Wat je nog niet wist over Spanje

Een interna is een inwonende nanny die vierentwintig uur per dag zorg draagt voor de kinderen, schoonmaakt, kookt, boodschappen doet, wast en strijkt. Eén middag in de week hebben ze vrij. Het geld dat ze verdienen, wordt vaak opgestuurd naar het land waar ze vandaan komen om hun eigen kinderen naar school te sturen.

Ed Schipul 5304150566_a1475d4287_o

Deze zomer werk ik voor de derde opeenvolgende keer als au pair in een Spaans-Nederlands gezin. De eerste keer dat ik vertrok, maart 2013, dacht ik met betrekking tot de cultuur niet zoveel bijzonders tegen te komen. Een stad in Europa, die slechts op 1700 kilometer afstand ligt, hoe anders kan dat zijn? Ik kan je vertellen dat ik daar hard op terug ben gekomen. Ik heb na mijn verhuizing in 2013 eerst vijf weken bij een Spaans gezin gezeten. Niemand, behalve de moeder en de oudste zoon, sprak Engels, nooit werd besproken wat wanneer zou gebeuren (zo zat ik ooit een compleet weekend alleen thuis zonder enig idee waar het gezin uithing) en de kinderen hebben het laatste woord in alles. Als ik geen bevestigende ervaring had gehoord van andere au pairs, had ik mezelf cultuurbarbaar verklaard.

Gelukkig ben ik de Spaanse cultuur ondertussen beter gaan begrijpen. Het Engels is bij velen onder de maat, maar Madrid puilt uit van de language exchange pubs. Spanjaarden houden niet van plannen, maar van leven. Nadenken over wat je morgen gaat doen, kan ook morgen. En Spaanse kinderen schreeuwen veel. Maar dat betekent niet dat Spaanse ouders daar niks aan doen. In de meeste gevallen althans.

Wat me echter nog steeds fascineert, na drie jaar, is het begrip interna. De eerste keer dat ik hoorde wat interna zijn echt inhoudt, was na de dagelijkse zwemsessie in het zwembad*. Het was me al eerder opgevallen dat veel oppassen daar wat ouder waren dan ik en nooit zwemkleding droegen. Maria, de interna van onze buren, kwam naar me toe en vroeg iets aan me in het Spaans. Ze praatte zo snel dat ik amper begreep waar ze het over had. Bovendien had ik de Spaanse taal nog verre van onder de knie. Na wat drukke handgebaren had ik door dat ze iets over de sportzaal zei, maar wat dat precies was, bleef onduidelijk. Ik was haar daar ’s morgens tegengekomen, maar het leek me sterk dat ze daar zo’n ophef over maakte. Het was nogal ongemakkelijk, want het zat Maria blijkbaar hoog, maar ik kon er niks mee.

’s Avonds vroeg ik aan mijn hostmoeder of zij misschien een idee had waar het over kon gaan. Ze dacht dat Carla mij waarschijnlijk aannam voor een interna in plaats van een au pair. Een interna werkt vierentwintig uur per dag en het zou heel raar zijn als zij ‘ineens’ zou gaan sporten. Ze vroeg zich waarschijnlijk af hoe ik het voor elkaar had gekregen dat ik mocht sporten. De sportzaal is immers niet voor werksters bedoeld. Ik was nogal verbaasd. Blijkbaar wonen ze hier wel, maar mogen ze niet sporten en niet zwemmen. Een interna is een inwonende nanny die vierentwintig uur per dag zorg draagt voor de kinderen, schoonmaakt, kookt, boodschappen doet, wast en strijkt. Anderhalve dag per week hebben ze vrij. Het geld dat ze verdienen, wordt vaak opgestuurd naar het land waar ze vandaan komen om hun eigen kinderen naar school te sturen. De meeste interna’s komen namelijk uit Zuid-Amerika en werken in Spanje om hun kroost een betere toekomst te geven. Om heel eerlijk te zijn vond ik hun situatie in het begin heel schrijnend. Het was vaker regel dan uitzondering dat ze slecht en onaardig werden behandeld door hun ‘gezinnen’. Naarmate mijn Spaans vorderde, begon ik steeds beter te begrijpen waar de vrouwen het over hadden. Dagen van zestien uur en dat voor achthonderd euro per maand. Het leek me een situatie waar moeilijk uit te komen is.

Zeker omdat ik vanuit mijn Nederlandse opvoeding niet gewend ben dat kinderen door anderen opgevoed en verzorgd worden, leek een interna me ook van grote invloed op gezinsverhoudingen. In mijn urbanisatie zag ik overdag vrijwel alleen maar interna’s met kinderen. De ouders sloten pas aan rond een uur of acht, wanneer ze terugkwamen van hun werk. Hoewel je zou verwachten dat kinderen zich op een gegeven moment meer gaan hechten aan hun interna dan aan hun ouders, is dat geen gegeven uitkomst. Interna’s worden zorgvuldig afgeschermd van de leuke dingen, waardoor ze ook door kinderen vaak worden behandeld als werksters (ze mogen niet met de kinderen meezwemmen, bijvoorbeeld, en gaan niet mee op familie-uitjes). Bovendien wisselen sommige gezinnen vaker van interna dan van beddengoed, wat ook niet bevorderlijk is voor het hechtingsproces.

Uiteraard is dit geen eenzijdig proces. Ik heb ook hier in de buurt interna’s gezien die zich nog minder dan een beetje om kinderen bekommerden en alleen met hun telefoon bezig waren. Hun rechtvaardiging daarvoor was niet meer dan: ‘ik slecht behandeld, jouw kinderen slecht behandeld’. Diezelfde Maria van het zwembad is na een jaar weggestuurd bij de buren, omdat ze meer dan duizend euro gestolen had. Kinderen zullen deze onvrede vast ook opmerken.

Ik heb met een aantal Spanjaarden gepraat over het uitbesteden van je kinderen aan een interna. Zou het schadelijk kunnen zijn? De meeste meningen kwamen echter niet voorbij ‘sommigen hebben een interna, anderen niet. Het zit gewoon in de geschiedenis en de cultuur’. Toch blijf ik het een vreemd fenomeen vinden. Je kunt stellen dat het een element van de Spaanse cultuur is dat voor mij als Nederlandse moeilijk te begrijpen is, maar misschien is het wel een schadelijkere manier van opvoeden dan bij papa en mama thuis, of de kindercrèche.

Ik ben daarom op zoek gegaan naar ervaringsdeskundigen op het gebied van interna’s. Er is weinig tot geen wetenschappelijk onderzoek naar gedaan helaas, dus ik wil het begrip interna zoveel mogelijk in kaart brengen door mensen te spreken die in hun jeugd met een interna hebben gewoond. Naast Spanjaarden, ben ik ook op zoek naar (uitzonderlijke?) Nederlanders die langere tijd een au pair, nanny of dag-oppas in huis hebben gehad. Bepaalt cultuur hoe je met een oppas in huis omgaat? Waar zitten de verschillen en de overeenkomsten?

Dus, ben/ken jij iemand die te maken heeft gehad met een au pair, nanny of oppas die in huis woonde? Stuur een mailtje naar anouk@youngcritics.nl en ik neem contact met je op!

 *In Madrid staan veel urbanisaties. Dit zijn appartementencomplexen aangevuld met een garage, een zwembad, een speeltuin en een sportzaal. Er staat vaak een hek omheen en er zit een concierge bij de ingang.

Macbook Pro
* Intel Core i7 (3.8GHz, 6MB cache)
* Retina Display (2880 x 1880 px)
* NVIDIA GeForce GT 750M (Iris)
* 802.11ac Wi-Fi and Bluetooth 4.0
* Thunderbolt 2 (up to 20Gb/s)
* Faster All-Flash Storage (X1)
* Long Lasting Battery (9 hours)
Help ons groter worden!
Onze site is gratis voor iedereen en dat willen we graag zo houden. Graag willen we je vragen onze facebookpagina leuk te vinden. Zo kunnen wij blijven groeien en mis jij geen van onze artikelen! Alvast bedankt en veel leesplezier, het Young Critics-team :-)
YOUNG CRITICS
Non-actief
Op dit moment wordt geen nieuwe content geplaatst op de site. We zijn op de achtergrond bezig met reorganiseren van onze redactie- en publicatiestructuur. In de tussentijd kun je uiteraard onze oude stukken gewoon op de site lezen. Tot snel! Het YC-team.
Bedankt, we nemen z.s.m. contact met je op.