Levend voelen

Mensen, jullie hebben handen en zo niet, andere levende wezens met handen die de gordel los kunnen maken als je het zelf niet durft. Kijk om je heen. Spring uit die trein die misschien naar een bestemming gaat die je het leven niet gaat leren voelen.

8132884937_eafb95a05c_k

De trein dendert over de rails. Bomen schieten voorbij. Ik kijk ernaar. Mijn hoofd is leeg. Diep adem ik in. Voor een paar seconden houd ik mijn adem gevangen in mijn longen tot het eruit moet. Ik probeer te denken, maar het enige wat ik voel is een leegte. Zou ik de enige zijn die dit voelt of is dit een fenomeen wat veel mensen herkennen? Ik weet het niet.

Alle mensen die dit lezen, leven. Hiermee bedoel ik dan gewoon ademen en het feit dat de ogen open en dicht gaan. Leven is een klein woord, bestaand uit twee lettergrepen, maar met een enorme inhoud. Wat is leven? Als ik Wikipedia raadpleeg op mijn telefoon, rollen mijn ogen haast uit mijn kassen. Bij de woorden fysico-chemisch systeem en iets over uitwisseling van energie en materie haak ik af. Dat soort leven zocht ik niet. Echt leven. Leven leven.

De trein mindert ondertussen vaart omdat we een perron passeren. Het is een groot perron. Verschillende naamplaatsen zie ik voorbijkomen. Bij Geldderije is het een drukte van belang. Ik vraag aan de meneer naast me waarom het daar zo druk is. “In Geldderije valt winst te behalen, met geld kun je tenminste wat”, klinkt het antwoord. Ik kijk weer naar buiten. De trein naar Geldderije zit intussen propvol. Mensen verdringen elkaar om maar zo snel mogelijk een zitplaats te hebben. Een oud vrouwtje wordt zonder pardon met de ellebogen aan de kant gewerkt door de jongere generatie.

Ik denk dat veel mensen niet echt leven. Steeds meer mensen kampen met depressieve gevoelens. Om maar even met cijfers te gooien: een kwart van de vrouwen tegenover 13% van de mannen heeft last gehad van een depressieve stoornis in hun leven. En hier zitten dus niet de mensen bij die gewoon niet lekker in hun vel zitten omdat ze in een verkeerde trein zitten. Een trein die rechtdoor gaat, zonder bochten, recht voor zich uitkijkend en met hun gordel zo strak dat ze bewegingloos en verstijfd lijken. Ze rennen door het leven zonder echt te leven. Rennen achter dingen aan waarvan ze denken dat het hun geluk brengt.

Onze trein die weer vertrokken is van het perron maakt weer vaart. In een krant die op het tafeltje ligt, lees ik iets over Gelukkeland. Ik herinner me een stuk wat ik ooit eerder gelezen heb. ‘Waar ligt Gelukkeland?’ zo luidt de kop. Dit land is door veel mensen gevonden, maar die hebben nooit kunnen uitleggen waar het lag. Veel mensen zijn er ijverig naar op zoek maar vinden het maar af en toe. Als je het gevonden hebt namelijk, verdwaal je ook gemakkelijk waardoor je opeens niet meer in Gelukkeland bent en soms zomaar in Leeg-o’land terecht komt. Dit land ligt dicht bij Gelukkeland, een land waar mensen niet graag komen omdat het hen geen goed gevoel geeft. Eerlijk, ik ben ook op zoek naar Gelukkeland. De bestemming van mijn trein is nu Travelonië en ik gok dat het vlak bij Gelukkeland ligt. Maar zeker weten doe ik het niet. En zo niet, dan neem ik gewoon een volgende trein. Het is namelijk te bereiken met vele treinen, maar niemand weet precies welke.

Elke trein die je neemt, is een keuze in je leven. Een keuze waar jij zelf het kaartje van koopt. Soms een dure aankoop omdat je een trein mist of de verkeerde neemt. Ik heb ook een miskoop gedaan. Studie die niet bij me paste om maar iets te noemen. In mijn hart wist ik allang dat ik in de verkeerde trein zat, maar angst om uit te stappen hield me tegen. Tot in opeens besefte dat ik maar één leven heb. Het laatste wat ik wilde, was spijt hebben achter de geraniums. Na het uitstappen viel de avond in. Ik zag de zon onder gaan en voelde me alleen. Leeg-o’land is erg verlaten in de avonduren. De borden die de bestemmingen van de treinen aangeven waren niet meer te lezen en geloof me, ik heb getuurd tot ik een ons woog. Op een bankje wachtte ik. Het leek voor mijn gevoel dagen te duren voor het weer licht werd. Maar ik geloofde dat het licht werd. En ja, het werd weer licht. Ik bestudeerde de bestemmingen uitvoerig en vond de trein naar Travelonië. Het geloof in dat het me naar Gelukkeland bracht, vulde de leegte.

Mensen, jullie hebben handen en zo niet, andere levende wezens met handen die de gordel los kunnen maken als je het zelf niet durft. Kijk om je heen. Spring uit die trein die misschien naar een bestemming gaat die je het leven niet gaat leren voelen.

Er kunnen allerlei redenen zijn om in de trein te blijven zitten. Angst, geld, druk van de omgeving of andere persoonlijke redenen. Wat ik alle levende lezers mee wil geven: leef! Leef naast het volpompen van zuurstof in je longen en knipperen met je ogen. Probeer te voelen wat je aan het doen bent. Er zijn geen kant-en-klare oplossingen voor het gaan voelen van leven want de ene leegte is de andere niet. En misschien lijkt het uitzichtloos en besluit je daarom in de trein te blijven zitten. Maar doe een poging tot echt leven met alles wat in je is. Doe dingen waar je hart het Wilhelmus van gaat zingen en waar je blij van wordt. En als je niets vindt om echt voor te leven, vindt dan iets om voor te sterven!

De foto komt van Paulo Valdivieso.
Macbook Pro
* Intel Core i7 (3.8GHz, 6MB cache)
* Retina Display (2880 x 1880 px)
* NVIDIA GeForce GT 750M (Iris)
* 802.11ac Wi-Fi and Bluetooth 4.0
* Thunderbolt 2 (up to 20Gb/s)
* Faster All-Flash Storage (X1)
* Long Lasting Battery (9 hours)
Help ons groter worden!
Onze site is gratis voor iedereen en dat willen we graag zo houden. Graag willen we je vragen onze facebookpagina leuk te vinden. Zo kunnen wij blijven groeien en mis jij geen van onze artikelen! Alvast bedankt en veel leesplezier, het Young Critics-team :-)
YOUNG CRITICS
Non-actief
Op dit moment wordt geen nieuwe content geplaatst op de site. We zijn op de achtergrond bezig met reorganiseren van onze redactie- en publicatiestructuur. In de tussentijd kun je uiteraard onze oude stukken gewoon op de site lezen. Tot snel! Het YC-team.
Bedankt, we nemen z.s.m. contact met je op.