Iets teveel hemel

Ze gaat vooraan staan bij de echte festivalgangers; zij die alleen komen, haar vrienden voor vandaag. Ze kent er geen een, maar herkent de aura’s die hen omringen als geen ander. Wat hen bindt is de haat voor de realiteit, en misschien nog belangrijker; de drang voor het ontvluchten ervan.

Photodune intoxicated female dancing at a nightclub and high on drugs or drunk

Als Jezus die bij de hemelpoort aankomt, loopt ze de festival poorten door. Ze draait zich om naar de man die haar heeft gefouilleerd en glimlacht flirterig. Ze voelt voorzichtig in haar bh en voelt het zakje met geluk nog zitten. Gelukkig, denkt ze als ze naar de kluisjes loopt om haar jas op te bergen. Ze krijgt het immers toch warm zo meteen.

Vlug loopt ze richting de dixies en neemt daar een kwartje hemel. Ze wordt rustig, kijkt door een kier van de dixie naar buiten, begrijpt dat het tijd is om de dag te laten beginnen, en loopt met geheven hoofd het toilethokje uit.

Als ze het terrein op loopt, beseft ze dat het wellicht opvalt dat ze helemaal alleen is; dat ze anders is dan de rest; dat mensen doorhebben dat het haar niet gaat om het idee van zo’n festival, maar om het gevoel dat zij de echte wereld niet begrijpt. De hatelijke blikken, de haast om naar het werk te gaan, de competitie. Nee, zij houdt alleen van liefde, verbintenis en muziek.

Wanneer ze begint te dansen voelt ze dat de hemel nog een klein zetje nodig heeft om gevoeld te worden; nog een heel klein stukje.

Ze schudt het paranoïde gevoel van zich af en loopt richting het podium. Ze gaat vooraan staan bij de echte festivalgangers; zij die alleen komen, haar vrienden voor vandaag. Ze kent er geen een, maar herkent de aura’s die hen omringen als geen ander. Wat hen bindt is de haat voor de realiteit, en misschien nog belangrijker; de drang voor het ontvluchten ervan.

Wanneer ze begint te dansen voelt ze dat de hemel nog een klein zetje nodig heeft om gevoeld te worden; nog een heel klein stukje.

Een gevoel van niemandsland hangt in de kamer waar ze na het festival naartoe gaat om de realiteit nog even te ontvluchten. Het lijkt alsof iedereen dit gevoel herkent, maar voor zichzelf ontkent; “We zijn hier gewoon aan het na-chillen”. Als ze naar de wc loopt om de schade in de spiegel te bekijken, ziet ze een jongen die iets te veel hemel heeft geproefd en op zijn knieën boven de wc hangt. Ze negeert hem, kijkt in de spiegel en ziet de wallen onder haar oogleden. Ze wordt niet meer in haar eigen spiegelbeeld getrokken. De koude eenzaamheid slaat toe.

Ze loopt de wc weer uit, gaat naar de keuken – een veilige plek zonder confronterende spiegels – en buigt zich over het aanrecht. Ze hoort zichzelf ademen, eenzaam en alleen, en beseft dat ze nog nooit zo ongelukkig is geweest. Tijd voor een nieuw stukje hemel…

Macbook Pro
* Intel Core i7 (3.8GHz, 6MB cache)
* Retina Display (2880 x 1880 px)
* NVIDIA GeForce GT 750M (Iris)
* 802.11ac Wi-Fi and Bluetooth 4.0
* Thunderbolt 2 (up to 20Gb/s)
* Faster All-Flash Storage (X1)
* Long Lasting Battery (9 hours)
Help ons groter worden!
Onze site is gratis voor iedereen en dat willen we graag zo houden. Graag willen we je vragen onze facebookpagina leuk te vinden. Zo kunnen wij blijven groeien en mis jij geen van onze artikelen! Alvast bedankt en veel leesplezier, het Young Critics-team :-)
YOUNG CRITICS
Non-actief
Op dit moment wordt geen nieuwe content geplaatst op de site. We zijn op de achtergrond bezig met reorganiseren van onze redactie- en publicatiestructuur. In de tussentijd kun je uiteraard onze oude stukken gewoon op de site lezen. Tot snel! Het YC-team.
Bedankt, we nemen z.s.m. contact met je op.