Let’s talk mental health

Marc Sonneveld betoogt dat depressie niet kan worden aangepakt zolang het een taboe is om erover te praten. Meer openheid dus, maar vooral meer erkenning vanuit de samenleving.

Julia Shashkina Julia Shashkina

Depressie. Het is een van de best beschreven stoornissen ter wereld en tegelijkertijd praat niemand erover – 40% van de landen wereldwijd heeft geen mentaal gezondheidsbeleid. Het lijkt alsof we geen idee hebben hoe erover te praten. We zien het niet en omdat we het niet zien, denken we er niet over en omdat we er niet over nadenken weten mensen tenzij ze persoonlijke ervaring hebben heel weinig over mentale gezondheid. En dat is waar stigma ontstaat. Er is namelijk een populaire opvatting dat depressie gelijk staat aan jezelf slecht voelen als het in je leven ook slecht gaat. Dat is echter geen depressie, maar verdriet; een natuurlijke reactie.

Depressie raakt iedereen even hard, of je nu oud of jong bent, arm of rijk, laag- of hoogopgeleid.

De vraag is nu: hoe verklaar je dat als alles goed zou moeten gaan, het toch niet zo voelt? Dat is het prachtige aan depressie; het heeft geen redenen nodig en raakt iedereen even hard, of je nu oud of jong bent, arm of rijk, laag- of hoogopgeleid. En omdat depressie een ziekte is die iemand met zichzelf uitvecht, wordt er niet naar buiten getreden. Je verstopt het en laat het aan niemand zien. Je houdt de pijn bij jezelf. Je houdt het binnen, ook al laat het je elke dag op bed liggen en laat het je leven leeg voelen. En je vertelt het niemand omdat je bang bent voor de afkeuring, onbegrip. Je wil jouw problemen niet die van een ander maken. Je verafschuwt jezelf en vreest het stigma in anderen.

Laat er geen misverstand over bestaan: het stigma is ruimschoots aanwezig in onze samenleving. Omdat we leven in een maatschappij waar iedereen zijn eigen leven moet kunnen vormgeven, wordt depressie snel gezien als een persoonlijke zwakheid en voelt het alsof je gefaald hebt als je toegeeft dat je een mentale stoornis hebt. Dit soort opvattingen die diep in iedereen zitten, maken het lastig om erover te praten. Als ik mijn been breek dan is er te begrijpen wat er fout is gegaan; als ik problemen heb met mijn geest dan wordt dat echter geassocieerd met persoonlijkheid en dat maakt het tot een lastige rotzooi. Maar waarom zijn we zo tolerant over elk deel van ons lichaam dat niet functioneert behalve ons brein? En dat is het stigma, dat is het negeren van een probleem dat zich niet langer meer laat negeren.

Volgens de WHO pleegt er iedere veertig seconden iemand in de wereld zelfmoord.

En dit probleem is érnstig. Volgens de WHO pleegt er iedere veertig seconden iemand in de wereld zelfmoord. OM DE VEERTIG SECONDEN. En als we daarnaar kijken vinden we het allemaal heel erg, maar tegelijkertijd vinden we het vooral niet ons probleem en wat we misschien wel het naarst vinden is dat onze trein niet op tijd rijd. Dat is wat we doen – we kijken en negeren en stoppen het probleem in een hoek waar het zichzelf maar moet oplossen. We kunnen zo’n groot probleem echter niet zomaar bedekken.

Er zijn allerlei dingen die we kunnen doen: proberen een gesprek op gang te brengen. Proberen een einde te maken aan het stigma. Niet langer een verband trekken tussen criminaliteit en mentale stoornissen, maar in plaats daarvan een verband trekken tussen zelfmoord en mentale stoornissen. Je kunt een probleem namelijk pas echt aanpakken als je erkent dat er een probleem ís, en zolang het nog niet zover gekomen is, durf ik niet te dromen van een samenleving waarin we zelfacceptatie onderwijzen. Zou dat echter niet geweldig zijn?

Macbook Pro
* Intel Core i7 (3.8GHz, 6MB cache)
* Retina Display (2880 x 1880 px)
* NVIDIA GeForce GT 750M (Iris)
* 802.11ac Wi-Fi and Bluetooth 4.0
* Thunderbolt 2 (up to 20Gb/s)
* Faster All-Flash Storage (X1)
* Long Lasting Battery (9 hours)
Help ons groter worden!
Onze site is gratis voor iedereen en dat willen we graag zo houden. Graag willen we je vragen onze facebookpagina leuk te vinden. Zo kunnen wij blijven groeien en mis jij geen van onze artikelen! Alvast bedankt en veel leesplezier, het Young Critics-team :-)
YOUNG CRITICS
Non-actief
Op dit moment wordt geen nieuwe content geplaatst op de site. We zijn op de achtergrond bezig met reorganiseren van onze redactie- en publicatiestructuur. In de tussentijd kun je uiteraard onze oude stukken gewoon op de site lezen. Tot snel! Het YC-team.
Bedankt, we nemen z.s.m. contact met je op.