspondent een links medium. Het wordt mij echter niet duidelijk, waarop je dat dan baseert.
    Persoonlijk vind ik het nogal een zwaktebod om mensen links of rechts te benoemen. Alsof dat iets met waardevol of waardeloos te maken zou kunnen hebben. Daar geloof ik dus gewoon helemaal niet in.

    Iemand die zijn verhaal onderbouwt, daar ben ik blij mee.
    Van (ik zag geregeld een linkje) en sinds vandaag ook op De Correspondent heb ik inmiddels zoveel interessante en onderbouwde verhalen gelezen, dat ik totaal geen spijt heb van de € 60, die ik vandaag heb overgemaakt.

  • Pingback: “Als iets in de samenleving ‘OK’ is, durft de politiek zich er eigenlijk niet aan te wagen.” – Young Critics()

  • Niek

    Goed artikel! Als slapend lid heb ik direct mijn abbo bij DC opgezegd. Als rede mede dit artikel genoemd.

  • Sorry voor de snelschrijffouten!

  • Tja bekend toch dit. Het is juist leuk om een dwarse mening te publiceren. Ik had ooit een online motormagazine en daar zaten een paar journalisten bij die schreven vrij heftig en zeer kritisch, zeker als een motor jen niet beviel. Vaka lach ik letterlijk onder de tafel van het lachen. Eén keer had mijn stuntrijder een waanzinnig testverslag geschreven over een Suzuki. Een het eind had hij geschreven: “Koop een KTM!” Toen hij het testverslag aan mij mailde schreef hij: “Dat laat jij niet staan!” ik mailde terug: “Dat laat ik wel staan!” Afijn een ongelofelijke hoop gezeik gehad met de Suzuki-importeur BV Nimag. Uiteindelijk heb ik over de telefoon tegen de PR-Manager gezegd: “Hou je motoren maar!” Toen werd het even heel erg stil want ik had wel het meest populaire online motormagazine van Nederland. Ach zo heb ik nog veel meer leuke en lachwekkende verhalen. Waarom was het zo leuk, het was leuk juist omdat ik een verscheidenheid aan journalisten had die soms zo goudeerlijk waren in hun mening dat ik zelfs dacht van “Holy shit!” moet ik dat testverslag online gooien? Ja dus want juist die verscheidenheid maakt het zo ontzettend leuk en aantrekkelijk voor de lezers. Oh ja en Soichiro Honda snapte het wel want hij deed ooit deze fantastische uitspraak die Tiewen Visser waarschijnlijk als muziek in de oren klinkt. Daar komt-ie: “If you hire only those people you understand, the company will never get people better than you are. Always remember that you often find outstanding people among those you don’t particularly like.”

  • fransg53

    Tips?
    TPO.nl is en blijft gratis.
    VerenOfLood.nu idem.
    Opiniez.com spreekt u misschien meer aan.

  • Danny

    Interessant artikel. Vooral de diversiteit is een goed punt. Een reactie vanuit de correspondent zou net zo interessant zijn. Tegelijkertijd vraag ik me af, of het mogelijk is om tegelijkertijd een links en rechts medium te zijn.

Macbook Pro
* Intel Core i7 (3.8GHz, 6MB cache)
* Retina Display (2880 x 1880 px)
* NVIDIA GeForce GT 750M (Iris)
* 802.11ac Wi-Fi and Bluetooth 4.0
* Thunderbolt 2 (up to 20Gb/s)
* Faster All-Flash Storage (X1)
* Long Lasting Battery (9 hours)
Help ons groter worden!
Onze site is gratis voor iedereen en dat willen we graag zo houden. Graag willen we je vragen onze facebookpagina leuk te vinden. Zo kunnen wij blijven groeien en mis jij geen van onze artikelen! Alvast bedankt en veel leesplezier, het Young Critics-team :-)
YOUNG CRITICS
Werkzaamheden
Op dit moment werken we hard aan onze site. We zullen vandaag (27-11) en morgen (28-11) dan ook geen nieuwe content plaatsen en de site zal misschien niet helemaal optimaal werken. Excuses voor het ongemak!
Bedankt, we nemen z.s.m. contact met je op.