Ik ben niet gay, ik ben gewoon lief

Ik heb als heteroman geen behoefte aan een mannelijk oergevoel. De mannen die daar wel behoefte aan hebben, mijn zegen hebben ze, maar vraag me niet er aan deel te nemen.

“Jij valt op mannen”, zei een meisje in Breda plompverloren tegen mij. Toen ik dat ontkende zei ze dat ik bi was. Toen ik ook dat ontkende, droop ze maar af. Nee, dit is niet het begin van een Bijbels verhaal over driemaal ontkennen, het is iets dat me wel vaker overkomt. Ik word met regelmaat aangemerkt als homoseksueel door mijn kledingstijl en soms, als mensen mij beter kennen, door mijn interesses. Het is lastig te verklaren wat ik daar zo irritant aan vind. Het is namelijk niet zo dat ik me beledigd voel, dat zou impliceren dat ik liever niet geassocieerd word met een bepaalde geaardheid. En laat ik meteen maar politiek correct zijn: dat is absoluut niet zo. Ik denk dat de irritatie met iets anders te maken heeft. Mensen associëren homoseksualiteit schijnbaar met een man die vrouwelijke interesses heeft. Homoseksualiteit is hun ogen een lifestyle, en dat vind ik behoorlijk vervelend.

In de eerste plaats omdat ik soms het idee heb me als hetero verkeerd te gedragen. We kunnen daar luchtig over doen, maar groepsdruk en kuddegedrag kunnen sterke sociale signalen geven. Ik zal ruiterlijk toegeven dat ik me in sommige omgevingen niet zo snel excentriek zou kleden. Waarschijnlijk is dat puur gevoelsmatig, maar het idee dat je wordt aangestaard en je stijl sociaal onaanvaardbaar is, geeft geen fijn gevoel. Ook bepaalde interesses en opmerkingen zijn in ‘mannelijke kring’ taboe. Zo vinden veel heteroseksuelen het al vreemd dat je als man opmerkt dat een persoon van het zelfde geslacht er goed uit ziet. Alsof je alleen seksueel tot iemand aangetrokken moet zijn om de esthetiek van uiterlijk te begrijpen.

Daarom was ik ook zo boos over de opmerkingen van Rene van der Gijp dik een jaar geleden. Hij beweerde dat voetbal geen sport voor homo’s was. Ze konden beter kapper worden. Het is een voorbeeld van het gelijkstellen van geaardheid aan een bepaalde lifestyle. Het zal voor veel spelers en amateurvoetballers ook de zoveelste klap zijn geweest in het gezicht. Als zij ooit de stap uit de kast willen maken is het belangrijk te beseffen dat hun seksuele voorkeur hen niet plaatst in een subcultuur van glittershirts en het songfestival. Deze week werd ook duidelijk, uit onderzoek van het Sociaal Cultureel Planbureau, dat homoseksualiteit vooral wordt getolereerd op papier. Een zoenend koppel van twee mannen wordt veelal gezien als onwenselijk, maar bij een heterostel zal het veel mensen een zorg zijn of ze in het openbaar kussen.

Misschien zouden we het debat eens breder moeten trekken. Emancipatie van homo’s gaat niet om het accepteren van een subcultuur van relnichten, maar om het accepteren van de seksuele voorkeur van mensen. Maar emancipatie heeft naar mijn idee ook betrekking op de rol van de man. In programma’s als ‘Nog Meer Voor Mannen’ en bij bijeenkomsten van christelijke mannen wordt gehamerd op een soort mannelijk oergevoel. Bovendien wees het debat, dat ontstond naar aanleiding van de versierpraktijken van Julien Blanc, onder aanvoering van Thierry Baudet, uit dat van heteromannen nog steeds wordt verlangd dat ze de macho uithangen in het flirtspel. Ook van dat laatste heb ik maar weinig kaas gegeten. Onhandigheid daarin wordt veelal gezien als ‘awkward’ en wederom als sociaal onwenselijk.

Ik heb als heteroman geen behoefte aan een mannelijk oergevoel. De mannen die daar wel behoefte aan hebben, mijn zegen hebben ze, maar vraag me niet er aan deel te nemen. Daarom ben ik zo blij dat in de laatste feministische golf ook de man wordt betrokken. Onder meer Emma Watson riep ons hier toe op. We moeten stoppen met mannenhaat als feminist zijnde, stelde de Britse actrice. Het lijkt hiermee een postmodern verhaal te worden: vaste rolpatronen moeten doorbroken worden. Dat is echter niet mijn voornaamste punt, rolpatronen zijn er juist om van af te mogen wijken. Ze hoeven niet te verdwijnen maar durf er juist voorbij te kijken. Wanneer ik niet zou voldoen aan de standaard van een heteroman, zegt dat niets over mijn seksuele voorkeur. Evenmin kunnen we dus de homoseksueel zien als een onderdeel van een brede subcultuur of lifestyle. We doen seksuele voorkeur daarmee af als een cultureel fenomeen en abstraheren het tot iets wat we kunnen bevatten en tolereren. Maar zodra het te concreet wordt blijkt Nederland af te haken, we willen geen zoenende mannen in ons blikveld. Het hetero zijn is de norm, deze norm hangt nauw samen met uiterlijke kenmerken en gedrag. Door over de grenzen van dit soort gedragingen en uiterlijke eigenschappen heen te kijken zetten we niet alleen een stappen in emancipatie van homoseksualiteit, ook de emancipatie van man en vrouw gaan er mee vooruit. Hoe afgezaagd het ook klinkt: emancipatie doe je nu eenmaal met elkaar. Alleen op die manier kan acceptatie van seksuele voorkeur echt een stap maken. Nu blijft het vooral een verhaal op papier.

De foto komt van Guillaume Paumier.
Macbook Pro
* Intel Core i7 (3.8GHz, 6MB cache)
* Retina Display (2880 x 1880 px)
* NVIDIA GeForce GT 750M (Iris)
* 802.11ac Wi-Fi and Bluetooth 4.0
* Thunderbolt 2 (up to 20Gb/s)
* Faster All-Flash Storage (X1)
* Long Lasting Battery (9 hours)
Help ons groter worden!
Onze site is gratis voor iedereen en dat willen we graag zo houden. Graag willen we je vragen onze facebookpagina leuk te vinden. Zo kunnen wij blijven groeien en mis jij geen van onze artikelen! Alvast bedankt en veel leesplezier, het Young Critics-team :-)
YOUNG CRITICS
Non-actief
Op dit moment wordt geen nieuwe content geplaatst op de site. We zijn op de achtergrond bezig met reorganiseren van onze redactie- en publicatiestructuur. In de tussentijd kun je uiteraard onze oude stukken gewoon op de site lezen. Tot snel! Het YC-team.
Bedankt, we nemen z.s.m. contact met je op.