Verhalen van oorlog en vrede. Deel 1: Ik ben een oorlogsvluchteling

We dachten dat dit het einde van de oorlog betekende. Het einde van elke avond naar bed gaan met de vraag of je de volgende dag wel zou redden. Het einde van je tassen niet kunnen uitpakken in de angst van elke dag een andere schuilplaats te moeten vinden.

Directie Voorlichting asiel

Het was laat in de avond. Iedereen was moe en bang. Bang voor wat dit land te bieden had, bang voor wat ons te wachten stond, bang voor de toekomst. Maar ergens was er iets dat ons toch voortstuwde, dat ons dwong om door te lopen in dit enorme bos waar maar geen eind aan kwam, iets wat we nu beschrijven als ons laatste beetje hoop. Dezelfde angst werd hoop en weer andersom. We waren moe, allemaal. Ik was nog maar drie maanden oud, dus ik herinner me er niets van. Ik lag vredig te slapen in de armen van mijn moeder, wiens tranen maar bleven stromen. Mijn broer, toen anderhalf jaar oud, lag in de armen van mijn vader. Af en toe wou hij ‘zelluf lopen’, maar nu lag ook hij vredig te slapen. De mensen die met ons mee reisden waren ook moe. Een jongetje van zeven, die zich nu waarschijnlijk alles nog herinnert, en zijn moeder. Een alleenstaande man die al onze koffers droeg. Het was ergens wel een grappig gezicht; een koffer boven op zijn hoofd, twee onder zijn armen, en eentje sleurde hij achter zich aan. Wat je koffers noemt dan. ‘Alleen het hoognodige’ mochten we meenemen. Het geluid van gehuil wekte de dieren van het bos, gehuil van honden, wolven, of van ons? “Halt!” riep iemand, en we keken recht in het licht van een zaklantaarn. Mijn moeder knipperde hevig met haar ogen en droogde haar tranen. Toen ze kon zien wie de zaklantaarn vasthield, werd deze alweer op mij geschenen “What’s that!?” vroeg de man. Het bleek een agent te zijn. Mijn moeder, die als enige Engels sprak, liep naar voren en vertelde de agent dat ‘that’ een baby was, dat was ik. De agent wees ons naar een groot gebouw.

Toen we binnen waren vertelde mijn moeder hen alles. Over hoe we waren gedwongen te onderhandelen met een illegale bende die mensen heen en weer smokkelde, van land tot land. Hoe we zagen dat een vrouw op de grens haar gouden ketting moest afstaan omdat ze niet genoeg geld had om naar Zweden te gaan, waar haar familie tot iedere god bad voor haar veilige aankomst. Hoe we ergens waren afgezet en hoe ons werd verteld in welke richting we moesten lopen. En hoe we zonder verdere instructies werden achtergelaten in een vreemd land waar we geen mens kenden en waarvan we de taal niet eens verstonden. Na dit gesprek, of eerder verhoor, werden we naar een kamer gebracht waar mijn broertje en het zevenjarige jongetje een cadeautje kregen; het was Kerstmis. We konden daar niet lang blijven, het was namelijk een eenvoudig politieverblijf, en dus werden we zo snel mogelijk naar een asielzoekerscentrum gebracht.

We gingen naar Leusden. We werden naar het treinstation gebracht en vanaf daar werd ons verteld hoe we in Leusden moesten komen. We zaten in de trein met z’n allen en mijn moeder begon te huilen. Van opluchting, omdat het nu eindelijk goed zou komen, of van verdriet, omdat ze haar ouders en familie achter had moeten laten. Toen we uit de trein stapten moesten we op zoek naar de bus. De politie had voor ons een treinkaartje gekocht, maar de buskaart moesten we zelf betalen. Dat leek ons geen probleem, totdat we erachter kwamen dat we geen geld meer bij ons hadden. We hadden niks meer. Daar stonden we dan, zeven vluchtelingen wachtend op een bus die ons nergens heen zou brengen. Mijn vader liep naar de twee conducteurs op het treinstation toe en probeerde uit te leggen wat het probleem was. Mijn moeder kwam hem te woord staan en de conducteurs vertelden ons dat ze niks voor ons konden betekenen. De vrouw die met ons mee reisde begon te huilen en haar zoon troostte haar. Op dat moment begonnen de conducteurs te twijfelen aan hun positie. Ze besloten ons toch te helpen. Ze kochten van hun eigen geld de buskaartjes voor ons en zorgden ervoor dat wij veilig in het asielzoekerscentrum aankwamen.

We dachten dat dit het einde van de oorlog betekende. Het einde van elke avond naar bed gaan met de vraag of je de volgende dag wel zou redden. Het einde van je tassen niet kunnen uitpakken in de angst van elke dag een andere schuilplaats te moeten vinden. Mijn vader was een hoge politieofficier, hij zou moeten vechten tegen en met zijn eigen vrienden, of hij zou dood geschoten worden, geëxecuteerd. Het einde van de oorlog. Maar nee, ons verblijf stond namelijk niet vast. We konden elke dag een brief verwachten waarin stond dat we terug moeten naar ons eigen land, terug naar de oorlog.

Op een dag, zo’n twee jaar nadat we in Nederland aangekomen waren, gebeurde hetgeen waar we allen zo bang voor waren. We kregen een brief van de gemeente, hierin stond dat wij binnen twee weken het asielzoekerscentrum uit moesten zijn; we moesten terug. Mijn moeder belde meteen een goede Nederlandse vriendin van haar om de brief te lezen, in de hoop dat ze iets verkeerd hadden begrepen. Ze was namelijk nog niet zo gewend aan de Nederlandse taal. Maar helaas, ze had het perfect begrepen, binnen twee weken moesten we weg zijn. We hadden onze koffers al klaar en de politie kwam er al aan om ons te begeleiden naar het vliegveld, toen op het laatste moment bleek dat er een vergissing was gemaakt. We hoefden nog niet weg. Dit betekende echter niet dat we mochten blijven, hierover moest nog steeds een beslissing gemaakt worden. Pas zeven jaar nadat wij aangekomen waren in Nederland kregen wij onze verblijfsvergunning. Drie jaar later kregen wij ieder ons eigen Nederlands paspoort. De vreugde was groot. Eindelijk was er voor ons een toekomst- geen oorlog in zicht, maar vrede.

Macbook Pro
* Intel Core i7 (3.8GHz, 6MB cache)
* Retina Display (2880 x 1880 px)
* NVIDIA GeForce GT 750M (Iris)
* 802.11ac Wi-Fi and Bluetooth 4.0
* Thunderbolt 2 (up to 20Gb/s)
* Faster All-Flash Storage (X1)
* Long Lasting Battery (9 hours)
Help ons groter worden!
Onze site is gratis voor iedereen en dat willen we graag zo houden. Graag willen we je vragen onze facebookpagina leuk te vinden. Zo kunnen wij blijven groeien en mis jij geen van onze artikelen! Alvast bedankt en veel leesplezier, het Young Critics-team :-)
YOUNG CRITICS
Non-actief
Op dit moment wordt geen nieuwe content geplaatst op de site. We zijn op de achtergrond bezig met reorganiseren van onze redactie- en publicatiestructuur. In de tussentijd kun je uiteraard onze oude stukken gewoon op de site lezen. Tot snel! Het YC-team.
Bedankt, we nemen z.s.m. contact met je op.