De eurobaby die niemand wil

Klaar voor een kind ben ik nog lang niet, sterker nog; ik heb een gruwelijke pesthekel aan alle niet controleerbare kinderen die er rondlopen op deze aardkloot. Een kind dat altijd precies doet wat er gezegd wordt en zijn doel vervult, dat zou ik wel kunnen overleven, misschien zou ik er zelfs van kunnen genieten.

Om vele redenen kan gekozen worden om een kind te krijgen, het is de volgende stap in een relatie. Een kind kan zorgen voor geluk en vreugde binnen een relatie en als ik er erg goed over na denk wil ik vast ooit ook wel zo’n kleine dreumes. Dan lach ik om hoe hij mijn kristallen wijnglazen op de grond gooit, hoe hij spuugt op mijn kleding en iedere keer wanneer ik hem oppak, gelijk zijn hele luier bruin plamuurt. Ja ooit, als ik een relatie heb met een vrouw waar je ú tegen zegt, iemand waarvan ik weet dat ik de komende vijftig jaar mijn ogen naar haar kan opslaan en dat de eerste reactie van mijn gezicht is dat mijn mondhoeken omhoog gaan. Vervolgens zeg ik dat ze te veel verf op haar hoofd heeft zitten, dat er een vetrol over haar te strakke broek heen hangt en dat ze zelfs in het mooiste zonlicht nog niet bij die vrouw uit mijn dromen in de buurt komt. En zij, zij kan daar om lachen, want zij weet dat alles wat ik zeg gewoon een leugen is en dat als zij bij mij weg gaat, ik daar jaren om zal rouwen.

Hier in Nederland hebben we niet altijd alles voor het zeggen, wij worden ook beïnvloed van buitenaf en om extrinsieke redenen nemen wij dan zo nu en dan geen abortus. Want zoals jullie allemaal weten, maar misschien niet beseffen, krijgen wij mensen een hulpeloze baby, die meer weg heeft van een slecht ontwikkeld probeersel dan iets anders. Ik denk dat wij allemaal zo’n misbaksel door onze strot geduwd hebben gekregen. En hoewel de ene ouder bij deze foetus ook overal over liegt en alles probeert te verbergen, worden deze klaarblijkelijke leugens hier niet weggelachen door een wederhelft die toch wel weet hoe het echt zit. Niet altijd in ieder geval.

Deze foetus, de euro, onze munteenheid, dat muntje dat ons economische welvaart zou brengen, is goed op weg om onze relatie om zeep te helpen. Wanneer je begint aan zo’n prachtig kind moet je dit doen om de juiste redenen, niet om je huwelijk te redden. Een monetaire unie vorm je voor economische redenen, niet omdat je bang bent dat je wederhelft (Duitsland) te goed voor je wordt en je zal verlaten. Of in de (tegenwoordig geworden) waanbeelden van de authentieke Europese Gemeenschap voor Kolen en Staal, dat je wederhelft je nogmaals de oorlog verklaart. Misschien naïef, maar die kans lijkt mij minuscuul. Hoewel nog lang niet transparant genoeg, door de huidige journalistiek, social media en klokkenluiders zijn de economische toplanden een stuk transparanter dan ze zouden willen zijn. Waardoor de kans simpelweg een stuk kleiner is dat, bijvoorbeeld Duitsland, opnieuw de kans krijgt een leger van wereldformaat te mobiliseren.

Maar goed, toen het verdrag van Maastricht getekend werd, dacht Frankrijk daar waarschijnlijk nog heel anders over. Niet heel gek, want op transparantie niveau is onze maatschappij de afgelopen twee decennia op zijn zachtst gezegd in een stroomversnelling geraakt. Toch zitten we nu met de problemen van de foetus die ze in Maastricht hebben verwekt. Daarbij lijkt het alsof ons kindje net is gaan studeren, want door de structurele toetreding van kleine, slechte economieën tot onze monetaire unie, wordt het er niet beter op voor de landen die wél voor zichzelf kunnen zorgen.

Een monetaire unie vorm je voor economische redenen, niet omdat je bang bent dat je wederhelft (Duitsland) te goed voor je wordt en je zal verlaten.

Niet dat bijvoorbeeld Italië, Griekenland en Spanje dat niet konden voor de euro, ze kunnen het nu niet meer dankzij de euro. Na de korte exportstijging door de invoering van de euro, komen we nu in de problemen die het kind met zich mee brengt. Het is leuk, iedereen die op je babyshower komt, maar ons kindje moet nu studeren en het zal nog een lange tijd duren voor ons kind zijn eigen baan vindt. Dus de komende decennia zullen wij dat kind moeten onderhouden. Met ons geld.

Ik houd niet van de term, ‘ons geld’, maar het is tegenwoordig meer van toepassing dan de linkse gedachten die meestal de hoofdtoon voeren in mijn hoofd. Zo lang de Fransen denken aan de Fransen, de Duitsers denken aan de Duitsers en de Nederlanders aan de Nederlanders, is er geen ruimte voor een monetaire unie. Een monetaire unie vraagt namelijk voor je medemens op te komen, iets voor hen over te hebben en wees eerlijk: dat hebben wij niet. Of het interesseert ons niet echt, of het interesseert ons wel maar dan op een negatieve manier, of we hebben eigenlijk geen idee wat er nu precies gebeurt.

Landen die grote economische problemen hebben kunnen dit oplossen door hun munt te devalueren, waardoor je het aantrekkelijker maakt voor andere landen om producten uit jouw land te kopen. Je stimuleert dus je eigen export en zo creëer je banen en kom je uit een crisis. Door ons kind kunnen Zuid-Europese landen dit nu niet doen en door de Europese wetgeving kunnen zij ook niet zomaar terug gaan naar hun eigen munteenheid. Sterker nog: de meeste EU landen dienen verplicht de euro in te voeren wanneer zij aan de opgestelde eisen voldoen. Hoewel het voor landen als Bulgarije en Albanië beter is om geen euro in te voeren, worden zij toch verplicht dit te doen. Het is een beetje mensen aan boord helpen van een al zinkend schip, terwijl die mensen perfect konden door dobberen op het Di Caprio vlot waar ze al op lagen. Klein en onstabiel, maar je weet in ieder geval dat het blijft drijven.

Het is een ziekelijk probleemkind en zoals menig moeder zal weten, het is geen makkelijk kind maar er lijkt geen weg terug te zijn. Het kind is verwekt, er is niet gekozen voor een abortus, met man en macht wordt geprobeerd dit huwelijk te redden, maar veel opties zijn er niet. Je zou ze in drie mogelijkheden kunnen formuleren.

  • Economisch zwakke landen een goede exit-mogelijkheid geven
  • Geld blijven gooien in deze put, met of zonder bodem
  • Een met lichtsnelheid geïnitieerde federalisatie van Europa

Er zijn dus maar twee opties, want laten we eerlijk zijn, wij zijn geen Fransen en de Fransen zijn al helemaal geen Nederlanders. Nog niet te spreken over hoeveel tijd er overheen gaan tot we een gemeenschappelijke moedertaal hebben.

Maar goed, niemand heeft het hier over en niemand weet hoe lang we het nog vol gaan houden met onze huidige instelling en tot die tijd stel ik voor dat we verder gaan met de nationalistische, populistische instelling waar de politiek tegenwoordig erg bekend mee is. Niet alsof wij met Griekenland mee gaan als ze failliet gaan, toch? De eurobaby blijft, wordt een rotpuber en verneukt ons leven. Top.

De foto komt van Dennis Skley.

Young Critics draait volledig op donaties. Vond je dit artikel van Stefan Burger de moeite waard? En wil je graag meer van deze schrijver lezen? Steun ons dan in de vorm van een donatie.

Hieronder kun je iets bijdragen aan het artikel of de discussie aangaan. Ben je het met Stefan eens? Waarom wel/niet?