Liefde, baby’s en geborgenheid

Joyce Kamerbeek is een romanticus pur sang, maar weet als geen ander dat de zoektocht naar de liefde veelal ergens tussen hoop en illusie ligt. Geïnspireerd door de literatuur vraagt ze zich af: Kun je voor jezelf én voor de liefde kiezen, of is dat onmogelijk?

Geoffrey Etwein Lovers on the lake

Een reis maken om jezelf te vinden. Niet per se naar het buitenland, maar je weet wel, een innerlijke reis. Een reis door jezelf te storten op je werk, of door juist een hele nieuwe uitdaging aan te gaan en alles waar je mee bezig bent, nu op dit moment, te vervangen voor iets anders. In het verleden had ik die reis nodig – toch koos ik voor de liefde en raakte daardoor compleet de weg kwijt. Ik had op dat moment voor mezelf moeten kiezen, maar was bang dat die keuze het einde van mijn liefde zou zijn. Door die reis niet te maken, koos ik juist voor het einde van de liefde die ik toen had.

Een tijd geleden leerde ik het boek De alchemist kennen. Ik legde het opzij na het lezen van de eerste paar hoofdstukken. Dat vage gelul kon ik op dat moment echt niet gebruiken. Een aantal weken geleden sloeg ik het boek opnieuw open en las het vanuit een ander perspectief. Ik haalde er levenslessen uit en het hielp mij over de streep richting het schrijversvak. Ik hoopte dat dit boek mij kon uitleggen waarom het soms goed is om voor jezelf te kiezen, maar struikelde over veel uitspraken die ik, ondanks mijn verleden, nog steeds niet kan begrijpen.

Ik woon in Amsterdam en ik leef niet in een sprookje.

Net als in vele boeken zit er in De alchemist een hoofdstuk dat totaal het verkeerde keelgat in schoot. Als romanticus kan ik mij vaak niet voorstellen dat mensen ervoor kiezen zonder iemand te leven bij wie ze graag willen zijn ‘omdat ze nog op zoek zijn naar zichzelf.’ Ik vond het vooral slap gelul, maar probeerde me er desalniettemin voor open te stellen. Dus ik stapte de trein in richting Maastricht in de hoop dat de tijd en het landschap mij zouden helpen het te snappen. Mijn innerlijke reis van 2 uur en 31 minuten.

Santiago, de jonge herder in het boek De alchemist, gaat op zoek naar zijn schat in Egypte en komt onderweg verschillende mensen tegen die hem iets meegeven over het leven. De koning in dit verhaal speelt een grote rol en overtuigt Santiago om zijn schat te gaan zoeken. De koning lijkt constant terug te komen in verschillende gedaantes en helpt Santiago in zijn zoektocht naar de schat uit zijn droom. Santiago stopt tijdelijk met zijn reis in een oase midden in de woestijn, waar hij Fatima ontmoet. Hij weet meteen: dit is liefde.

Fatima is zo’n irritant type dat je het liefst wilt doorkrassen omdat ze een verwachtingspatroon van de vrouw schept dat je niet kunt waarmaken. Eigenlijk net als Christian Grey, waar ik in mijn vorige artikel over sprak. Het verwachtingspatroon dat wij van mannen kregen door Fifty shades of grey zal immers ook nooit vervuld kunnen worden door het andere geslacht. Fatima is geduldig en geeft Santiago alle ruimte en tijd die hij nodig heeft om zichzelf te vinden. Vrouwen zouden niets liever willen dan een man deze ruimte en tijd geven, maar het blijft een feit dat onze biologische klok op een bepaald punt begint met tikken en dat we het avontuur willen omwisselen voor zekerheid en stabiliteit. Dan mag die kerel met zijn innerlijke reis ophoepelen en gaan we op zoek naar iemand die ons geeft wat we nodig hebben – liefde, baby’s en geborgenheid.

Vrouwen willen een man graag ruimte en tijd geven, maar het blijft een feit dat onze biologische klok op een bepaald punt begint met tikken.

Begrijp me niet verkeerd, De alchemist is één van mijn favoriete boeken, maar ik ben niet zoals Fatima die wacht in een oase tot haar kerel zijn schat heeft gevonden. Ik woon in Amsterdam en ik leef niet in een sprookje. Het is niet Duizend en een nachten en hij zal ook niet zeggen dat hij van mij houdt omdat het hele universum al zijn krachten heeft gebundeld om hem te helpen mij te vinden. Doet hij dat wel, dan zal ik mijn angst opzij zetten en wachten tot hij zijn schat heeft gevonden. Ik bedoel, het moet van twee kanten komen.

Fatima is de perfecte vrouw. Ze laat de man van haar dromen los zodat hij zijn droom achterna kan gaan en zijn schat kan zoeken. Ik wil deze vrouw ontmoeten en van haar leren. Ik wil leren om het oké te vinden om op nummer twee of drie te komen. Ik wil leren te geloven in het lot en de man van mijn dromen los te laten wanneer dat nodig is om hem de kans te geven zijn schat te vinden. Ik wil leren niet bang te zijn dat hij zijn schat bij een ander vindt en nooit meer terugkeert. Maar bovenal wil ik leren kiezen voor het maken van mijn innerlijke reis wanneer dat nodig is en geloven dat de man van mijn dromen wacht tot ík heb gevonden wat ík zoek.

Dilemma
Als je de liefde van je leven tegenkomt, maar je bent nog op zoek naar jouw schat, moet je elkaar dan loslaten en geloven dat het lot jullie wel weer bij elkaar brengt? Of neem je dat risico niet en stop je met zoeken, omdat zij alles is waar je altijd naar hebt gezocht?

Macbook Pro
* Intel Core i7 (3.8GHz, 6MB cache)
* Retina Display (2880 x 1880 px)
* NVIDIA GeForce GT 750M (Iris)
* 802.11ac Wi-Fi and Bluetooth 4.0
* Thunderbolt 2 (up to 20Gb/s)
* Faster All-Flash Storage (X1)
* Long Lasting Battery (9 hours)
Help ons groter worden!
Onze site is gratis voor iedereen en dat willen we graag zo houden. Graag willen we je vragen onze facebookpagina leuk te vinden. Zo kunnen wij blijven groeien en mis jij geen van onze artikelen! Alvast bedankt en veel leesplezier, het Young Critics-team :-)
YOUNG CRITICS
Werkzaamheden
Op dit moment werken we hard aan onze site. We zullen vandaag (27-11) en morgen (28-11) dan ook geen nieuwe content plaatsen en de site zal misschien niet helemaal optimaal werken. Excuses voor het ongemak!
Bedankt, we nemen z.s.m. contact met je op.