Het monster onder je bed of de fee achter de deur: de media

De media is een instituut dat wordt gecreëerd door en voor ons allemaal. De verhalen die in de media verschenen kennen altijd een bepaalde mate van subjectiviteit. Aan de hand van twee verhalen wordt dit uitgelicht.

“Wilt u nog vijf minuten wachten? Ze zijn nog even bezig.

Ik knik ja en ga terug op mijn stoel zitten. Terwijl ik de wachttijd spendeer met het bestuderen van foldertjes aan de muur, zie ik vanuit mijn ooghoek dat bij iedere nieuwe bezoeker iemand uit de werkruimte opstaat vanachter zijn computer om de bezoeker te woord te staan. Het gaat geroutineerd, wat me doet aannemen dat er geen receptioniste is. Handen tekort, wat nog duidelijker wordt als de vijf minuten langzaam tien minuten worden.

“Mevrouw Roeling?” Een kleine, kalende meneer stapt op me af. Hij stelt zich voor en begint meteen te lopen. Ik sta snel op en volg hem door de werkruimte. De man staat al met één voet in de bespreekkamer als hij zich nog snel verontschuldigt voor het wachten. Ik haal mijn schouders op en wuif het weg met mijn hand, maar mijn gebaar komt niet aan. “Dit is Rachel.

Het meisje dat in de bespreekkamer zit, kijkt om. Ze lacht niet, maar op het moment dat ik me voorstel, breekt haar gezicht een beetje open. Ze ziet er apart uit. Haar legging heeft alle kleuren van de regenboog en ze draagt een jas met legerprint over haar kleding. Haar strak ingevlochten haren worden deels bedekt door een felroze hoofdband. Opeens ben ik me heel erg bewust van mijn eigen zwart op zwart op zwart outfit. Ze zal wel denken dat ik van een begrafenis kom. De kalende man begint te praten. “I explain a little bit in English, but after that only Dutch, ok?” Rachel knikt. Ik luister naar de regels die hij noemt. Het voelt raar dat het begin van mijn band met Rachel gebaseerd is op voorafgestelde afspraken. Wanneer de man overstapt op Nederlands, heeft ze zichtbare moeite met begrijpen. Ze knikt ja, maar ik zie dat haar bevestiging leeg is. Ik zou haar willen helpen, maar uit de houding van de man kan ik opmaken dat het absoluut niet de bedoeling is hem te onderbreken met de vraag verder te gaan in het Engels. Hij eindigt het gesprek door ons te vragen een afspraak te maken voor de eerste oefenles. Rachel werpt verwachtingsvol een blik opzij. Ik reik naar mijn tas en pak mijn agenda.


“Wilt u nog vijf minuten wachten? Ze zijn nog even bezig.”

Ik knik ja en ga terug op mijn stoel zitten. Ik kan een lichtelijk gevoel van irritatie niet onderdrukken. Dat ik hier vrijwillig ben, betekent niet dat ik niks beters te doen heb. Terwijl ik wacht, zie ik dat het aannemen van bezoekers chaotisch verloopt. Van een centraal aanspreekpunt heeft hier blijkbaar nog niemand gehoord.

“Mevrouw Roeling?” Een kleine kalende meneer stapt op me af. Hij stelt zich voor en begint meteen te lopen. Oh en nú hebben we opeens haast? Mijn ergernis wordt gelukkig opgemerkt, want vlak voordat we de bespreekkamer binnengaan, verontschuldigt de man zich voor het wachten. Ik besluit het barmhartig weg te wuiven.

“Dit is Rachel.” Het meisje in de bespreekkamer kijkt om als ze haar naam hoort. Haar gezicht staat hard en ze toont alleen lichte vriendelijkheid als ik me voorstel. Ik vraag me af of ik al spijt moet krijgen. Het meisje ziet er vreemd uit. Haar legging heeft alle kleuren van de regenboog en ze draagt een jas met legerprint over haar kleding. Haar strak ingevlochten haren worden deels bedekt door een felroze hoofdband. Lekker sophisticated. Maar misschien moet ik hier ook niet veel van verwachten, dan kan het helemaal alleen maar tegenvallen.

De kalende man begint te praten. “I explain a little bit in English, but after that only Dutch, ok?” Het meisje knikt. Ik luister naar de regels die hij noemt. Mooi, is daar in ieder geval duidelijkheid over. Wat al die asielzoekers betreft, opereren we al te vaak in grijs gebied. Ik zit niet te wachten op dat soort welles/nietes spelletjes. De man eindigt het gesprek door ons te vragen een afspraak te maken voor de eerste oefenles. Het meisje werpt verwachtingsvol een blik opzij. Ik reik naar mijn tas en pak mijn agenda. Gaan we dan.


Zonder dat hier het complete verhaal verteld wordt, wordt er al meteen een sterke toon gezet in beide stukken. Dezelfde gebeurtenis wordt omschreven, maar door een verschil in perspectief roepen de twee verhalen een ander gevoel op. Een gevoel dat invloed kan hebben of je de beschreven situatie als positief of negatief ziet.

Ondanks het feit dat beide subjectieve beschrijvingen zijn, het zijn immers een persoonlijke ervaringen, is het lastig om je, als lezer, niet al te veel te laten beïnvloeden door de gebruikte toon . Simpelweg de woordkeuze in een bericht kan al snel je beeld over een onderwerp bepalen. Sentiment kan snel de overhand nemen tijdens het vormen van ideeën, terwijl we toch echt wel weten dat het sentiment is. Het onderliggende gevoel in berichten heeft invloed op wat we als goed of slecht zien of misschien zelfs wel als goed of slecht ervaren.

Door eenzelfde situatie op twee manier te vertellen, wil ik laten zien dat ‘tonen’ in de media soms meer bepalend kunnen zijn dan je in eerste instantie verwacht. We weten onderhand wel hoe we bepaalde media moeten ‘lezen’, maar dat lijken wel soms snel te vergeten. Natuurlijk is de media niet alleen de grote boosdoener in beeldvorming. Immers, de media dat zijn wijzelf. Wij geven, in de vorm van media, content waar wij om vragen: Wat wij willen lezen, wat wij willen zien en wat wij willen horen. Want is media zonder publiek ook daadwerkelijk media?

 “If a tree falls in the forest, but no one is there to hear it, does it really make a sound?

In zekere zin is de medidus een instituut dat wordt gecreëerd door en voor ons allemaal. Maar dat betekent niet dat een overload aan berichten met dezelfde ‘toon’ niet kan beïnvloeden wat de dominante gedachte is over een bepaald onderwerp.

Voor de duidelijkheid: de twee inleidende stukjes vertellen het verhaal van een persoon die begint aan vrijwilligerswerk om asielzoekers te helpen bij integratie. Zoals je hebt kunnen lezen, liggen de perspectieven ver uit elkaar terwijl het toch dezelfde ervaring is. Het is aan de schrijver op wat voor manier het verhaal verteld wordt aan het publiek. Nu mogen we ondertussen weten dat niet iedere Duitser een neonazi is, niet iedere Rus een imperialist en niet iedere Amerikaan obesitas heeft. Helaas, met onderwerpen die ons echter nog wat vreemd zijn, lijkt het moeilijker om deze nuance vast te houden. 

Mocht je binnenkort tegen een soortgelijk verhaal aanlopen, houd dan in je achterhoofd dat er altijd een mate van subjectiviteit in zit, al is het maar de keuze van de bijgevoegde foto bijvoorbeeld, wat je sentiment kan beïnvloeden. En dat is helemaal niet erg, zolang maar onthouden wordt dat sentiment niet de enige grond kan en mag zijn waarop je een totale situatie beoordeelt.

Maar goed, je moet niet altijd álles geloven wat ze in de media zeggen natuurlijk.   

De foto is gemaakt door Jon S.
Macbook Pro
* Intel Core i7 (3.8GHz, 6MB cache)
* Retina Display (2880 x 1880 px)
* NVIDIA GeForce GT 750M (Iris)
* 802.11ac Wi-Fi and Bluetooth 4.0
* Thunderbolt 2 (up to 20Gb/s)
* Faster All-Flash Storage (X1)
* Long Lasting Battery (9 hours)
Help ons groter worden!
Onze site is gratis voor iedereen en dat willen we graag zo houden. Graag willen we je vragen onze facebookpagina leuk te vinden. Zo kunnen wij blijven groeien en mis jij geen van onze artikelen! Alvast bedankt en veel leesplezier, het Young Critics-team :-)
YOUNG CRITICS
Werkzaamheden
Op dit moment werken we hard aan onze site. We zullen vandaag (27-11) en morgen (28-11) dan ook geen nieuwe content plaatsen en de site zal misschien niet helemaal optimaal werken. Excuses voor het ongemak!
Bedankt, we nemen z.s.m. contact met je op.