Het paradijs van vandaag is de oorlog van morgen

Ik herinner mij 9/11 als de dag van gisteren en wanneer ik aan de recentelijke gebeurtenis in Parijs denk dan verlies ik even het paradijs wat ik altijd voor ogen had en waar ik altijd over heb gedroomd.

Het nieuws op televisie liegt niet en de kranten ook niet. Het nieuws verspreidt zich over het internet via Facebook, Twitter en Instagram. Video’s en memorial plaatjes worden gedeeld door iedereen die zich op wat voor manier dan ook verbonden voelt met de slachtoffers. En heel even voelt de wereld zich één.

Ik herinner mij 9/11 als de dag van gisteren en wanneer ik aan de recentelijke gebeurtenis in Parijs denk dan verlies ik even het paradijs wat ik altijd voor ogen had en waar ik altijd over heb gedroomd. Oorlog bestaat al eeuwen, net als ongelijkheid en de afschuw die mensen hebben tegenover elkaar. Haat wordt onderschat, want zelfs in de rij bij de Albert Heijn hoor ik de twee voor mij tegen elkaar zeggen ‘Ik haat haar’ over het onschuldige, wat zielig kijkende meisje achter de kassa. Haat ontstaat uit verdriet, liefde, onbegrip en jaloezie. Liefde, een woord wat al eeuwen plaats moet maken voor haat, elke keer wanneer er iemand is die het niet eens is met de harmonie die liefde brengt.

De wereld gaat elkaar te lijf met wapens als geweren, messen en grote machines. In het verre oosten worden kinderen door hun hoofd geschoten terwijl ze een laatste keer om hun moeder schreeuwen. In Nederland trappen 14-jarige meisjes elkaar voor hun hoofd en schelden elkaar uit voor ‘kankerwijf’. Niet wetende dat er in het verre oosten meisjes van 14 zijn die elkaar moeten helpen te overleven en voor elkaar moeten vechten tegen wapens machtiger dan zij. En elke keer weer maakt liefde plaats voor haat. Haat door jaloezie, macht en pijn. Het paradijs van vandaag maakt elke keer weer plaats voor de oorlog van morgen. Oorlog tussen landen, politieke partijen, ouders en kinderen. Wanneer wij ons even veilig voelen is er ergens iemand die een bom gooit, letterlijk of figuurlijk, om de boel te laten ontploffen. En de wereld laat het toe. De wereld wakkert het aan door met elkaar in gevecht te gaan en elkaar en andere culturen de schuld te geven.

Grote steden als New York en Parijs behoorden ooit tot mijn paradijs. Plekken waar ik een moment in mijn leven wilde wonen, al was het maar voor even. New York, een wereldstad met gebouwen die mij intimideren door hun grootte en karakter. Parijs, de stad van de liefde, een stad die zo bij mij past omdat het woord liefde niet genoeg in staat is te omschrijven wat ik kan voelen wanneer ik liefde voel. Parijs, omdat alles daar zo mooi is en zo mooi mag zijn. New York, een stad die na 9/11 jaren heeft moeten bouwen om zijn kracht terug te krijgen en zijn vertrouwen in de mens. Parijs dat na de aanslag op Charlie Hebdo in rouw is, net als de rest van de wereld. Niet alleen vanwege de journalisten die de wereld nu moet missen, maar ook omdat haat steeds meer centraal komt te staan in de levens van de mens. Haat is een excuus om te moorden, haat is een excuus om niet meer te houden van.

Haat weerhoud ons om te geloven in dingen die mooi mogen zijn. Als ik zou geloven in een God dan zou mijn God hetzelfde zijn als die van elk ander geloof. Uiteindelijk wil iedereen hetzelfde, op de rotte appels na. Maar zolang wij ons laten leiden door de rotte appels in de wereld zal haat altijd centraal blijven staan in onze levens, vooral wanneer wij deze doorgeven aan ons nageslacht. Niemand wordt geboren als racist, terrorist of haatdragend mens. Zo worden wij gecreëerd. Wij geven de mensen die afkeer hebben tegen andere rassen een naam: racisten. Mensen die iemand doden worden moordenaars, terwijl zij, in mijn ogen, geen naam verdienen.

Ik wil graag geloven dat ik voor elk probleem een oplossing heb en dat liefde de sleutel is voor elk probleem, zolang de liefde maar sterk genoeg is. Liefde voor elkaar, respect voor anderen, liefde voor de wereld zoals de mens hem zelf heeft gebouwd. Maar het blijft een feit dat ik een ander niet kan veranderen. Ik kan alleen hopen dat ik nooit zo word.

Wanneer ik mijn paradijs even kwijt ben zet ik mijn grote roze bril op en geloof ik dat zolang ik blijf geloven, mijn paradijs zal komen. Mijn paradijs…

De foto is gemaakt door Jimmy Brown.
  • Duco

    Je zet het goed op een rijtje naast elkaar en stel de goede vragen. Tja, een paradijsje in een krankzinnige wereld .

  • adriana

    Is weer mooi geschreven. Belangrijk het leest lekker!

Macbook Pro
* Intel Core i7 (3.8GHz, 6MB cache)
* Retina Display (2880 x 1880 px)
* NVIDIA GeForce GT 750M (Iris)
* 802.11ac Wi-Fi and Bluetooth 4.0
* Thunderbolt 2 (up to 20Gb/s)
* Faster All-Flash Storage (X1)
* Long Lasting Battery (9 hours)
Help ons groter worden!
Onze site is gratis voor iedereen en dat willen we graag zo houden. Graag willen we je vragen onze facebookpagina leuk te vinden. Zo kunnen wij blijven groeien en mis jij geen van onze artikelen! Alvast bedankt en veel leesplezier, het Young Critics-team :-)
YOUNG CRITICS
Non-actief
Op dit moment wordt geen nieuwe content geplaatst op de site. We zijn op de achtergrond bezig met reorganiseren van onze redactie- en publicatiestructuur. In de tussentijd kun je uiteraard onze oude stukken gewoon op de site lezen. Tot snel! Het YC-team.
Bedankt, we nemen z.s.m. contact met je op.