Doe maar normaal

We leven in tijden waarin alto’s in het straatbeeld zeldzaam worden en hipsters niet langer gewoon bilbenadrukkende onderbroeken zijn, maar écht levende mensen, meestal met een knotje en een blog. De vraag is wanneer je normaal bent of juist abnormaal. En is dat eigenlijk wel belangrijk?

“Ik heb goesting om over straat te huppelen met een tiara op mijn hoofd. Zo ééntje met blinkende steentjes op, met een zilveren laagje over”, zeg ik in een opwelling tegen mijn vriend, die gelijk stopt met aardappelen schillen en me met toegeknepen ogen aanstaart. “Je wil wat?”, vraagt hij, alsof hij me misschien verkeerd heeft begrepen. |”Ik wil een tiara. En die wil ik op straat aan, gewoon als een haaraccessoire”, herhaal ik nog eens. Hij richt zijn aandacht weer op de kom aardappelen en mompelt vervolgens: “Nou, doe wat je wil, maar ik loop dan wel een paar meter achter je. Doe maar gewoon normaal!”

En laat dat nu net het probleem zijn. Wat is vandaag de dag normaal? Ben ik (ab)normaal?

Vroeger had je een hiërarchie waar je je nog aan kon vastklampen als je het even niet meer wist. Je behoorde tot een bevolkingslaag en dat was dat. Er werd wel wat geschuifeld, maar in welk gezin je geboren was, hoeveel je in je beurs had zitten en hoeveel je te zeggen had, bepaalde wie je was en hoe je leefde. De laatste honderd jaar werd mode een bijkomend criterium. Zo was het dat je als vrouw zwart droeg, je behoorde tot de lagere klasse. Tot de welbekende mode-ontwerpster Coco Chanel besloot dat er een little black dress voor elke dag moest bestaan en Diana Vreeland als hoofdredactrice van Harper’s Bazaar het glorieuze idee tentoonspreidde in haar excentrieke en vrijgevochten blad, waarna het mode werd. In de jaren 90 breidden de hokjes zich uit en had je de nerds, de hippies, de alto’s en ga zo maar door – ik ken ze, jij kent ze vast ook. Maar, nu.

Nu leven we in tijden waarin alto’s in het straatbeeld zeldzaam worden en hipsters niet langer gewoon bilbenadrukkende onderbroeken zijn, maar écht levende mensen, meestal met een knotje en een blog. Tel daar de fitgirls (vrouwen die de spiermassa van Schwarzenegger nastreven) en de yuppies (jongvolwassenen die hun Porsche, kantoorbaan en vervolgens zichzelf beschouwen als goden) bij en je hebt een grote variatie aan nieuwe hokjes. En dan heb je nog het allergrootste maatschappelijke misverstand, een illusie zo groot als een land: de normale mensen. Normale mensen zijn de reden waarom ik gillend van mijn plattelandsdorpje naar het hipstermekka Amsterdam ben weggelopen, door hen omgedoopt als ‘Damsko’, wat ze trouwens gejat hebben van de Surinaamse Amsterdammers, maar dit terzijde. Het is een bijnaam die ik na deze column overigens nooit of te nimmer meer in de mond of in de pen neem. In tegenstelling tot het wasbordje onder de crop top van de fitgirl of de to-go-coffee met jaren 80 trui van de hipster, valt de normale mens moeilijker te onderscheiden in het straatbeeld.

Het is een rare soort, die normale mens. Mijn vroegere criteria waren de volgende: De normale mens gaat studeren, studeert af, zoekt een baan, vindt een 9 to 5, is daar perfect gelukkig mee, vindt levenspartner, vindt tweede levenspartner, gaat vreemd, vindt troost in een anoniem real life verhaal in de Flair, vindt derde levenspartner, gaat samenwonen in een pittoresk dorpje met een toffe tuin (voor de kinderen), koopt een puppy, trouwt vervolgens, krijgt een zoon en een dochter, koopt een groter huis, verliest veel geld aan de hypotheek en doet aan pensioensparen, gaat elk jaar op all-in vakanties naar Spanje, gaat eventueel nog een keer vreemd, houdt van cocktailavondjes met de girls/pubquiz avondjes met de boys, heeft een wij-zijn-een-koppel facebookaccount en sterft vervolgens zonder echt geleefd te hebben. De normale mens was mijn grootste angst. In mijn dorp werd ik vreemd aangekeken als ik geen opvouwbare rode regenjas en merkloze sneakers aanhad en het feit dat ik nu al aan mijn derde studie zit omdat ik de eerste twee niet leuk vond, is ook al lichtelijk niet oké. De normale mens, redeneerde ik toen, zijn al de mensen die voldoen aan ten minste vijf van bovenstaande levensgebeurtenissen plus één bijkomend detail.

Normale mensen denken namelijk niet na. Normale mensen worden geleid door slimme marketingtechnieken en maatschappelijk opgelegde voorwaarden om te leven. Normale mensen hebben als uitlaatklep uitgaan tot de volgende middag, zich lam vrijmibo’en en lijntjes snuiven dat het een lieve lust is. Hun idee van goede muziek is de laatste nieuwe van Rihanna, ‘Bitch better have my money’ of een andere hersenloze hit uit de top 40. Normale mensen noemen dit soort gedrag ‘leven’ (of ‘yolo’) en hebben bij alles wat ze doen de wens om als individu beschouwd te worden, terwijl hun sociale media identiek is aan dat van miljoenen anderen. Wijk je af van die maatschappelijke norm, dan ben je abnormaal. Terwijl ik ondertussen nog geen enkel mens ben tegengekomen die werkelijk normaal is.

Want daar zit het probleem. Een goede vriendin van me houdt van ‘een lekker lijntje op z’n tijd’ maar is ook gepassioneerd operabeluisteraar. Ze is trouwens ook bipolair, maar werkt als advocate bij een gerenommeerd advocatenbureau. Een andere vriendin spendeerde haar tijd tot voor kort in het klooster, heeft een hekel aan ‘normale mensen’ maar borrelt zich wel een slag in de rondte op vrijdag en gilt vervolgens op zaterdagnacht keihard ‘FISSA!’ op de dansvloer. En ik, ik ken alle liedjes van Taylor Swift uit m’n hoofd, heb een blog, doe yoga en koop groene sapjes, hou van klassiek en New Orleans jazz, woon in Amsterdam en voel me soms een vreemde Vlaamse eend. De grens tussen normaal en abnormaal is zodanig vervaagd dat zelfs de DSM-IV het niet meer weet, dus hoe zou ik het in godsnaam moeten weten. En beter nog: waaróm zou ik het moeten weten, of ik nou normaal of abnormaal ben? Waarom zouden we mensen willen definiëren of in hokjes plaatsen als we dat in feite helemaal niet kunnen?

En dit is, beste lezer, waarom jij en ik allebei heel normale mensen zijn. Zwaai je even naar me als je me met m’n tiara spot?

Macbook Pro
* Intel Core i7 (3.8GHz, 6MB cache)
* Retina Display (2880 x 1880 px)
* NVIDIA GeForce GT 750M (Iris)
* 802.11ac Wi-Fi and Bluetooth 4.0
* Thunderbolt 2 (up to 20Gb/s)
* Faster All-Flash Storage (X1)
* Long Lasting Battery (9 hours)
Help ons groter worden!
Onze site is gratis voor iedereen en dat willen we graag zo houden. Graag willen we je vragen onze facebookpagina leuk te vinden. Zo kunnen wij blijven groeien en mis jij geen van onze artikelen! Alvast bedankt en veel leesplezier, het Young Critics-team :-)
YOUNG CRITICS
Non-actief
Op dit moment wordt geen nieuwe content geplaatst op de site. We zijn op de achtergrond bezig met reorganiseren van onze redactie- en publicatiestructuur. In de tussentijd kun je uiteraard onze oude stukken gewoon op de site lezen. Tot snel! Het YC-team.
Bedankt, we nemen z.s.m. contact met je op.